Sharp-edged Romane & Geschichten

sabi ko This is it. Nagsimula na akong umatake at nagpaputok. Shit ang bilis nyang makailag. Hindi namin sya matamaan.Well " Slaughter that modified human!" sigaw ko sabay nag laijutsu gamit ang combat knife ko. Isang napakabilis na sword technique pero dahil hindi espada ang gamit ko ay dapat malapit ako sakanya. SHIT! NAsalag nya yon?

Hinatak ko mula sa tagiliran ko ang maliit na combat knife — manipis, matalim, walang awa. Walang pag-aatubili, walang sermon, walang paalam. Isang mabilis, malinis na hiwa sa leeg niya. Narinig ko ang pagbugso ng dugo, ang huling gapang ng kanyang buhay na hindi na niya kayang kontrolin.

Napanganga ang iba. “Forged using a proprietary alloy,” dagdag ni Kuki habang lumapit sa akin. “Stronger than steel, lighter than titanium and sharper than anything currently in the market.” Lumapit ako sa glass. “Named…” Hinawakan ko ang control panel. Nagbukas ang chamber. “Vanta Edge.” Hinawakan ko ang espada. At sa isang iglap ay isang manipis na silk cloth ang nahulog mula sa taas. Hinati ko ito sa hangin, hindi lang dalawa, kundi sa apat pa.

Nanlaki naman ang mata ko sa gulat "He what?" Napatingin sa akin ang tao na malapit sa akin dahil sa lakas ng boses ko. "He also gave me a cute cutter." inilabas niya ang isang maliit na cutter mula sa bulsa ng shorts niya. It's just like my cutter. And of course I knew it's extremely dangerous. It's not an ordinary cutter, its blade is made of diamond powder that made it very sharp and almost indestructible. Nanlumo siya at malungot na tumingin sa akin. May nangingilid na rin na luha sa mata niya "Should I give it back?"

Biglang lumipad pataas ang lahat ng mga fighter at naghandang patayin si Fane at ang iba pa. Isang ngiti ang namutawi sa mukha ni Fane habang piapaood niya ang itim na bilog sa taas. Inipon niya ang kanyang Chi sa kanyang espada. Buzz! Kasama ng chi, ang espada na hawak ni Fane ay naglabas ng isang mahinang tunog at nanginig. Isang kulay itim na air blades ang bumulusok paitaas.

Agad itong tumayo at sumaludo. “Ser! Medyor! Gud morning!” Ngumiti ang lalaking larawan na ng mga karanasan. Kulay abo ang buhok at may makapal na salamin sa kanyang mga mata. Tinapik niya sa balikat ang lalaking may idad sa kanya ng sampung taon. “Kapitan pa lang, Ka Ambo. Hindi pa tayo napo-promote. Kumusta? Malakas ba’ng barber shop natin?”

baket feeling ko bang ganda nya jan? pinaulanan nito ng daggers ang lahat ng sumugod sa kanya. sa sumunod na pasilyo naman ay makikita si hyung wearing his famous expression. emotionless. walang sabi sabing pinagbabaril nito ang lahat ng humarang sa daan. p**a mukhang mas ok pa sina shin may pasensya pa kahit papano! nang malinis na ang mga pasilyo malapit sa tinutuluyan namin ay nagkita kita na ang magkakapatid

Ngumisi si Henry, “Ang premise ng laban ay patas, pero humihingi ka ng tawad, kaya gusto kong makita ang sincerity mo. Matanda na ako, kaya magsusuot ako ng protective gear! Pero bata at malakas ka, hindi mo na kailangan!” Biglang nanikip ang mga mata ni William. Karaniwan, ang fencing sword ay may blunt tip. Pero ang hawak ni Henry ay matalim. “Natatakot ka ba?” tawa ni Henry. “Nung sinaktan mo ang iba, naisip mo ba na puwedeng may mamatay? Laging may kapalit ang impulsive na galaw.” Nagngitngit si Willam, hinubad ang coat, tinanggal ang tie, at tumingin kay Henry. “Sige po!”

Shing! Ang blade ay kuminang ng hiniwa niya ito sa mga target. Tatlong mga Islander warrior na pinakamalapit kay Harvey ay hinawakan ang kanilang lalamunan at bumagsak sa sahig hindi makapaniwala sa sumunod na segundo. Walang pakialam si Edwin na tignan sila. Sa halip, humakbang siya paharap at patuloy na umatake sa paligid niya.

Hindi naman ako kawawa! Sa puntong iyon, para siyang isang maliit na hedgehog—kapag may konting maling galaw, tumatayo ang lahat ng tinik niya at nagiging agresibo. Pero si Eldreed ay parang natural na kalaban ng hedgehog. Isang salita lang ang kailangan niyang bitawan para bumagsak ang lahat ng tinik ni Shayne.