Sad Eye Drawing Novels & Stories

sabi ko at kinuha yung drawing na kung saan ay naliligo kami pareha ni Aries sa ulan at nag hahabulan. Kumunot ang noo ni Aries habang pinagmamasdan niya iyon. Maya maya ay nag angat siya ng tingin sa akin ng nakangiti, "Really?" He licked his lower lip a little. Tumango ako habang ang paningin ay nasa drawing, "Yup. Sa lahat ng mga ginawa kong obra, ito yung pinaka nagustuhan ko ang kinalabasa," madamdamin kong sabi, "bukod kasi sa simple lang siya at wala masyadong arte, parang napaka saya at maaliwalas pa rin siya tignan. Hindi ba--"

Bakas ang sakit at pagsisisi sa mga mata nito. Pinagtuunan naman ng pansin ni Drake ang larawan. Halos kulay dilaw na ang larawan dahil sa kalumaan. Parang nasa teens ang babaeng naroon sa larawan. Suot nito ang isang puting damit at nakaupo sa isang kahoy ba silya. Napakapayat nito at nagmumukha talagang malnourished.

“Sige. Dadalhan na lang kita mamaya.” “Thank you.” Wala na siyang narinig na ingay sa labas nang iginuhit niya sa papel ang kaliwang mata. Ilang sandali pa, ay natigilan siya nang ma-realize ang ginagawa. Hindi mata ni Amber ang dino-drawing niya. Pareho ang hugis at itsura ng mata ng mag-ama ngunit sa isip niya ay si mata ng lalaki ang nakikita niya.

This time, he drew smoothly without stopping. Sampung minuto lang at natapos kaagad nito. Hindi iyon abstract style kundi mukha ng batang babae. Obvious na ito iyong bata sa kabilang shop. The pair of eyes he drew were pure and flawless. Pinatingkad ng maliwanag at inosenteng ngiti nito ang mukha. She likes a purest angel on earth. Naakit si Prescott at ayaw nang tangalin ang mga mata doon.

Napahawak sya sa isang sofa upang hindi sya tuluyang bumagsak nang makaramdam sya ng hilo. “Mommy! Can we draw po here?” “Sure! what do you want to draw?” “Daisy!” Umangat ng tingin si Charmaine at napaawang ang kanyang labi. Kasunod non ay ang sunod-sunod na luhang kumawala sa mga mata nya nang malinaw nyang nakikita kung anong bulaklak ang nakapintura sa pader ng sala.

sagot ko habang pilit na itinutuon ang pansin sa sketchpad. Sinubukan kong mag-drawing ng sweetheart neckline, pero imbes na silhouette ng gown, ang mukha ng dalawang bilyonaryo ang nakaguhit sa isip ko. Yung isa, mukhang laging papatay ng tao sa lamig ng titig; yung isa naman, mukhang laging nanggagahasa ng kaluluwa sa lagkit ng tingin.

Ganon pala ako ka-obvious kahit hindi siya nakatingin. Binuklat ko ang pinaka-huling page, isang napaka realistic na picture ng night sky, sa Football field. A big bright moon was sleeping in the sky, nasisinagan nito ang isang nilalang. A hazel browned eyes guy, nakahiga siya sa ilalim ng Weeping cherry tree, nakalagay sa likod ng ulo niya ang mga braso niya at nakatingin siya sa langit. Tinitigan ko munang mabuti ang drawing, agad akong nagtatakbo palabas. Halos talunin ko na ‘yung twelve-steps ng hagdan pababa and pinuntahan ‘yung Weeping cherry tree. At natagpuan ko siya, nakahiga habang nakalagay ang mga kamay sa likod ng ulo. Nakatingin siya sa maliwanag na buwan. Huminga ako ng malali

SORRY in bold letter ang nakasulat sa papel na may drawing ng hitsura ni Travis. Sa halip na pagtuunan ng pansin ay saglit niya muna winaglit iyon sa kanyang isipan. Ngunit sa likod ng kanyang isip ay ang malaking katanungan.

Seryoso ang boses nito at kahit hindi ikaw ang salarin ay talagang makakaramdam ka nang kaba sa iyong dibdib. Matalas ang mga mata nito na para bang sinusuri na ang buong pagkatao mo. Nakita kong napaayos ng upo si donya Sylvia. Mugto pa ang mga mata nito sa kakaiyak at halos wala ng buhay ang kanyang mga mata.