Sadistic Smile Mga Nobela at Kwento

Ang mga mata nitong may kalakihan, mapang-akit, mahaba din ang pilikmata ng lalaki at makapal na labis niyang nagustuhan. Nang bahagya itong ngumiti sa kanya ay para tumigil ang tibok ng puso niya. “Oh my! His smile is deadly.” Hiyaw ng kanyang utak. Wala sa sarili pa siyang napahawak sa kanyang bewang at pasimpleng kinapa kung nalaglag ba ang kanyang suot ana cycling at panty sa ngiti ng lalaki.

There was a dangerous glint in his eyes as his thumb brushed over her parted lips, a wicked smile curling at the corners of his mouth. “Be good. Scream, and they’ll hear you.”

"HEY! YOU ok?" Napalingon si Naomi nang marinig niya ang boses ni Martin. Sumalubong agad sa kaniya ang nakangiti nitong mukha. Sa totoo nga lang, gwapo ito at kapag nakangiti, 'tila ba endorser ito ng isang brand ng toothpaste or toothbrush dahil sa ganda ng mga ngipin at ng mga ngiti nito. Marahil nga maraming babae ang nahuhulog sa kumbaga killer smile na mayroon ito.

Smirk lang ba ang alam nitong lalakeng ito? Nanlaki bigla ang mga mata ko--- "Hoy kinakausap pa kita!" Sigaw ko nito subalit tinalikuran niya ako habang nakapamulsa. Wow! Edi siya na ang pogi. POGITA! Takte walk out king lang? Sa inis ko ay sinundan ko siya. Bastos na bastos talaga ang lalakeng iyon! Walang galang!

parang sinto-sintong tanong niya at parang gusto niyang pagsisihan na nagtanong pa siya lalo na nang humagikhik na naman si Catharine. “Fan ka pala ng mga kwentong pambata.” She cackles. Lalong bumalikwas ang maninipis niyang labi at inis na ibinaling ang mukha sa side mirror. “Forget it!” Bwisit na sagot niya. “From now on, ayokong maririnig na tumatawa ka o kaya makikita na ngumingiti ka!” That’s right because he’s being mesmerized and his manhood churns when she smiles and giggles.

nakatawang sabi niya rito. Sinadya niyang ilabas ang killer smile niya. Ito iyong ngiti niya nang lumabas siya sa isag commercial ng tooth paste nuong sixteen years old siya. Tandang-tanda niya ang sabi ng director niya nuon. Kailangan raw titigan niya ng mata sa mata iyong lalaki, pagkatapos ay ngingiti siya na parang nang-aakit. Iyon ang ginagawa niya ngayon habang nakatingin sa mga mata ni Gabriel. Hindi lang niya alam kung tinatalaban ito sa mga tingin niya. Siguro naman kahit paano ay effective siya dahil nakita niyang tila napalunok ito.

Hindi ko napigil ang ngiti. "What's with the smile?" Parang napapagod na siya. Hindi kaya napagod na, dahil nabigatan sa pagbuhat niya? Sa sobrang pagod nakatingala na pikit ang mga mata at ang ulo ay nakasandig sa sofa. "Amm.. wala.." Umiiling pa.. parang makikita niya e nakapikit naman siya. "You're smiling.." Nakasandal pa rin ang ulo niya pero nagmulat na ng mga mata..

Pero nang marinig niya ang pangalan ni klea— agad siyang tumigil. Agad siyang lumayo. Agad siyang umalis. Unti-unting nawala ang init sa pisngi ni avianna. Ang pamumula ng mukha niya ay naglaho, parang apoy na unti-unting pinatay ng malamig na hangin. Napangiti siya nang bahagya. Pero hindi iyon masayang ngiti. Isang **self-deprecating smile**.

nangigigil na wika ni Sandra habang pinipisil ang mukha ng bata at panay rin ang halik dito. Bumubungisngis ito habang nakikiliti. Panay ang atras habang hinihimas ni Sandra ang katawan nito. A shy smile gently bloomed on her face, rare and delicate, while her laughter bubbled out like a kitten’s—soft, crisp, and impossibly sweet.

“May lalaki. I’m sure. And they were… too close. Too intimate. Doing something they definitely shouldn’t be doing.” Tumahimik si Damian. Matagal. Nakatingin lang sa akin na parang may nag-click sa utak niya. Pagmulat ko ng mata, nakangiti siya, pero hindi yung normal na smile niya. Yung isa. Yung smile na may laman. Yung ginagamit niya kapag may plinaplano siyang elaborate. “Ano na namang pinaplano mo?” tanong ko agad, kilalang-kilala ko na ang ngiting ’yon.