Novel & Cerita Smile Demon

Pero bago sila makalayo— “HAHAHAHAHAHAHAHA!” Umalingawngaw ang malakas, nakakatindig-balahibong tawa ni Demon. Tumigil ang lahat. Kahit ang hangin parang napaatras. Nakayuko si Demon habang tumatawa, pero nang itinaas niya ang ulo… nagbago ang mukha niya. Wala nang bakas ng humor— puro dilim at pag-aari. “At saan naman kayo pupunta?” malamig niyang tanong, unti-unting humahakbang papalapit.

Hinawakan niya ang braso niya para himasin ito sa sobrang takot. 'Did the Demon smiled?' isip-isip ni Hadues dahil hindi ito makapaniwala na ngumiti ang demonyo na kinatatakutan ng kahit na sino. Mismong siya ay hindi pa nakikitang ngumiti ang isang Devon Donovan na kilala bilang isang demonyo. Hindi maiwasan ni Hadues na kilabutan sa kanyang nakita at nagawa niya na lamang pumunta sa kanyang office.

Hinahanap ng kanyang mga mata kung saan nito nilagay ang damit na suot kanina. “Gentle Demon, I want to taste this..” “Uggghh..Fvck!” Hindi pa man nakatayo si Denver nang buksan ni Amor ang damit niya upang s******n ang kanyang nipple. Hindi niya alam kung anong klaseng drugs ang nainom nito bakit ganito ito ka wild?

Then he ended the call. Naiiling na lang siyang naglakad pabalik sa kaniyang bahay para magpahinga. Well, napapagod din ang isang katulad niya. He is Elvin Davis Miller, he has a demonic nature. A devil, jerk, and rugged man. He may be the most handsome demon on Earth, but yet, he is still a demon.

“Damn. You’re still… ethereal.” Mabilis kong nilingon ang pinanggalingan ng boses na iyon. My heart sank when I saw his face. Nakatayo siya sa pintuan sa kaliwa at nakatitig lamang sa akin. His face is still the same—a smirking demon. “And you’re still a psychopath-demon…” mariin kong usal, tuluyang pinapatay ang takot sa puso ko.

"Sorry babae— HAHAHAHA— nakita mo sana mukha mo—" "APOLLO DAMIEN!" Instead of apologizing, the demon literally grabbed his phone and started recording me habang galit na galit ako. "For memories," sabi niya habang pigil yung tawa. "For blackmail," dagdag niya pa. "DELETE THAT!" "No." "DELETE IT!" "Cute mo pag galit." "MAS CUTE AKO KAPAG NANANAKAL!" Another memory quickly followed after that. The mall incident. God.

“Forlat (Sorry) “ Kapag sinabi ko pa naman, tinotoo ko. That is me. I’m a bitch, demon and all other terms of a bad person. I killed so many people but I don’t feel anything. Maybe the right term is… I’m happy to see dying people, pleasing me and killing them with my hands. Yeah. I’m HEARTLESS. And I’m a DEMON. Don’t mess with me if you don’t want to see the demon side of mine.

Kasabay niyon ay ang pagtalon niya mula sa dulo ng sementadong railings. Natawa ako sa tinuran niyang 'yon. "Okay ka lang ba, Klausus? Hindi ko ibubuwis ang aking buhay para lamang sa mga taong hindi ko naman kakilala. Idinidiin niyo sa akin ang mga sinasabi niyong 'unnamed souls', bakit, ako ba ang ama nila? Kauri ko ba sila? They were all humans? Not demons, so would you cut that crap? And leave us for peace? You know, I'm living my life to the fullest, and you were all ruining it." My manly voice lured out to the open space of the building. Then, I flipped my fingers, and the air come rushing so hard, dust and some tiny wraps of goods flying all over the place.

His lips, sculpted into a heart shape, were smooth and irresistibly alluring. 'Gwapo pero kriminal naman.' Ganito ba ang bagong mukha ng isang demonyo? Dinampot ni Lion ang wine glass at sumimsim ng red wine nang hindi inaalis ang tingin sa kaniya. Ang mga mata nito ay nangingislap na naman sa pagnanasa habang pabalik-balik ang malagkit na titig sa kaniyang dibdib na halos nakaluwa na sa kaniyang suot.

Karga-karga pa rin ni Demon ang kaniyang anak habang kumukuha siya ng pambayad mula sa kaniyang bulsa. Tsokolate ang flavor ng napili ni Demon na siyang paborito nilang dalawa. Masayang tinanggap ni Darkien ang sorbetes at masayang inumpisahang dinilaan ito. “Salamat po!” Malawak ang ngiti ni Demon at ginulo ang buhok ng kaniyang anak. Agad silang umupo sa bench na yari sa kahoy at kapwa’y kinakain ang hawak na sorbetes.