Sad Eye Drawing Novels & Stories

mabagal na sabi ng matanda habang nakatingin sa kanya, “ano ang gusto mong malaman?” Hindi na nagpaligoy-ligoy si Bea. Mabilis niyang inilabas ang isa pang papel mula sa bulsa niya at inilapag iyon sa mesa. Isang sketch ng isang lalaking may matalim na mga mata at malamig na aura. Pagkakita pa lang ng matanda sa drawing, bahagyang nagbago ang ekspresyon nito at naningkit ang mga mata. “You’re looking for him?” mahina nitong tanong.

" Patuloy ni JV. Napatingin si Adee sa seryosong mukha ni JV. "Teka may ibibigay nga pala ako sayo..." May kinuha si JV sa bag nya. Isang sketchbook. May nakasulat sa cover nito. "Ito ang 'Vanishing Sadness Sketchbook'. Idodrawing mo dito yung bagay o pangyayari na nagpapalungkot sayo at sa likod ng drawing ay isusulat mo yung wish mo para mapawi yung lungkot mo. Sounds childish noh? Nakita ko lang ito sa bookstore nung namasyal ako. Use it, I guess it’s effective."

I cleared my throat and tried to relax pero kinakabahan talaga ako. Muli kong nilibot ang tingin sa loob ng unit niya. Minimalist ang concept, simple yet classy. Wala masyadong dekorasyon, maliban sa isang frame na nakasabit sa dingding ng sala. It's a painting of a dog..." I paused and look at it properly. "...it's the same dog I saw in my dream. The dog is looking at me, his eyes is is sad and pleading. May kakaiba akong nakitang emoson sa mga mata niya, tila ba humihingi ito ng tulong."

Pamura-mura pa ang loko. “Mommy, look!” Sinalubong ako ni Eliana ng yakap at halik. Pinakita niya ang drawing niya sa akin. “Pfftt.” Malakas akong natawa ng makita ang mga itsura namin ni Eliot sa drawing nito. Malalaki ang mga mata namin at ilong. Tapos ang kamay at paa namin ay parang galamay ng gagamba. “Ang ganda, baby… pero mas maganda sana kung liitan mo ang eyes, nose at lips. Parang namamaga lahat eh. Gusto mo ba turuan ka ni Mommy?”

Agad kung sinipa ang malita ko,Sa hindi ko inaasahang pangyayari ay natamaan pala ang paa nito,dahilan para mapaatras ito at matumba. "Oh may god! Your bird is fying, ang saad ko habang nakatakip ang aking dalawang kamay sa aking mga mata. "Magbihis kana na nga ,nakakainis,nakita ko pa tuloy yung bird mo! Grabe ahh infrernes! Malaki siya, whahahaha ang sabay kung tawa, pampalakas lang nang loob. Pansin ko rin na namula ang mga pisngi ni drew sa mga sandaling iyon.

At sa sandaling iyon, habang papalayo ang sasakyan sa gitna ng nagkakagulong tao, tahimik na umagos ang luha ni Silas—dugo, pangako, at pagmamahal na pinagbuklod ng kapalaran. Kumikinang sa tindi ng araw ang buhanginan, tila sumasayaw ang alon sa bawat hampas ng hangin. Isang batang babae ang nakaupo roon sa gilid ng dalampasigan, may hawak na sketchpad at lapis, abalang-abala sa pagdodrawing ng tanawin sa harapan niya — ang dagat, ang kalangitan, at ang liwanag ng araw na tila sinusunog ang kanyang balat. Ang batang iyon ay si Althea.

May hawak siyang lumang notebook—sketchpad ito ni Callyx mula pa noong apat na taon siya. Binuklat niya ito. Karamihan ay drawing lang ng mga ulap, puso, at superhero. Pero sa isang pahina, may drawing ng isang lalaking nakaupo sa couch. Katabi ang isang batang lalaking may hawak na toy car. Hindi niya maalala kung kailan ito iginuhit ng anak. Pero ang caption sa ilalim ng crayon drawing ay—“I dream of him.”

Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?” Sa pagkakabasa ng mga salitang iyon at sa marahas na guhit ng hugis X sa ibabaw ng papel, mabilis na pumasok sa imahinasyon ni Adrian kung gaano kalaki ang tindi ng takot, pagdurusa, at kawalan ng pag-asa na hinarap ni Lia noong mga sandaling iyon sa loob ng kanyang silid. Paano nito nagawang dalahin ang ganoong klaseng napakabigat na parusa nang mag-isa, nang walang kahit isang salitang binitawan sa kanya?

Bigla na lang, mabilis na nanlaki ang mga mata ni Haydn Soros! Sa isang swoosh, itinaas niya ang kanyang ulo at mapangahas na tinitigan ang galit na Old Master Soros. Sa sandaling ito, ang kanyang makasagisag na kilalang mata niya ay walang bahid ng kanyang mapaglarong ugali, hindi kahit ang kanyang mga emosyon na meron siya ng tinitignan niya si Jane Dunn. Ang kanyang namumugtong mata ay mabangis at nakakatakot habang nakatitig ito kay Old Master Soros. "Patay na ang aking kuya, grandpa!"

Bumalik siya sa mommy niya at dalawang kamay na inabot ang papel dito. “Look po, oh. That's him.” Proud niyang ipinakita sa mommy niya ang drawing ng daddy niya. Hindi malaman ni Rinoah kung paano itatago ang reaksiyon sa anak habang tinitingnan ang drawing nito. Noong una iyong ipakita sa kaniya ng anak bilog palang iyon para sa mukha at matang walang kulay. Ngayon ay kinulayan na nito ang pupil, kasing-kulay na iyon ng mga mata nito, mas madilim pa nga. May ilong na rin—isang bilog na mas mukhang oblong na pahiga at dalawang mas maliit na bilog para sa butas ng ilong.