Shokoy Sa Dagat Novels & Stories

Wala na ba kami sa dagat? Pinakiramdaman ko ang paligid ko pero wala talaga akong maamoy na tubig lahat ng dagat. Wala na yata kami sa yate. Pero anong nangyari? “Mga gago! Why are you all here? Get out! Not all of you are needed here!” Pananaboy ni baliw sa mga kaibigan niya pero tinawanan lang siya. “Tangina, kung hindi kayo lalabas hihiwain at sasaksakin ko mga ulo niyo o pati ang buong katawan niyo! Lalo na ang mata niyo kung saan-saan tumitingin!”

ngiti pa ni Theodore na hinapit siya sa beywang. "Ahh, anong ginagawa mo!?" protesta niya habang binuhat siya nito. "Let's go swimming, ang sarap ng dagat!" Tawa pa ni Theodore na noo'y patakbong tinungo ang karagatan, malaya siya nitong hinagis sa dagat kaya wala siyang nagawa kundi ang tumili.

Halos magtaas ang d****b ko sa pagahahabol ng hiningi. “Papatayin mo ba ako?!” “Of course not! Binibigyan na nga kita ng hangin.” “Tabi nga.” “Hey! Huwag kang lalayo baka pulikatin ka!” Hindi ko siya pinakinggan at lumangoy ulit ako. Masaya sa pakiramdam ang tubig sa katawan ko. Na eenjoy ko ang paglangoy at pagtingin tingin sa ilalim ng dagat.

Ang bughaw na tubig at maalat na simoy ng dagat. Ito ang amoy ng April Hill buong taon. Ngunit ngayon, bumugso ang simoy ng dagat kasabay ng matinding lamig. Crash. Sumugod ang mga alon at paulit-ulit na bumangga sa buhangin at sa pampang. Sa walang lamang dagat, dalawang tao ang nakatayo nang harap-harapan.

Hindi rin makalilipad ang anumang maliit na aircraft. --- BANDANG hapon... Lumakas ang agos ng dagat. Nagbabala ang mga lokal na mangingisda. "Huwag munang pumalaot. Delikado. May pagbabago sa ilalim ng dagat." Kahit ang Coast Guard outpost ay naglabas ng parehong rekomendasyon. Walang bangkang maaaring bumiyahe. Walang rescue boat. Walang supply vessel.

Hindi na siya nagsalita. Kumain muna kami bago kami nagbihis para maligo ng dagat. He has a speed boat. Walang jet ski. Hindi rin naman ako marunong no'n. I wore a black two piece swimsuit. Nauna na ako sa dagat. Bawat hampas ng alon sa dalampasigan, bawat bulong ng hangin, at ang tanawin sa harap ko. The sun almost kissed the sea. The orange hue is dominating the sky.

Natatawang usal ko sa kaniya at natawa rin siya bago nito pagsiklupin ang mga kamay naming dalawa. "Alam mo ba, mas masarap lumangoy sa dagat kapag ganitong oras?" "Huh? Madaling araw? Hindi ka ba hihilahin ng mga shokoy diyaan sa dagat?" Nagtatakang tanong ko kay Xence at natatawa naman itong umiling sa akin. "Hindi naman totoo 'yang mga shokoy na 'yan. Baka maninisid, puwede pa..."

Mabilis ang tibok ng puso niya dahil kung ilang oras ng nasa dagat si Monique, imposible na nila itong mahahanap sa lawak ng dagat. “How can we find her there?!” nanggagalaiting sigaw ni Warren dahil sa tuwing iniisip nilang sa dagat nawala si Monique, hindi nila maiwasang hindi mag-alala ng sobra dahil maraming pwedeng mangyari kay Monique sa dagat. There’s a lot of shark or whatever fish na kagatin or worse ay kainin siya lalo na at may sugat siya kung tinamaan siya ng baril.

Mas maamo ang dagat sa umaga. Nakakalito nga. Humahaba na ang bagyo, nag-iwan ng maayos na katahimikan na halos nagpaparamdam sa isla na kalmado. Tahimik kaming naglalakad ni Cairo sa baybayin, sinusuri ang mga lawa at bato para sa anumang nakakain—mga kabibe, damong-dagat, mga palatandaan ng buhay na maaari naming gamitin. Nakakapit ang aking bukung-bukong. Halos hindi.

Nagmamadali siyang bumaba ng bangka at halos liparin na ang kanilang kubo. “‘Nay! ‘Tay! May patay!” nahihintakutang balita ni Moymoy sa kaniyang ama at ina. Nangunot ang noo ni Badong, ang tatay ni Moymoy. Isa siyang mangingisda. “Ano? Patay?” Huminga nang malalim si Moymoy. Malakas ang kabog ng dibdib niya dahil sa takot na siya ay nakakita nga ng patay. “M-May patay sa dagat! Naroon sa dagat!”