Quotes About Rain And Sadness Novels & Stories

Kaagad ko siyang nilingon pero hindi na ako nagsalita pa. "You know, I love rainy days," pagpapatuloy pa rin niya. "Minsan mabigat sa d*bdib kapag umuulan, pero ang ganda. Ang ganda kasi parang gumagaan ang d*bdib mo. Para bang kahit papaano nababawasan ang problema mo," hindi aki kumibo. Nanatili lang akong nakikinig sa kanya.

Napakasakit nitong hawakan. “Please, Rain…” Bahagya siyang yumuko. “Wake up…” Nangingilid na naman ang mga luha sa kanyang mga mata. “I don't know what I'll do if I lose you.” Pumikit siya sandali. Sa bawat pagtingin niya sa mukha ni Rain, paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isip ang lahat ng pagkakamaling ginawa niya. Kung hindi niya sana ito itinulak palayo. Kung sinabi niya sana ang totoo. Kung inamin niya sana ang nararamdaman niya noong gabing iyon. Baka wala sila sa ganitong sitwasyon ngayon.

Kung titingnan ay para kaming tanga na sumasayaw at dinadama ang ulan, pero para sa akin ay kakaiba iyon sa pakiramdam. “The last time you stayed out in the rain, you were crying. I hurt you. I know I don’t have the power to erase how you felt at that time or to bring those tears back into your eyes, but I do want to replace those memories with this. You, under the rain, with me . . . dancing in slow rhythm,” Damon said.

“Alam mo sa sarili mo kung gaano kabigat ang sitwasyon na kinakaharap mo ngayon. Kaya kailangan mong pag-isipan nang mabuti ang magiging desisyon mo. Pero tandaan mo, there’s always a way. Hindi ka dapat panghinaan ng loob. You can’t see the rainbow without the rain.” Hindi sanay si Cassie na marinig si Calix na magsalita ng ganito kaseryoso at ka-prinsipyo. Sa halip na ma-pressure, napangiti pa siya nang bahagya. Para bang sa simpleng mga salitang iyon, unti-unting gumaan ang bigat sa kanyang dibdib. “Actually, I’m not really that sad,” mahina niyang sabi, may bahagyang ngiti sa labi. “I just feel… a little unlucky, that’s all.”

KABANATA DALAWAMPU’T ISA: 137 Books June 24, 2020 Wednesday KARRIE’s POV Brrrtt Brrttt “If all the raindrops were lemon drops and acid drops, oh what a rain that would be! Kulang sa ligo ‘yung natawag sa’yo ngayon! Sasagutin mo pa ba?~”

tawag niya sa nobyo sa kanyang isipan. Luisa used to hate rain so much because of the nightmare it always brought her. Now, rain makes her smile. Rain reminds her of Levi. The reason of her newfound happiness. Sa halip na isarado ang bintana, nanatili siyang nakatayo doon at pinanood ang pagbagsak ng ulan. Ilang sandali pa ang nakalipas, halos mapalundag sa gulat si Luisa nang mula sa likod ay may biglang yumakap sa kanya.

At ngayon, kahit ano pa ang ibato sa amin ng tadhana, magkasama namin iyon na lalagpasan. When the bad thing is over, the good things are coming. In time, the heavy rain will suddenly be a warm sunlight. Life will rain you with trials, but there's always a rainbow in the end of them. Never lose trust and hope. Learn how to wait until all the wait will be worth it. -----Miss IYA-----

"No! Kailangan mong kayanin Rain! Nakalimutan mo na ba agad ang sinabi ko? Wala akong binibigyan ng permiso kahit isa sa inyo na mamatay. Hindi ka pwedeng mamata-" "I-i'm sorry west, P-please t-take care of y-yourself. D-don't forget that even though I am d-dead I'll always be there to watch and p-protect you. I-i'm sorry if I need to f-follow Z-zack. I-i love you e-everyone. G-goodbye..." Suminghap si Rain ng hangin sa huling pagkakataon. Tumulo ang luha mula sa mga mata nito bago iyon unti-unting magsara.

tanong nito maya-maya. Agad niyang hinamig ang sarili at ibinalik ang tingin sa bintana. "No." "Why?" "Rain makes me sad. I have a long list of awful memories with the rain." "Like?" She hesitated for a moment before saying, "M-my mother died when it was raining." Agad na bumigat ang dibdib niya nang maalala ang malungkot na pangyayaring iyon ilang taon na ang nakararaan. "I-I was just coming home from school when I found her mother lying on the floor-- unconscious. She had a heart attack. I tried to ask for help pero masyadong malakas ang ulan, hindi ako marinig ng mga kapitbahay. When help came, my mother was long gone, leaving me alone… forever."

“Ms. Ricafrente, you're going to wet yourself! You might catch a cold tomorrow!” Bawat pagpatak ng isang malamig na likidong ulan ay maihahalintulad ko sa kirot, kalumbayan, kapighatian, at sama ng loob na matagal nang nabuo sa puso ko. “Scar fades, but the pain in my heart abide.” Ang sabi-sabi ng mga tao rito sa mundo, 'No matter how long the rain lasts, there will be a rainbow in the end.'