Shokoy Sa Dagat 소설 & 이야기

Kabanata 12: Tabing-Dagat Ang mapait na tubig dagat sa aking mga paa na tumatalsik sa aking buong katawan at mukha ay malagkit sa balat. Sa bawat lakad-takbo ko sa mababaw na parte ng dagat ay mas lalo akong nababasa. Bumabaon ang aking mga paa sa bawat tapak sa pinong buhangin. Yuko dito...luhod doon. Takbo saka lakad takbo.

dinig naming dalawa kaya sinundan namin ang boses napamura kami nang tumaas na ang dagat at umalon nang malakas. "Humawak ka ng maigi sa lubid huwag kang bibitaw," sigaw ko nang nilingon ko siya na umiiyak. Huminga na lang ako at nilusong ang dagat lumalangoy na rin ang mag-asawa hanggang sa makarating kami sa dulo napamura ako nang makaramdam ako ng pulikat. "Troy!" tawag niya nang lumubog ako kahit matangkad kung mas matindi ang alon ng dagat mahihirapan ako.

Sita ni Akesha sa ngingisi ngising si Berting. "Ah so, nasa mood mang inis ang shokoy ng karagatan ha?" Sabi ng dalaga. "Ah ka din mukhang may mapipikon na namang babaeng cute at tatakbo na naman sa dagat" Sabi ni Berting.

Sapa oo nakakaligo siya. "Oo sa probensya kasi malayo ang dagat, kaya pasensiya kana, na kahit sobrang itim ko na hindi pa rin ako tumitigil maligo." "Baby dapat sinabi mo. Kung alam ko lang sana hindi na kita pinigilan at sana matagal na kitang dinala dito." "Ano ka ba okey lang 'yon at meron din naman dagat sa bahay ah." Ngiting sabi niya dito at hinila ito para mag lakad ulit.

Nagtataka niyang tanong. I rolled my eyes on him. "Sa dagat ko gustong maligo. Gusto kong magswimming." Sagot kong muli sa kanya saka ako tuluyang naglakad patungo sa dagat na ilang hakbang lamang ang layo. Tumigil lamang ako nang maabot na ng mga alon ang aking mga paa. Somehow, it made me feel happy. The seawater isn't that cold dahilan upang lalong tumindi ang kagustuhan kong maligo.

"Kayo po pala Manang, tara ho, upo po kayo, oo nga po, nakakahalina at relax kasi pagmasdan ang dagat, parang walang problema" "Hmmmm sino at ano ba naman ang walang problema iha, alam mo ba na kahit dagat ay may problema, minsan kahit gustohin ng dagat maging payapa, patuloy siyang ginugulo ng lakas ng hangin para umalon siya at maggagagalaw...pero hindi ba, sa mata natin maganda pagmasdan ang alon?"

Parang natutunaw ang bawat alon ng dagat dahil sa sikat ng araw na tumatama rito. "Sobrang payapa talaga sa pakiramdam kapag nasa tabing-dagat. Humahalimuyak ang maalat na amoy ng dagat. But it reminds me of freedom." Nakangiting sambit ni Hailey habang sinasalubong nito ang simoy ng hangin. She was spreading her arms wide.

Ang tagal akong kinulit ni Toby para lang sa bakasyon na 'to! Nung makalapit ako sa dagat ay kaagad kong itinapak ang paa ko sa tubig. Napakapresko sa pakiramdam at sobrang linaw ng tubig. Sa sobrang fascinated ko sa dagat hindi ko napansin na nakalapit na sa'kin si Toby. Nakangiti ito sa'kin na parang bata at kaagad na hinawakn ang kamay ko para hatakin sa medyo malalaim na parte.

"Ang drama mo naman. Malayo pa ang graduation natin kaya wag ka muna mag emote" Tawanan naman kaming lahat. Tinanggal ko muna yung life jacket ko dahil nasisikipan ako. Feeling ko di ako makahinga. Napatahimik naman ang lahat ng biglang huminto ang sinasakyan namin dito sa gitna ng dagat. Pilit pinapastart ng bangkero ang engine pero humihina lang ang makina at ayaw umandar. "Anyare Kuya?" Tanong ni Kate

Ang bughaw na dagat ay tila walang hanggan, at ang simoy ng hangin ay nakakagaan ng loob. Masayang tumalon si Shayne sa dagat at lumangoy. Ilang balik-balik siya sa tubig, at ramdam niyang parang may tanikala siyang nabunot mula sa dibdib. Sa wakas, nakakahinga siya nang maluwag. Nakita niyang nakaupo si Jerome sa isang bench sa tabing-dagat, nakapikit habang sinisikatan ng araw. May kapilyahang ngiti sa labi ni Shayne habang palihim na lumapit.