Novel & Cerita Say The Truth Quotes

“Kaya nga hindi ako bumalik sa bahay nang naki-usap si Chantal. Kaya nga hindi ko sinasabi.” Tumango naman ang kanyang tiyuhin, ngunit lumapit ito at humawak sa kanyang kamay. “Hindi kita pinipilit. Pero huwag mong hayaang ang galit ang magdikta ng lahat ng desisyon mo.” “Sometimes… the truth, no matter how painful, sets us free.” Napayuko si Seraphina, at sa unang pagkakataon matapos ang mahaba-habang araw, tumulo rin ang luha niya.

Ang mga salita ay paulit-ulit kong binasa. “Sometimes, the truth hurts. But it sets you free.” Napahinto ako sa gitna ng daan at muling pumikit. Sino ba ang nagsabi nito sa akin? At bakit parang mas tumitimbang ang tanong kaysa sagot?

Ngayon naman, tumuro sa akin ang bote. Nang pipiliin ko na sana ang 'truth', nagsalita si Ruby bago pa ako makapagsalita. "Pinili ko ang 'truth' kanina, kaya't baguhin natin ang mga bagay-bagay at pumunta sa isang dare sa pagkakataong ito!" mungkahi niya.

Ang kaya mo lang naman ibigay para sa isang tao ay ang mga salita mo lamang, ngunit hindi mo kayang panindigan at iyon marahil ang aking kinatatakutan. But as I have heard "Not everything the eye hears and sees is true, sometimes you can be confused by a variety of stories." Maraming pwedeng baguhin sa bawat simpleng salita, kayang-kaya palitan ang bawat salita, bahala na ang nilalang na iyon, kung magagawa niya bang makakatohonan. Pero kagaya naman ng sinasabi ng lahat na walang katotohanang hindi nabubunyag.

nakangiti kong sabi ngunit nanginginig ang aking katawan. Telling the truth isn't always so easy. But we have to. I’m not scared to tell the truth. Hindi ko na kayang mabuhay pa sa kasinungalingan. Gusto ko ng makasama ang mga anak ko. Ito na ang pagkakataong hindi ko kayang palampasin.

Tumikhim sdiya bago nagsalita pagkatapos na pumili ng truth din, mas gusto niya kasing pumili na lang ng Truth at magsabi ng katotohanan, baka kung anong dare pa kasi ang ipagawa sa kanya. ''Ang isi-share ko sa inyop na katotohanan medyo nakakatawa para maiba naman tayo. Nangyari ito nang nag-aaral pa ako nang college ako'' sabi niya na tahimik na nakikinig ang lahat sa kanya.

, “I’m saying the truth and nothing but the truth.” “Hmmp, okay! Ang daddy mo pala ayaw niya saakin.”, „I don’t care even if the world doesn’t like you. Ang importante masaya ako na kapiling kita at susundin ko ang gusto ko kahit mawala pa ako sa mundo.”, seryosong turan niya at tahimik itong napatingin sa kanya.

sabi niya, may matalim na ngiti, “let’s see.” Napahinto ako. “Let’s see what?” tanong ko, matigas ang boses ko. Hindi siya agad sumagot. Tinitigan niya lang ako na parang alam niya ang isang bagay na hindi ko alam. “At the end of the day,” sabi niya sa wakas, mabagal at deliberate, “truth always comes out.” Nakatayo lang ako doon, hindi makagalaw, habang unti-unting bumabalik yung kaba sa dibdib ko.

Dahil alam ko sa sarili ko na kung ako ang gagawa noon, hindi ko yata kakayanin. “Believe me. I’m telling the truth, Anak. I can’t lie to you,” she said one day when she visited my house. “It’s time that you know the truth dahil hindi ko na rin kayang mabuhay tayong lahat sa kasinungalingan–!” I scoffed at her remarks. Parang sinisilaban ang lalamunan ko sa mga naririnig ko sa kanya. My eyes burn form the unshed tears, head aching from the information, and I couldn’t even fucking swallow.

Na ang kasinungalingan kong iyon ang magiging pundasyon ng lahat ng ito. Now that everything’s real… the truth might destroy her. Hindi niya kailangang malaman. Hindi niya kailangang pasanin pa ang bigat ng lahat. She already lost so much.