Rain Rain Quotes 소설 & 이야기

Tanong ni Rain, nakatingin ng diretso sa mga mata ng lalaki. “Hah!” Pagak na napabuga ng hangin si Jam. “Noong una pa lang ay uhaw ka na sa pera, harap-harapan mong sinasabi ‘yon sa akin noon. Ngayon ay aakto ka na parang hindi?” Humakbang si Jam palapit kay Rain at walang pagiingat na pinunasan ang tumakas na luha sa mata ni Rain. “H’wag mo akong gamitin ng mapanlinlang mong mga luha dahil hindi na ako madadala n’yan.”

I just smiled out of nowhere. Laging si bathala talaga ang nagko-comfort sa akin. Tuwing umiiyak o nasasaktan ako. Nandiyan ang ulan para patahanin ako. I don't know why I love rain. It's just make me more sober at the same time I become more stronger. "Umulan pa. Bakit ngayon pa?" napatingin ako kay Nhovaine ng biglang bumulong ito. If I love rain, she hates it, very much.

Idagdag pa ang mga mata niyang araw-araw yatang may stock ng tubig. Iminulat ni Zein muli ang mga mata niya nang kunin ni Yvette ang mga pipino. Nakita tuloy nito ang pagtulo ng kaniyang mga luha mula sa gilid ng kaniyang mga mata at humalo iyon sa cream na nasa kaniyang mukha. “Dapat nating pag-usapan, Zein. I even took a day-off just to talk to you. You should elucidate yourself because I can’t understand you. You’re crying because you’re in pain. Pinahihirapan mo ang sarili mo. Alam kong mahal mo na si Kuya Amos.”

“Well, I marry the right one. Ikaw pala na asawa ko at ang bata na nakasama ko noong umuulan ay iisa,” “Kaya pala, may spark na ako agad na naramdaman dati pa kasi ikaw pala ang batang babae na matagal ko na ring hinahanap,” “I love you since that summer while the rain pours,” nakangiti niyang sabi sa asawang si Zierelle. Kinabig naman siya nito at niyakap ng mahigpit. “Kuya, Ate! Hintayin niyo naman kaming lahat! Sasama kami sa honeymoon!"sigaw ni Gwyn.

I love the rain, the sound, the smell, the feeling it makes you feel na para bang alam niya 'yong kalungkutan na nararamdaman mo and it's there to comfort you. Sining Fedeli: The rain will stop, the night will end, the hurt will fade. Hope is never lost that it can't be found... I send him an inspirational quote na sinearch ko pa sa g****e. He replied at nagsend pa ako ulit. I tried to call him dahil baka he needed to hear my voice. Baka lang naman he wanted to talk and I'm free to be his listener whenever.

"No! Kailangan mong kayanin Rain! Nakalimutan mo na ba agad ang sinabi ko? Wala akong binibigyan ng permiso kahit isa sa inyo na mamatay. Hindi ka pwedeng mamata-" "I-i'm sorry west, P-please t-take care of y-yourself. D-don't forget that even though I am d-dead I'll always be there to watch and p-protect you. I-i'm sorry if I need to f-follow Z-zack. I-i love you e-everyone. G-goodbye..." Suminghap si Rain ng hangin sa huling pagkakataon. Tumulo ang luha mula sa mga mata nito bago iyon unti-unting magsara.

Nagpapaikot-ikot si Teedy habang ang mga kamay ay nakabukas ng maluwag. "Ikaw ang malalagot kapag napagalitan tayo, ha." Napatingin ako sa kan'ya nang tumabi ito sa akin. "Rain really makes me sad. Miss, I can see in your eyes the sadness," malamig na sabi niya habang nakatingin sa ulan.

Matapos ang ilang sandali, itinaas ni Rain ang maliit na notebook. "Ayoko pang umuwi." Tulad ng inaasahan. Lalong lumalim ang kunot sa noo ni Zack, at naging mas matigas ang tono niya, "Rain, tumakas ka nang hindi nagpaalam, sa palagay mo ba hindi mo ako dapat bigyan ng paliwanag? Pangalawang beses mo na itong ginawa ngayong buwan, bakit ka tumatakas sa bahay?"

Narinig naman iyon ni Rain saka tumango kay Maddox. "We will not forget it. Bye, Ate Maddox! Mag-iingat ka riyan!" pahabol pa ni Rain sa kan'ya

The rain was no longer a mere weather phenomenon; it had become a symbol of their shared pain and heartache. And amidst the rain and thunder, Summer's cries became a cathartic release, a way to let go of the love that had become a burden. The heavens wept alongside her, a reminder that even in the darkest moments, nature itself understood the depths of human emotion. Summer's tears mixed with the rain as she allowed herself to grieve the loss of not only a relationship but also a friendship that had once been the cornerstone of her life. The rain-soaked streets bore witness to her pain, a testament to the love that had been shattered by betrayal. And as the storm raged on, Summer walked forw