Sad Eye Drawing Novels & Stories

Masinsinan ko siyang tinignan tsaka napahagikhik sa naiisip, I am going to draw him. Isa sa mga talento ko ay ang pagguhit, I am having fun with it all the time. Ngunit imbes na maging seryoso ay ginawa ko’ng katawa-tawa ang mukha ni Damon sa iginuguhit ko. Malaki ang mga mata, nakakunot ang makapal na kilay, maging ang butas ngbilong nito ay malaki. Naitikom ko ang labi tsaka yumuko upang pigilang matawa. Ngunit sa aking pagtunghay ay hindi ko na siya nakita sa kaniyang upuan. Sa halip ay isang kamay ang humablot sa iginuguhit ko tsaka ito itinaas sa ere.

Ani ko na sarcastic siyang nginitian. "I'm tired" Ani nito na agad namang nagtungo sa pwesto ko. " I want to rest my body" ani niya pa na bagsak na naupo sa couch sa tabi ko. Nakasandal si Sir. Adam sa couch habang magka-kross ang braso niya sa dibdib na pikit ang mata,hindi ko maiwasan na mamangha sa angkin nitong itsura, ang ganda ng hugis ng mukha nito na bumagay sa makapal nitong kilay at mahahaba at itim nitong pilik mata bumaba naman ang tingin ko sa natural niyang pulang labi.

Paminsan-minsan ay sumusulyap siya kay Blane pagkatapos ay mabilis na gumuguhit. Sa bawat tingin niya rito. Mas nagiging malinaw ang disenyo sa isip niya. Parang ang lalaking nasa harapan niya ang mismong nagbibigay-buhay sa bawat linya ng kanyang sketch. Ilang sandali pa. Natapos niya ang front view pagkatapos ay ang side profile hanggang sa maging kumpleto ang buong concept. Lumapit ang binata upang silipin muli ang drawing. Nanlaki nang bahagya ang mga mata nito.

Ngunit habang ibinababa ng lalaki ang kanyang tingin sa ibabaw ng glass table, nakuha ng kanyang pansin ang bagay na nakalapag tiles sa may paanan ni Danica, ang nakabukas na sketchpad. Napatigil si Matthew. Ang kanyang mga mata ay napako sa pahinang nakatambad sa ilalim ng liwanag. Isang lumang charcoal drawing iyon. Sa kabila ng mga taong lumipas, malinaw pa rin ang mga guhit ng lapis. Nakaguhit doon ang silhouette ng isang batang lalaking nakatayo sa gitna ng malakas na ulan, may mga galos sa mukha, at may mga kamay na nakalabas upang protektahan ang isang maliit na batang babae sa gitna ng nawasak na kalsada at madilim na slope. Hindi iyon isang ordinaryong architectural sketch. Puno iyo

tumitig 'to sa 'kin. Napansin kong may luhang tumulo sa kaliwang mata nito. Napahinto ako ng may naalala ako. If the first tear comes from the right eye, it means happiness and if it comes from the left eye, it's sadness. Is it really a sadness Lucien?

Sa biglaang ingay, ang kanyang mga mata ay pumikit, na nagpapakita ng kanyang nagliliyab at duguang pulang bola. Napatakip ang bibig nito habang nakatitig sa kanya. Natagpuan niya ang sarili niyang nawala sa mga mata nito. Para silang isang hiyas....parang ruby...at nakita niyang kakaiba ang pagkakaroon ng gayong mga mata. Mukha silang pekeng parang humingi sila ng artisan para likhain ito at ilagay sa mata ng lalaki.

Pero sa loob-loob niya: You won’t know a thing, Zayed. Hindi ako nagpapahuli. Hindi ako pumuputok. Nang umalis ito, ibinalik ni Gray ang tingin kay Alliyah. “Anong dino-drawing mo?” tanong niya. Dahan-dahang inabot ng bata ang papel. Isang drawing ng isang malaking bahay… …at isang babae na nakahawak sa kamay ng isang batang babae.

tanong ko, kahit alam kong hindi siya sasagot. I looked around the small space. May mga drawing sa dingding—puro mga madidilim na kulay. Isang malaking lalakeng walang mukha, isang babaeng may matutulis na kuko (si Charlotte, sigurado ako), at isang maliit na batang umiiyak. Pero sa gitna ng lahat ng iyon, may isang drawing na naiiba. It was a sun and a moon.

Sumayaw ang liwanag at anino, nag-iiwan ng sapat na espasyo para sa imahinasyon. Ang lalaki sa painting ay matangkad at puno ng kumpiyansa na nakasandal nang tila walang pakialam sa isang sasakyan. Bahagyang nakatingala ang ulo, habang tinatamaan ng liwanag ng buwan ang matalas niyang mga tampok. Isang malamig na liwanag ang nagbibigay-diin sa kanyang guwapong mukha. Napakurap si Hiraya, kumikislap ang mga mata na parang batang naghihintay ng papuri. “Ano sa tingin mo?”

Hindi ko makita ang buong mukha niya dahil nakatagilid ang pwesto niya sa akin, but I noticed how good his side view is. Muli akong napatingin sa gawa ko at napangiti. It was a portrait of a short-haired girl wearing a blue sleeveless. She's looking in front with her sad eyes, her one hand is holding a needle with a thread on it. Sinundan ng mata ko ang haba ng sinulid na 'yon hanggang sa marating ng mata ko ang dibdib nito na may heart-shaped, nakapalibot sa paligid ng heart-shaped na 'yon ang sinulid tanda na katatapos lang niya tahiin ang parte na 'yon.