Sad Lonely Quotes Novels & Stories

"I'm here again." I whispered in front of Amaya's grave. I sat beside her. "Alam mo naman na ikaw talaga nilalapitan ko when I'm sad right?" I know she's here, she's listening. "Well I need you right now, Aya." Namamasa nanaman ang mga mata ko. "I'm so lonely na, I don't have anyone to rest my head on their shoulders when I'm sad."

Fuck! Damn!. Shit! [ Insert Background Song ] Someone You loved by Lewis Capaldi I'm going under and this time I fear there's no one to save me This all or nothing really got a way of driving me crazy I need somebody to heal Somebody to know Somebody to have Somebody to hold It's easy to say But it's never the same I guess I kinda liked the way you numbed all the pain

Nasa sariling kwarto ako habang yakap ang larawan ng aking ina. Kanina lang ay inilibing ang labi nito. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na wala na ang mahal kong ina. I was alone, and lonely, my heart was full of agony and miseries. Namumugto na ang aking mga mata sa walang-patid kong pagluha. Paano na ngayon ako gayong wala na ang aking ina?

Litanya ko ng mahina. Naramdaman ko ang mga luhang nag babadyang pumatak mula sa mga mata ko at ang hikbi na nagsisimulang kumawala. Kinagat ko ang labi ko nang madama ang panginginig nito. "I'm sorry, Quin. Kasalanan ko." Sambit ko saka pumatak ang mga luha ko. Lumambot ang ekspresyon niya saka ako hinila at niyakap. Tila binomba ang konsensya ko. I want them safe, pero dahil sa katangahan ko, napahamak pa lalo sila.

Ano. I sighed in frustration. Fine. I'm... I'm really sad on my birthday. I just wanted to celebrate but I don't have anyone to do it with me. Why is it so hard to be happy? Sasakay na sana siya nang magsalita ako. "Wait!" Tumayo ito ng tuwid saka kunot noong tumingin sa akin. This must be crazy but... maybe desperate times was equivalent to crazy thoughts. He looked at me, but I looked away.

Napalunok ito bago nagsalita sa mababang boses. “Ysabela, I’m.. I’m sorry. My emotions overwhelmed me. Years of longing have left me consumed by loneliness.” Miserable nitong saad.

mas lalo akong napahagulhol kasabay ng pag takip ko ng bunganga ko masakit sobrang sakit "Good bye scarlet lagi mong tatandaan ang mga sinabi ko sayo ingatan mo ang sarili mo malapit narin dumating ang araw na magiging masaya ka ulit at hindi mo na ako hahanapin" I'm really really sorry alex patawarin mo sana ako patawad kong hindi kita kayang bigyan ng pag mamahal na hinihiling mo

And I treated her the same way, my only reason for living. Kaya ngayong nag-iisa ako at walang kakampi, pakiramdam ko ay ganoon din siya. Pakiramdam ko ay nag-iisa rin siya at umiiyak tulad ko, nagluluksa sa kababuyang natamo ko. My tears won't stop falling as I look up at the dark late night sky. It's cold, it's noisy, yet it's lonely. My Christmas eve is so lonely. Is it a sin to just want to die? Because I think there's no other choice for me but to just die.

A very rare opportunity seeing her losing her own words. "S-Sandy." I slightly closed my eyes. "Please tell me." "S-Sol, it m-might hurt you. I don't want---" "Just tell me." "D*mn." Huminga pa ito ng malalim saka ang taimtim na pagpikit. Kasabay ng pagbukas ng mata ay siya ring pagbagsak ng mga luha sa mata niya. "I d-don't want to lose your happiness?. It might b-broke your heart."

"I'm sorry, Hon...I'm so sorry..." "Ilang sorry pa ba ang marinig ko mula sayo Nate? Ganito na lang ba tayo lagi? I'm tired. Pagod na pagod na ako, Nate. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko? Diba sabi ko sayo, love cannot live when there's no trust? Anong nangyari Nate? Kailan ka magtitiwala sa akin? Darating pa ba ang araw na magtitiwala ka sa akin?"