Novel & Cerita Sayings About Rainy Days

Kaagad ko siyang nilingon pero hindi na ako nagsalita pa. "You know, I love rainy days," pagpapatuloy pa rin niya. "Minsan mabigat sa d*bdib kapag umuulan, pero ang ganda. Ang ganda kasi parang gumagaan ang d*bdib mo. Para bang kahit papaano nababawasan ang problema mo," hindi aki kumibo. Nanatili lang akong nakikinig sa kanya.

Habang nakatingin sa bintana kung saan naririnig ang marahang kalansing ng maliliit na butil ng yelo na sumasama sa patak ng ulan, puno ng pag-asa niyang sinabi, "Napakabihirang umulan ng yelo rito sa atin. Kung magpapatuloy 'tong ganitong lamig buong gabi, we can collect the ice chips tomorrow morning to make a mini ice-sculpture!" Biniro naman siya ni Kaizer dahil sa kaniyang narinig, at sa isang baritono at paos na boses ay sinabi, "Are you a kid? Every time the weather drops and it rains ice, all you think about is playing. Don't you realize that this frozen rain will cause the roads to be slick and dangerous tomorrow? It poses severe risks for motorists, not to mention the accidents it

Ilang beses kong pinigilan ang paghinga para hindi 'yon makagawa ng ingay. The sky thundered and the rain poured down heavily. Ganon din ang mga yabag sa 'di kalayuan na bumibingi sa akin. Hindi na ako pwede magtagal pa dito, siguradong mahahanap nila ako kung mananatili pa ako dito.

Hindi na siya makapag-isip ng maayos and just wished to dissapear. It was like the sky knew what she was feeling, the color gray looked so depressing just like what she was feeling at the moment. Napatingala siya sa maulap na kalangitan, sakto naman na may naramdaman siyang patak ng tubig na tumama sa kan'yang mukha. It was starting to rain, Madeleine never liked rain but at this time she felt like the rain became her ally, her friend she could share all her pain and feelings.

Akala ko ba ayaw niya kaming mabasa ng ulan? "Hindi sa lahat ng pagkakataon kailangan mo ng kasangga Ain. Hindi sa lahat ng panahon kailangan mong tumakbo at magtago. You shouldn't be afraid of everything especially the rain, cause we can't have rainbow without having it. It's like love, you can't have love at all without a little pain." mahabang paliwanag niya.

Their laughter and playful antics reminded her of her own childhood, when rain meant fun and adventure. As she watched them, memories flooded back—memories of carefree days spent playing under the rain, of laughter echoing through the streets, of simple joys that seemed to fill the world. In those moments, nothing else mattered but the pure exhilaration of being alive, of experiencing the beauty of nature in its rawest form.

Napalingon ako sa pinto, at napabuntong hininga ako ng muli itong tumunog kaya naman lumapit na aki para buksan iyon at halos mapaatras ako ng makita sino-sino ang mga dumating. "I hate rain so much..." Agad na reklamo ni Marj na makaasok at pasalambak na naupo sa sopa. "Don't worry, ayaw din sayo ng ulan..." Rich said in a sarcastic way. "Shot up pathetic dog, tumatahol ka naman ng hindi ka kinakausap." Mataray na saad ni Marj na ikinailing lang nila Alex at Josh pati na rin ni Maureen.

"H-ha?" Iminulat ni Axcel ang kanyang mata at walang sabi-sabing siniil sya ng mainit na halik sa gabing malamig. Madaming tao ang nag sasabi ng katagang, 'Let the Rain, wash the Pain of Yesterday', sa kanilang dalawa makakaya kaya ng ulan na burahin ang sakit sa puso ng dalawa? Isang halik, halik sa gitna ng ulan...

Noong bata pa ako, I used to think na kapag umulan sa araw na namatay ang isang tao, ibig sabihin, may nalulungkot somewhere. Maybe heaven. Maybe the universe. Maybe yung mga taong hindi marunong magsabi ng I love you habang may chance pa. I always thought that if I were the one to disappear someday, I hoped it would rain. So maybe, just maybe, the rain could wash away everything I'd leave behind. The guilt. The regrets. The words I never had the courage to say.

turo ko sa bahaghari na gumuguhit sa kalangitan. "Natatandaan mo noong mga bata pa tayo, kapag sumusulpot ang rainbow tuwang-tuwa ka. Sabi mo pa nga hope ang ibig sabihin niyan." Napangiti na ako sa sinabi niya. "Oo, pag-asa na maging masaya. Kasi makakapaglaro na ulit tayo sa labas. Hinihintay nating matapos ang malakas na ulan tapos kapag sumulpot na ang rainbow, nag-uunahan na tayong makalabas ng bahay at magiging masaya na tayo…"