روايات وقصص ضمن Berserker

Tuwing binabalikan ko ang unang mga volume ng 'Berserk', napapaisip ako kung maangas ba talaga si Guts o siya lang ay sugatan at nagtatanggol. Sa pananaw ko, hindi simpleng kayabangan ang nakikita mo sa kanya—mas matino kung ilalarawan mo yun bilang matinding pride na naging sandata at pansamantalang kalasag mula sa mga panahong brutal ang buhay. Lumaki siyang abusive ang mundo: pinalaki sa lansangan, sinaktan, at sinakop ng mga pangyayari na nagpilit sa kanya na magtiwala lang sa sarili. Nakikita ko ang mga galaw niya bilang practical: mabilis mag-aksyon, diretso, at hindi nagpapadala sa sentiment ng grupo kapag buhay ang nakataya.

Marami siyang mga sandali sa 'Berserk' na mala-heroic at mapagmalasakit — lalo na sa pag-aalaga niya kay Casca pagkatapos ng Eclipse, at sa pagtuturo niya sa mga taong naniniwala sa kanya tulad nina Farnese at Isidro. Pero hindi mawawala ang pagiging brusko niya; minsan ang pagkawalang-pasensya at pagtulak sa sarili ang nagmumukhang kayabangan. Ang katotohanan, masakit ang mga pinagdadaanan niya, at ang madalas na “maangas” na aura ay defense mechanism: kapag nagpapakita ka ng kahinaan, mas madali kang masaktan sa mundong ginaya ni Kentaro Miura.

Kaya kapag tinatanong mo kung maangas ba siya, sinabi kong: oo at hindi. Oo, sa panlabas dahil nagtuturo siya ng sarili niyang batas sa mundo; hindi, dahil ang ugat nito ay trauma at determinasyon na hindi hayaang ulitin sa kanya ang nangyari. Sa huli, mas gusto kong isipin na si Guts ay tao na lumaban para mabuhay at minahal, kahit nasasabik siyang talunin lahat ng hadlang sa paraan niya.