Sayings About Rainy Days Mga Nobela at Kwento

Kaagad ko siyang nilingon pero hindi na ako nagsalita pa. "You know, I love rainy days," pagpapatuloy pa rin niya. "Minsan mabigat sa d*bdib kapag umuulan, pero ang ganda. Ang ganda kasi parang gumagaan ang d*bdib mo. Para bang kahit papaano nababawasan ang problema mo," hindi aki kumibo. Nanatili lang akong nakikinig sa kanya.

…🤗 ( Ito ang 1st Story ko sa English Language kaya medyo wrong grammar ang iba ) On the first day of July, 2007. A heavy rain is falling down but it's not ordinary rain. Because the thunder of the rain is so loud, like a nuclear bomb that strikes. Then the lighting of the rain is flashing in the eye, like a flashlight that turns on and off in front of your eyes. Inside a cafeteria, there is a boy sitting in a chair and he is looking at the window, seeking for a rainbow but the rain is still falling. Then a man approached the boy.

Kinunutan ko pa siya ng noo pero kinindatan niya lang ako. “The sky is getting dark. It will surely rain very soon.” Naputol lang ang pag-uusap ng aming mata nang magsalita si Mr. Falcon. Nagtaas kami ng tingin sa langit at nakita ang madilim na mga ulap. Tila malakas yata ang ulan mamaya. “Let’s go home daddy. It will rain,” saad ni Raphael. “Yes, baby. We should go home now.” At nagpaalam sila. Nagpaalam na rin kami kasi kami rin ay uuwi na. Saktong nakarating kami sa parking area nang magsimulang bumuhos ang ulan.

Maya stood by the window, watching the rain pour steadily down, the soft light of the late afternoon filtering through the droplets. There was something peaceful about the rhythm of it, something that calmed her unsettled mind. But today, peace was fleeting. After all the decisions she had made in the past few days, today felt like the calm before the storm.

Malungkot niyang pinagmasdan ang sunod-sunod na pagbagsak ng butil ng ulan mula roon. Honestly, she was never fond of the rain. Marami siyang hindi magagandang alaala tuwing umuulan. One time, nadapa siya dahil sa pagmamadali niyang makauwi mula sa eskwelahan dahil ayaw niyang mabasa sa ulan. Nagasgasan ang tuhod at siko niya noon. And even until now, naalala pa niya ang sakit na dulot ng pagkasugat niyang iyon. Umuulan din tuwing napuputulan sila ng ilaw o kaya naman lumalabas ang Mama niya para dumilihensiya ng mauutangan. She had a lot of awful memories connected with rain. At kung siya ang hihiling, she’d wish the rain to go away and never come back… ever again.

"Maraming salamat. Hindi ko aakalaing nandidito ka rin." "I just want to make sure na meron kang karamay. I know how it feels to be lonely," paliwanag niya. Muli naming nilusob ang ulan at tumakbo patungo sa waiting shed at saka sumilong. Umupo kami sa isang bangkong yari sa kawayan at saka pinunasan namin ang aming basang katawan. "I just realised that rain is the most wonderful thing on earth," sambit niya na hindi pa rin kumukupas ang ngiti.

Reeve's POV . "Ayan tuloy. Basang-basa ka na." Panay ang punas niya sa mukha ko at hinayaan ko na siya. For the past five days, heavy rain has been pouring down nonstop. Unfortunately, we were forced to cancel our plans to visit the neighbouring island due to the typhoon. The sea has become perilous, and the entire area has become drenched. The cornfield is overflowing with water, and the land has become muddy in every direction.

'' akmang sasampalin niya ko pero mabilis akong nakatakbo palayo sa kanya. ''Catch me if you can.'' I stuck my tongue out at her. Ilang minuto pa ang nagdaan ay patuloy pa rin kami sa paghahabulan sa ilalim ng malakas na ulan. For others, rain symbolizes pain, hurt and sadness. But for us, rain symbolizes our love and happiness. Kasabay ng patuloy na pagbagsak ng ulan ay ang pagbagsak namin sa isa't isa. -----

I miss my Rain. My baby...

-Rain's point of view- Mabilis na lumipas ang mga araw. At sa mga araw na dumadaan ay malapit na akong mawalan ng pag asa. Malapit ng manalo ang pagsuko sa aking sistema dahil sa araw araw na binigay ng Diyos--- nagiging komplikado ang lagay ng aking ama.