Sakit Ng Ulo Sa Bandang Likod Novels & Stories

Halos lahat ata sa akin ay mabigat at masakit, lalo na sa parteng ibaba ko. After waking up on that day, I found myself alone in bed while curling in pain. Hindi na nga ako makatayo dahil sa sobrang sakit ng pagkababae ko, sumabay pa ang pagsakit ng ulo ko dahil sa dami ng alak na nainom ko noong gabing iyon. Naalala ko pa kung gaano ako namilipit sa sakit nung sinubukan kong umihi, halos mapahikbi ako sa hapdi.

Alas singko ng umaga nang magising ako dahil sa matinding sakit ng ulo. Nanginig ang buong katawan ko. Pumikit ako ng mariin. Anong nangyayari? Dahil ba ito sa pagod? Sa stress? Sinapo ko ang ulo ko nang maramdamang tila binibiyak ito. Hinablot ko ang isang unan at dumapa sa kama. I covered my head with it.

mahinang sagot ko. Hinintay ko ang susunod niyang sasabihin. Hindi ko pa kayang magsalita nang malakas; ang sakit sa ulo ko ay parang kuryenteng kumikiliti sa bawat parte ng aking utak.

Hindi ko maidilat ang mata ko dahil sa nararamdaman kong sakit sa ulo. “Shit. sorry.” Ayan ang huli kong narinig bago magdilim ang paligid. ~~~ “Wala namang nakaapektuhan sa brain niya kaya ‘wag kayong mag-alala. Mabuti na lang ay mabilis siyang naipunta sa Hospital kaya naagapan pa.” “Then, why did he block out, Doc?” “Dahil sa lakas ng impact ng pagtama ng ulo niya sa pinto.”

Kahit na wala siya sa ilalim ng araw, ang pagkakatali sa paraang ibinabaluktot ang iyong likod at ang iyong ulo ay pinapaluhod ay sapat nang parusa na walang kausap sa katotohanang inilagay siya sa tuktok ng mainit na bundok.

Baka patawagin pa ito ng ospital ng dahil sa akin. "Mga sintomas na laging makakalimutan at laging sumasakit ang ulo, minsan pa biglang dumudugo ang ilong, hirap makatulog, maaring..." bumuntong hininga pa ito. Napalunok naman ako, kinabahan sa resulta. "Maaaring ngang... maaring ngang isang tumor sa utak hija." "Matagal mo na ba iyan nararamdan? Gaano katagal?"

Sinubukan nyang umupo pero napangiwi lang sya sa sakit sa likod ng ulo nya. Tinulungan naman sya nito makaupo. Napahawak sya sa likod ng ulo nya, may bandage sya paikot sa ulo. Naalala nyang tumama ang ulo nya sa may parte ng yate bago sya lumubog sa tubig at nawalan ng malay. “Nauuhaw ako.”

Sinubukan niyang bumangon, pero muling bumagsak sa lupa dahil nawawala ang balanse ng katawan niya. Hindi pa lumilipas ang isang minuto, ang sakit sa likod ng ulo niya ay lumalim—parang may matalim na kutsilyong humihiwa sa loob ng ulo niya. Ramdam niya hanggang sentido ang matinding pulso ng sakit. Parang may apoy sa kalahati ng utak niya, habang ang kabilang bahagi naman ay nagyeyelo—isang kakaibang pakiramdam na parang sinusunog at nagyeyelo siya nang sabay.

Mababakas ang pagod sa mukha niya. Bakit siya nandito? Pinilit kong alalahanin kung anong nangyari, pero walang pumapasok na alaala sa utak ko. Napahawak ako sa ulo, malapit sa noo, at napaaray. May nakapa rin akong bandage roon. Biglang lumatay ang sakit sa ulo ko. Napapikit ako nang mariin, at unti-unti, may naalala ako kahapon.

Itim na itim ang silid at walang tunog na maririnig. Bago pa siya makapagpatuloy nang malayo, nakaramdam siya ng matalim na sakit sa likod ng kanyang ulo! Maaari lamang niyang ipalagay na may isang tao na binasag ang kanyang ulo ng isang paniki bago siya tuluyang namatay.