Sadistic Smile Novels & Stories

"I'm asking for proof if you're really fine, hindi 'yang t****o mo. Puputulin ko talaga 'yan!!" Malakas na tumawa si Ludwick dahilan para sumakit ang pasa sa mukha niya. Hindi niya rin masisisi si Sadie. Paano ba naman, sa halip na mukha niya ang i-send, ang sawa niyang mas matigas pa sa yelong sampung araw na sa freezer ang s-in-end niya. ***

That smile almost equate the sun's luminous light. "Is this your first time having a new blockmate?" Nawala ang tingin ko sa harap maging ang ngiti ko dahil sa malamig na boses ng lalaking nasa gilid ko. Nilingon ko siya. My confused eyes immediately locked on to his cold and expresionless one. He smirked. "You look like a clown when you're smiling."

Sumama ito para palakasin ang loob niya, effective naman dahil kapag hawak nito ang kamay niya ay gumagaan ang dibdib niya, iyon nga lang ay mas mukha pa itong kabado sa kanila. “Why are you smiling?” Senyas nito, Umakto siya na zinipper ang bibig, pero umalpas parin ang ngiti sa labi niya. Paano ay parang hindi na ito ang Nickolas na nakilala niya noon, he looked tough and firm but she can see his soft side, kahit itago nito ang pag aalala para magmukhang matigas ay nakikita niya ang emosyon sa mata nito.

Maganda siguro ang mommy nya. Gamit ang dalawa kong index finger, inilapat ko ito sa magkabilang sulok ng kanyang bibig and pull it to form a smile. Naka-sad face kasi sya. "Ayan! Naka-smile ka na! Mas lalo kang naging pretty," sabi ko sa masiglang tono, kaya mas lalo syang ngumiti dahil sa sinabi ko. "Really? I'm pretty?"

Siya naman ang napaiwas ng tingin. “W-what are you talking about?” “Ngumiti ka diba?! Umamin kana!” Alam kong OA akong magreact pero gusto ko lang talagang makita na ngumiti si Ice, kahit isang beses lang. “So what if I smiled? Is it a big deal? It's just a smile.” sabi nito at tumingala.

sarkatiko kong saad at pumasok na kami dito sa elevator. "That is not what i meant. It just your smile now is creepy, you always laughing without there is nothing to laugh." wika nito kaya naman napangiti na lang akong maalala ang nangyari sa banyo. "See." saad ni Sensui kaya hinawakan ko bibig niya sa isa kong kamay."Now shut up." usal ko at napatingin sa reflection namin. Napangiti ako at hindi maiwasan matawa.

Ngunit kumunot ang kaniyang noo when he saw her sly smile at ang panandaliang paglingas ng mga mata ng diwata na tila ba may nalalaman ito na kung ano. Tila pinipigilan din nito na matawa dahil sa kaniyang pahayag. "Awww! That's so sad," tila sarkastiko nitong pahayag kasabay ng pilit niyang pagpapalungkot sa kaniyang tinig but her eyes is literally showing excitement and thrill.

smiling. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- :>

Ulit ko na may kunting halong inis sa boses. Muntik na akong mapasinghap nang inikot nito ang upuan paharap sa 'kin. Mabuti nalang napigilan ko ang sarili ko. Mabuti nalang talaga. "It's Cervantes, Ms...?" the guy answered with a playful grin on his lips. This guys' smile is dangerous. I know pretty well how those type of smile can just easily break my heart, well even I don't have the experience. I know pretty well myself.

Sabagay, totoo naman. Masama akong tumingin sa kaniya, samantalang nag-smile naman siya. Pero hindi lang iyon simpleng ngiti. It was a grin. An evil Smile! Sinamaan ko siya ng tingin, gusto kong ibuhos sa kaniya 'yong kapeng iniinom ko. Kung hindi nga lang nakakahiya, nako! Mayamaya, nagsalita ang magaling na lalaki.