Scorched Earth Novels & Stories

Pinamukha talaga na desperado na ako para sa kontrata. Bago pa man ako makapunta sa exit, may narinig akong malakas na animo'y putok ng mga baril. Nabasag ang nagkalat ang mga bobug sa harap ko. Ang mga tao ay nagsisigawan. The bullets shattered beside me.

sagot niya na nagpabalik sa akin sa wisyo. "That's absurd. FYI, I always depending on the situation when will you forgive or just forget. But our topic is about heavy resoned that hurt you back and forth to hell, so i chose to forget. There's no chance for that thing. Once we hurt it will scars to our soul. Once im really hurt It scars in my soul, how can i forgive that?" nag echo sa loob ng room ang sagot ko. "How would you heal if you just forget it? You cannot live your life to the fullest if theres a dark hole for hatred in your heart."

Ito ang huling pag-asa ng Earth Continent. Ito ay isang impyerno. Ang mga M1 Abrams tank, na kayang durugin ang anumang bagay sa kanilang mundo, ay walang nagawa kundi ang mag-iwan ng mga itim na marka sa baluti ng mga Reaper bago sila durugin na parang mga lata ng sardinas. Ang mga F-35 fighter jet, ang pinakabago sa kanilang teknolohiya, ay nagpakawala ng mga missile na sumabog sa ere na parang mga paputok, na hindi man lang nakagambala sa mga energy shield ng mga mananakop. Ang mga sundalo sa lupa, sa kanilang katapangan, ay sumugod, ngunit ang bawat isa ay sinalubong ng isang sinag ng liwanag na nag-iiwan lamang ng isang anino sa pader. Ang mga sigaw ng mga heneral sa radyo ay napuno ng

The earth shuddered again, a low, guttural groan that shook the trees and sent a flock of hornbills screaming into the sky. A second, louder detonation ripped through the air, followed by a shower of debris that rained down on the camp. The thick column of black smoke billowing from the ridge was no longer a distant threat; it was a looming reality, a sign of the violence that had just shattered Leona’s world. Her gut twisted with a mix of fear and an icy, all-consuming rage.

napahagulgol ako ng malakas. But too much cold, my sanity eat me but before I loss my conscious I heard voice scream my name. "SCAR"