Sad Man Photo Novels & Stories

Warning: R18 Her POV "Good!" "Isa pang sweet pose! Nice one, couple! Ang galing!" "Napaka-effortless talaga kapag totoong masaya! Sige isa pa, fierce naman!" "Ganda talaga! Good job! Change wardrobe naman tayo!" Dali-dali akong lumapit sa photographer, hila-hila si Mikael sa isang kamay upang tingnan ang mga kuha nitong litrato.

Sinisisi ko talaga ang lalaking iyon dahil sa sobrang aligaga ko. Tuloy halos madurog ang keyboard dahil sa marahas kong pagtipa doon. Kinuha ko nalang ang phone sa tabi at binuksan ang i*******m ko. Matamlay na ini-scroll scroll ko ang aking newsfeeds nang mapansin ko ang post ni Phantom. It was a photo of a hand on a piano with a piece of rose flower, very aesthetic and captioned by 'I miss you' — location Milan.

Feeling ko mas lalo akong magiging matakaw, lalo na when Zandrey said I could tell him anything I want, every food I’m craving for. I grabbed my phone and opened the message with Zandrey’s name. I want turon. Yung sa SM binibili. I hit send and waited for his reply. Maayos na iyong higa ko sa kama at ngayon ay nakatitig na naman sa kisame. I heard my phone beeped. But SM’s closed at the moment. 🙁 It was Zandrey’s reply. Why do I find the sad emoji cute? And why am I imagining Zandrey’s face with the sad emoji.

naiiritang sabi nito, kitang kita na din na di ako komportable dito, napamewang pa ito. "Sorry sweetheart I made you uncomfortable" sabi nito with his naughty smile, and it's so annoying. The next pose is so close to me, halos nasa leeg ko na ang mukha nito, naitulak ko ito kaya nagulat ito sa inakto ko, "What's wrong?" tanong ng photographer.

I tried to chase it away from my memory as I continue to look further. A picture caught my eye. This article was published before but was immediately turned down because of some gruesome content. Isa itong larawan ng isang lalaki sa isang madumi at may kadilimang lugar. Nakakandena ang parehas niyang kamay pataas at ang kanyang mukha ay hindi makilala dahil sa dugo at dami ng sugat nitong halos binubulate na. Magang-maga rin ang mukha dahil sa halatang pangbubugbog, halata rin ang dami ng paso dahil sa matalas kong mata. Ang kanyang katawan naman ay literal na warak, nakabukas ang tiyan at nagkalat ang lamang loob nito.

Nakatingin si Damian sa kanya at hindi sa camera. Kundi sa kanya. At siya? Makikita talaga sa picture na masaya siya, halos kumikinang ang mga mata niya. Napahinto siya. Minsan, nakakaloko ang mga litrato. Kaya nitong ipakita ang isang sandali na parang perpekto. Pero hindi nito ipinapakita ang mga gabing mag-isa kang umiiyak. Ang mga umagang gigising kang mag-isa. Ang mga pagkakataong naghihintay ka sa taong hindi naman darating.

Ni hindi siya ngumingiti. The rest of his photos, he's emotionless. Para bang mabigat sa loob niya ang magpakuha ng litrato. And while my eyes are roaming all over the photo frames that are on display, a certain photo caught my attention. Nilapitan ko ito at kinuha. He's smiling in this photo... With a girl.

Inalis ko na lang ang kamay ko sa braso niya, ang tigas ha! “Tinanong ko ba?” Pambabara ko. “You look good here,” he said, nodding toward a photo of me with my digicam in his hand—fierce, confident, and undeniably sexy. “Infairness sayo ha.” I joked. Maganda din talaga siya kumuha ng litrato ha, approved ng skills ko. “But this one looks so sad. I can tell just by looking at your eyes.” I glance at the photo he’s showing me on my digicam. It’s just a simple candid shot, yet the emotion in my eyes is impossible to miss—no matter how much I try to cover it up with makeup.

Nakabantay lang si Sandy sa mukha mismo ni Dwight, dahil makikita roon kung may iniinda itong sakit, pero wala namang nagpakita na nasasaktan ito kaya napanatag na siya, pagkatapos ng solo shot ni Dwight ay parehas na sila ulit na kinuhanan ng litrato. Nang matapos ay pagod na naupo si Sandy sa isang upuan sa gilid. Nakakangawit ang tumayo ng ilang oras dahil umabot na sila ng gabi kaka-tayo para lang sa photoshoot. Ang daming camera shot ang nangyari. Buong makapal na photo book ata ang pupunuin ng photographer. "Masakit ata ang paa mo?" Napangiwi si Sandy, pinupulikat ang paa niya. "Kailangan lang ng masahe ito. Pag-uwi ko na lang gagawin.

Hanggang sa napunta ako sa mga larawan na in-upload n'ya tatlong taon ang nakalipas. This is bad. I can't press the cancel button. What the hell is wrong with me?! I pressed his picture and zoomed his face and stared at it again. He looked more young in this photo. He was wearing his smug smirk white leaning on the bar counter while his eyes is in the other direction. "Fvcking gorgeous, and annoying, and... screw him." I double tapped the screen that supposed to be for zoom out but I accidentally liked his photo. The phone falls and hit my face.