Ulan ang soundtrack ng alaala ko—tuwing bumubuhos, parang may playlist ang puso at laging may isang linya na lumalabas mula sa bibig ng mga kasama ko: ang pangungusap mula sa ’Norwegian Wood’ na nagpapahiwatig ng malungkot na pagka-alala at pag-ibig na hindi natuloy. Hindi ko eksaktong ibibigay ang buong teksto rito, pero alam ng karamihan ang tono—mabagal, malalim, at may pagnanasa ng pag-iisa sa gitna ng ulan.
Madalas din, sa mas matatandang magkakasama, lumilitaw ang isang linyang puno ng pag-asa mula sa ’One Hundred Years of Solitude’—hindi lang dahil sa salita kundi dahil sa imaheng binubuo nito: ang ulan bilang panibagong simula at tanda ng mga lumang alaala na muling nabubuhay. Kapag ganun, bigla kaming natatahimik, naka-kwento ang bawat patak.
Sa akin, okay lang na iba-iba ang binabanggit ng mga tao—ang ulan ay parang salamin na nagpapakita ng bahagi ng loob natin. Ang pinakamagandang nangyayari tuwing umuulan ay ang kolektibong paggunita sa isang linyang nagiging soundtrack ng sarili mong alaala, at kahit hindi pareho ang sinabi ng lahat, pareho ang dampi ng emosyon.