Ama Ni Kabesang Tales の小説・ストーリー

Kabanata 43 Hide TAHIMIK pa rin sila pagkatapos ko ma-kuwento ang istorya ko ngayong gabi. Hindi ko alam kung bakit sa buong pagk-kuwento ko kanina, walang umiimik miske isa sa kanila. Maging si Shaina, na inaasahan ko magiging bayolente ang mga reaksyon dahil kilala ko siyang ganoon. Wala. Tahimik rin at pinatapos muna ang kuwento ko bago pumikit ng mariin at hinilot ang sintido.

Tanga na lang ang maniniwala sa mala fairytale na kwento ng pag-iibigan sa henerasyon ngayon. Oo na! Ako na ‘yung tanga! Dahil maliban sa napaniwala ako sa fairytale na ‘yun, humanga pa ‘ko sa katulad n’yang gago. Nakakainsulto pa ng pagkakasabi n’yang I won’t like you back, na para bang ang pangit-pangit ko.

Kabanata 32 Kabanata 32: Blood by Blood "Munting Terese, kamusta kana?" isang boses ang gumising sa natutulog kong diwa. Ano nanamang ginagawa ng boses na ito sa panaginip ko. Punong-puno nanaman ng kadiliman, hindi ko nanaman maintindihan kong anong klaseng lugar nanaman ang napuntahan ko. Palagi na lang walang paliwanag.

"Natural nagulat ako Gen. Baka mamaya tiyanak pala yan at mangagat." "Walang tiyanak rito. Walang aswang. Halimaw meron." Sagot nito. "Alam mo nakakapagtataka lang na alam niyo yung mga folk tales. Alam niyo ba ang gamit niyong salita eh tagalog? Di ba pwede naman korean, japanese, russian, italian... Bakit filipino at english?" Nagtatakang tanong ko. Syempre pilipino ako, ngayon lang ako nagkataong magtanong rito.

Fairy tales are shit crap. I couldn't even think of a good word to describe a fairytale dahil para sa akin ang mga iyon ay pawing kasinungalingan lamang. Sino ba namang matinong tao ang mag-iisip na ang mga kwentong sagana sa happily ever after ay may sense ng reyalidad? Wala. Wala dahil kung totoo iyon; wala ako sa entabladong ito at ibinebenta ang katawan ko kapalit ng perang hindi kahit kailan magiging sapat para sa pamilya ko.

sht baka makaidlip ako nito "Mag-kwento ka?" "What?" "SABI ko magkwento ka" "About...what?" "Hmm kahit ano...." "You mean...a fairytale story..I'm sorry baby but i have no idea about-" "Hindi!..." inis na dugtong ko....He chuckled "Hindi naman mga ganoon" "You said...anything"

Hanggang sa naroon na naman sa kanyang namamasang palaka. "Oh sh*t ano to? 365 day na naman ang eksena natin? ko dios ko Lord. Kung ganito gabi gabi ang buhay ko. Gagawa ako ng libro ng Kama Sutra Irene version sabi ng dalaga habang napapakislot at napapakagat labi. "Babeeee ughhh ooooh F*ck! and lupeet naman Babe, shemay naman bakit ang saraaaaap namaaan niyaaaaan babeeee" Nagdedeliryong sabi ni Irene.

sagot ni Kianu. "Hmmm, malalaki na kayo, hindi niyo na kailangang katabi ang mama niyo." "But we miss mama so much. Gusto naming kwentuhan niya kami bago matulog." sagot naman ni Kiana sa ama. "Go back to your room at ako na ang magbabasa ng kwento para sa inyo." "No! We want mama to tell us story," halos sabay na sagot ng dalawa sa kanya.

Nag kuro ang dalawa. Naupo ako sa mahabang sofa at saka nakipagsabayan na rin sa kanilang kwentuhan. But, I didn't expect na magkakainteres sila sa pusang itim na nasa labas ng bahay. Sabi ayalas raw iyon dahil itim. Pero para sa akin ay swerte siya sa akin, dahil ilang beses niya na akong niligtas iyan. May gabing kinakausap ko iyan. Alam mo 'yung sa pusa mo nalang talaga pwedeng ikwento lahat ng problema mo at galit. Saka, paano ko nasabi na, ilang beses niya na akong niligtas? Simple lang, may mga araw na gusto kong umalis ngunit kapag nakikita ko siya ay nauudlot iyon. Tapos mababalitaan nalang kinabukasan na may nangyaring hindi maganda doon sa lugar na gustong kong puntahan. So, iyon a

Natapunan siya ng mga soup at inumin, basang-basa siya mula ulo hanggang paa. Habang basang-basa at malinaw na nagulat, nagpapaawa siyang tumingin sa akin at nanginig pa ang boses para perpekto ang pag-arte niya. “Yunice, kinamumuhian mo ba ako? Dahil ba sa kinuha ko ang lugar mo? Naiintindihan ko, naiitindihan ko naman talaga. May karapatan ka para kamuhian ako. Pero mahal na mahal ko si Ina, Ama at mga kapatid natin…hindi ko gusto na umalis sila. Pakiusap huwag mo akong paalisin!”