Ravaging Novels & Stories

CHAPTER SIXTEEN [Warning! Contains Disturbing Contents that depicts violence! Read at your own risk] Sa kalagitnaan ng malamig at tahimik na gabi, sa ilalim ng mahinang ilaw ng buwan, makikita ang isang malaking yati na naka-angkla sa isang pantalan. Maya-maya lang, ang mapayapang kapaligiran na pinuno lamang ng tunog ng alon na maya't mayang humahampas sa dalampasigan, ay bigla binasag ng malalakas na tunog ng sasakyang umaandar.

Dahan dahan niyang pinunasan ang bibig na nagdudugo, "Mama!!" I'm so sick of this kind of character. Ang laki ng pinaglalaban takot naman pa lang matamaan. Napaihip ako sa hangin, at saka ako tumalikod sa kaniya. Pagkatalikod ko ay tumaas ang isang kilay ko dahil hindi ko inaasahan na mapapatumba nila lahat. Mukhang bali bali braso ng mga napatumba nila.

Para siyang sanggol na sabik na sabik na s******p doon. Napaliyad si Raven, dahilan upang mas mapadikdik pa ang pagkababae nito sa kaniyang pagkalalaki na mas nagpalagablab sa apoy na lumalamon sa buong sistema niya. Parang gusto niyang mahibang, mawala sa sarili dahil sa abot-langit na pananabik kay Raven. Mas naging mapusok siya at agresibo sa mga bawat pagkilos niya.

Nakaramdam ng takot ang batang si Raven kaya kahit medyo nahihilo na siya ay nagmadali siyang tumakbo pauwi sa kanilang bahay na hindi naman kalayuan. Sapu-sapo niya ang kanyang ilong na dumudugo at ramdam na niya ang pagkahilo lalo na ang mainit ang araw. Nakauwi siya sa kanilang bahay ngunit pagkapasok pa lang niya ay bumagsak na siya sa sahig at lumikha iyon ng malakas na ingay. Biglang nanginig ang kanyang buong katawan at sa kakatwang pangyayari ay napakalamig ng kanyang pakiramdam. Tumirik ang kanyang mga mata at hindi na niya maintindihan pa ang kanyang nararamdaman. "Raven!" Tiling saad ng mama ni Raven at nagmamadaling dumalo ito sa kanyang kinukumbulsyon na anak na ngayon ay may mg

Sa bawat pagbangga, ramdam niya ang matinding hapdi – ang pagkiskis ng kanyang damit sa lupa ay katumbas ng parang pagpunit sa kanyang balat. Ang matindi pa roon, higit pa sa sakit na nararamdaman ng kanyang katawan, ang scarf na mahigpit na hawak ni Raven ay tila sumasakal na sa kanyang leeg. Bumuka ang bibig ni Raven, habang nangingitim ang mukha. Nagiging kulay talong na sa hirap ng paghinga. Sa huli, dumulas ang kamay ni Raven at nawalan ng kapit sa scarf. Ang matinding pagkakakapit ay nag-iwan ng sugat at gasgas sa kanyang mga palad, habang ang scarf ay tuluyang kumawala.

Kaagad silang tumabi parang mga tulalang ibon. Si Raven, na kanina pang nagmamataas ay mukhang takot na takot. Gusto niyang isalba ang dangal niya ngunit nanginginig siya sa takot nang makita niya ang malamig na titig ni Harvey. Umatras si Raven bago magkiskisan ang kanyang ngipin. "Anong gusto mo?

Kilala niya ang Bato ng Mundo, ang kapangyarihan nito, at ang mga panganib na dala nito. Sa isang iglap, umikot si Raven, ang kanyang mga talim ay humahampas sa bawat paggalaw. Hindi siya sumusuntok, kundi naghihiwa. Ang kanyang mga target ay ang mga mahihinang punto na nilikha ng mga naunang atake ni Winston. Ang kanyang bawat paggalaw ay tumpak at walang awa, na parang isang bagyo ng bakal.

Kumakapal din ang pagmumukha at nakakawala sa katinuan Hindi naman mapigian ni Raven na matawa sa sinabi ng dalaga. Aware kaya ang babaeng ito na ang too big na sinabi nito ay siyang wawasak mamaya sa perlas niya? Sa naisip na iyun ni Raven, walang pag-alinlangan na pinaghiwalay niya ang hita ng dalaga. HIndi niya mapigilan ang matakam ng tumampad sa mga mata niya ang masarap at malinis nitong pagkababae. Manipis ang buhok nito sa bahaging iyun at ang hiwa nito ay para bang nag-aanyaya na tikman niya ito

He don't deserve this thing. Kinalma ko muna ang sarili ko bago tumitig sa kanya ng seryoso, hinawakan ko ang kanyang pisngi at tinuyo ang masagang luha sa kanyang mga mata. "Listen to me, Raven. Hindi ako papayag na maranasan mo ulit ang nakaranasan mo noon. I will ruin everyone who will hurt you and Liam. Walang makakapanakit sa inyo hanggang nandito ako sa tabi niyo. Naiintindihan mo? No one, anak. No one."

Bahagya nang naging malumanay ang boses niya. Tatalikuran na niya ito nang magsalita si Gavin. "I dreamed of Clara. In my dream, she kept on asking me for help. She's crying in that dark forest, alone. She's running. . .running from the people who hurt her. She was running with all her might. She kept on calling my name. And after a second, I heard a loud bang. It was coming from a gun. . .and I woke up breathing heavily. Wala akong nagawa sa pagkawala niya. Wala akong nagawa kundi ang umiyak nang umiyak habang hawak-hawak ang walang buhay na katawan niya. Nabuhay muli ang sakit, Jacobe. Bumalik ulit ang lahat. Bumalik ang sugat na akala ko ay nagamot na. . .pero hindi pa pala."