Sad Lonely Quotes Novels & Stories

Kahit na wala rin namang silbi ang punasan ang mga luha niya dahil patuloy pa rin ang mga ito sa pagtulo. Umiling ako sa kaniya, “No, Madison, please, don’t you ever think that way. Don’t you ever say that way, hmm? Huwag kang sumuko sa hamon ng buhay kasi kaming mga nagmamahal sa iyo ay hinding-hindi ka susukuan kailanman at kahit na ano pa ang mangyari. So, please, Sweetheart don’t ever give up. Don’t ever give your life up over something bad that would eventually pass after some time. You just got to give it some time, Madison and wait because one day you would heal even before you knew it. And besides ay nndito pa kaming mga nagmamahal sa iyo. Nandito pa si Papa, si Karine at ako. Nandit

“Hey, are you okay? Bakit bigla kang tumahimik? Bakit parang bigla ka yatang nalungkot?” Pinilit ko ang ngumiti. “Ako? Nalulungkot?” tumawa ako ng mapakla. “How could I possibly be sad when my boyfriend just gave me the best day ever? Out of everyone I know, you’re the only one who’s ever done something like this for me. So why would I feel lonely?” Tumingkayad ako at hinal!kan siya sa kaliwang pisngi. Napangiti naman siya sa ginawa ko.

he whispered, his voice cracking with sobs. "Selina, I miss you. I miss the melody of your voice, the gentle touch of your skin, the flavors you crafted with love, and the contagious spark of your laughter. I miss the way your eyes would meet mine, the way your smile lit up my world. Sweetie, I miss you so much..." Inabot niya ang litrato nito na nakadisplay at saka hinaplos ang malamig na mirror frame. "If the heavens give me one more glimpse of you, I vow, Selina, to hold you close and shield you from every hurt. I'll never let you down, never let you suffer."

Hangga't nararamdaman ko ang pagmamahal na iyon, hinding-hindi ko bibitawan ang pamilya na ito. Ang balak ko'y kukunin lang ang mga gamit niya, ngunit bigla akong nakaramdam ng pangungulila para sa kanya. She's always here, whenever I feel lonely or sad. Lagi siyang andyan, pero bakit ngayon iba ang nararamdaman kong pangungulila. "Mabait kang bata, Vamaila." bigla na lamang banggit niya. Napahinto ako sa kinatatayuan ko, may kung anong kakaiba sa binitawan niyang salita.

Sinubukan niya akong ipaharap sa kanya ngunit mas hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kanya. “Broken hearted ka ba?” Naramdaman ko na niyakap niya rin ako. Nasa gitna kami nang daan at alam ko naman na walang pake sa amin ang mga taong dumadaan. “Huwag ka ng sad.” Matagal kami sa ganoong posisyon. Hinayaan niya lang akong umiyak sa dibdib niya hanggang tumahan ako. “Huwag ka ng sad kasi kapag sad ka hindi ka happy.”

"And from now on You're not as lonely as you think you are I'm trying to tell you Anything you want boy I can make it happen" Ang unexpected na tagpo namin sa love is blind coffee shop at sinabi kong," I'm here, Avry. You are not alone," ng maramdaman kong malungkot siya. "We could fall in love and I could be your sweetie Anytime of day boy I'll be your distraction We can make it happen I could be your sweetie, sweetie" Ang gabing lasing na lasing siya at bigla na lang napadpad sa condo unit ko at iluwa siya ng pinto.

Paliwanag ko. Humiwalay siya sa pagkakayakap sa akin tsaka hinawakan ang magkabilang pisngi ko para ilebel sa kanya ang tingin ko. "Whenever you feel scared and lonely, always remember that I am just here willingly to stay by your side forever and be with you in every painful day of your life." Nangunot ang noo ko sa kanya. "Why are you saying that? Bakit mo sinasabi 'yan sakin ngayon?" Hinawi ko ang kamay niya at umatras.

KARSON'S POINT OF VIEW Without you to hold me And heal my heart To guide me and keep me From falling apart. My life is so empty So hollow and cold Footsteps and echoes Of nowhere to go. Without you, without you I know I'm all alone I can't go on this way Day by day Without you, who am I What am I to do My life's out of focus And so are my views. I need you to give me The strength to go on A reason for hope

Hindi niya iyon naisip bago ang araw na iyon. Ang mga salita ni Gary ay nagngangalit sa nagtatagal na sama ng loob na namumuo sa kanyang patay na puso. "Kahit kailan hindi ako ganito ka- lonely. "Paano ako nahulog hanggang ngayon? "Kailangan ko bang sayangin ang buhay ko sa walang kwentang buhay?" naisip niya. Hindi niya ito matanggap.

Ang unfair ng mundo. Biglang hinawakan ni Syren ang kamay ko dahilan upang lingunin ko siya. “It’s okay to cry… It’s okay to be sad, it’s okay to feel unloved, it’s okay to have a broken heart. Because if you don’t feel all that sadness, loneliness, girl, you’ll never know what real love means.” Syren sincerely remarks.