Novel & Cerita Sad Disappointment Quotes

“Wait, magkaibigan kayong tatlo hindi ba. Dapat maging masaya ka para sa kanila.” “True, masaya ako para sa kanila. Malungkot ako para sa sarili ko. Anyway, don’t tell Maddie. I just need someone to talk to. Buti na lang nakita kita dito. Higit kaninuman, ikaw ang makakaintindi sa nararamdaman ko.” “Oo naman. Cheers!” Itinaas niya ang basong may alak. “Let’s drink to our heartbreak! Cheers to more sad days!” sagot ni Kaye. Lasing na talaga ang babae. She’s crying and laughing at the same time.

Habang pinapakinggan ko ang mga sagot ng kaklase ko ay napangiti na lamang ako at itinuon ang sarili ko sa paggawa ng quotes para sa finals namin. Day passes by. I thought I’m okay now, but everything turned upside down when sadness eats me again. It makes my whole system weak and I want to vanish for a while. Kung kailan malapit na akong maka-graduate ay nagkaganito pa ako. Ang totoo ay tatlong araw na akong hindi pumapasok ng ayos, minsan ay late akong dumadating sa room o kaya naman minsan ay dumating na sa point na nag-cucutting na ako sa isang subject dahil nasasakal ako. Pakiramdam ko, unti-unti ko ng nararamdaman ang pagod simula ng mawala si Mama.

Ang lalaking nahirapan siyang hindi titigan, kahit kailanman ay parang hindi niya maabot. “Sana maging masaya ka, Dashiel,” mahinang bulong niya habang hinahaplos ang litrato, nangingilid ang luha sa mga mata. “I really hope you do. And I’m sorry… sorry kung pumasok pa ako sa buhay mo at mas lalo lang naging komplikado ang lahat.”

Kadalasan ay ayaw ko na pumapasok dito dahil pakiramdam ko ay unti-unti rin na nalalagot ang natitira ko na tapang para sa sarili ko. Hindi ko alam kung kailan matatapos ang sakit na nararamdaman ko o kung mawawala pa nga ba ito. Hindi ko alam kung may buhay pa ba na naghihintay para sa amin ng mga anak ko nang wala si Colton sa amin. I am slowly falling into the pit of despair and darkness. And I am drowning into my own sorrow and pain. And right now, I don’t even know how I can survive this.

On the way home after a long day. “My love, if you’re out there send me a sign.” I said. I am a mix of contradictions: sad and entirely unhappy, alone, mourning, tired, drained, unmotivated, loss of will, and a wife with no husband. I feel loved by so many and yet no longer by one in particular.

"Sorry is like a tape trying to build back together the broken plate." Napalunok naman si Cayden at mataman na tumingin sa akin. "I know I went to far and I stoop so low... I should have not done that.... But I was eaten by my frustration everytime you slap into my face that I am idiot and a useless-"

PINAHID ko ang mga luhang tumulo pisngi ko habang naririnig ko pa rin sa isip ang sinabi ni Kevyn sa akin nang araw na iyon. 'I'm disappointed!' Ang sakit pa rin at nananatili 'yon sa isip ko na para bang tattoo na hindi basta-basta nabubura.

Huminga ako ng malalim saka nagsalita. " i.. miss.. you. " sabi ko pa bago tuluyang lumabas ng pinto. Naisarado ko na ang pinto kaya hindi ko na nalaman pa ang reaksyon nya. Napabuntong hininga naman akong nakatingin sa pinto nito. If only i can snatch that sadness.. that pain. Im willing to ease everything kaso.. hindi ko magawa. everytime na gusto ko syang sumaya, nagpefailed. I always ended up making it worst. Napabuntong hininga ulit ako.

"Ang kailangan mo para mawala 'yang nararamdaman mo ngayon." "Anong nararamdaman?" "Sad? Hurts? Disappointed? Frustrated? Mad? I don't know what exactly your feeling right now. But one thing for sure is you're not okay. If you need someone to talk to, I'm just here, Trice, okay?" ani nito at ngumiti. Mas lalo tuloy bumigat ang pakiramdam ko. Bakit ba nahuhulaan niya kung akong nararamdaman ko? Gano'n ba ako ka-obvious?

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said