Short Motto In Life Tagalog Novels & Stories

Mabango ka lang kapag mayaman ka at may maipagmamalaking pangalan. "Woy! Kalmahan mo 'yang dede mo, sanpin. Chemotherapy lang 'yan, hindi 'yan si kamatayan. Baka, Mara 'yan," pagpapalakas niya ng loob ko. Umaksyon pa siya na parang may muscle na maipagmamayabang. Napangiti na lang ako kahit ang totoo ay kinakabahan talaga ako.

Tapos nandito pa mukha ni Jack Ma with his quotations. "May isang linggo pa naman para maituro ko sayo lahat." "You mean, sasamahan mo ako ng isang linggo?" Tumango siya. Kakatapos lang ng isang linggo namin ni Seth. Ngayon naman kay Liam. Ano 'to isang linggong pag-ibig?

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Medyo umarko ang kanyang kilay. “So, you have another woman named Yeon Na?” aniya. Napalunok naman ako ng laway. Halatang narinig niya lahat. “So, Catherine is right… na may iba kang kinolo—kiniloko—kinalolo—put*ngina! What is the Tagalog of ‘Is there someone you’re head over heels for?’” inis na saad niya. Hindi na niya kinaya at napa-English na talaga siya. Englishera kasi siya at hindi sanay mag-Tagalog, halata naman dahil sa mabagal at slang niyang paraan ng pagsasalita.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

AGENT H Madaling mamatay pero mahirap mabuhay. My life is such a jumbled mess! There is nothing special about the life I need to work for; I have no one. No family. No friends. No beliefs… siguro kung mamamatay ako kahit anong oras ay balewala. Walang makakaalala, walang makakapuna.

iritang tugon ni Dhalia. Akma na siyang tatalikod ng magsalita pa si Szuttete. "D-Dhalia sorry pala sa nagawa ko noong birthday ni Carl. Napagisip-isip ko na mas mahalaga pala ang pakikipagkaibigan natin kaysa sa sinong puncho pilato. S-Sana mapatawad mo pa ako beh, " tuloy-tuloy ang nagsusumamong mga salita ng kaibigan sa kaniya.

Pagsisinungaling ko pero mabilis nitong hinablot ang phone ko gamit ang kanang kamay niya. "Haha hindi pala makulit ah, 58 nga ang itong nakalagay rito hmp." "Kisa naman sa 99+," angal ko pa. "At ano 'to sa dami ng pangalan bakit TV ang pangalan nito, TV ba sa bahay niyo ang tinatawag mo?" Ikinahagalpak ko ng tawa ang sinabi nito ng maalala ko na TV ang nakapangalan roon short cut iyon na ibig sabihin ay Tito Vince.

"Nag so-sorry ka?" Hindi makapaniwala kung tanong sakanya. "Narinig mo namang sinabi ko diba? Bingi ka ba o tanga?" Wow, new word! Nakakagigil tinawag akong tanga! "Alam mo tang*na ka eh, sarap mo talaga hambalusin!" Gigil kung saad. "Alam mo sa sobrang dami ng mga katulong na dumaan sakin ikaw lang ang may lakas ng loob na murahin ako."

sagot ng lalaki. "Salamat!" Dumukot si Maya sa bulsa nito at kinuha ang perang naka-bundle. "Heto, hindi ko alam kung sapat na iyan, bata! Pero ito lang muna ang maibibigay ko. Mangyari lamang na huwag mong ipagkalat ang nakita mo rito."