Novel & Cerita Motto In Life Tagalog Pangarap

Napangiti ako nang maramdaman ko ang paghalik niya sa aking ulo. "Take care of yourself always..mi vida," he whispered. Mi vida... It means my life in spanish. Hinigpitan niya lang ang pagkakayakap sa akin. We didn't break our hug not until my flight was called. Tipid akong ngumiti sa kanya nang kumalas ako sa yakap. Binigay niya sa akin ang aking maleta kaya agad akong tumalikod sa kanya papasok sa kung saan kami sasakyan.

"I'm just kidding. Masyado ka kasing seryoso." "Do you think I have time to joke around?" "Oo nga pala. Ang motto mo sa buhay ay time is gold. At wala nang ibang nasa isip mo kundi ang magpayaman." "At least you know. Sa dami ng bibig na nakaasa sa akin at bulsa na dapat kong lamanan, may oras pa kaya ako para sa leisure? Or even to rest in a full day?" "Kaya nga mahal na mahal na kita, Kuya."

Kumunot ang noo ni Elkayne at binigyan ako ng di makapaniwalang tingin. "Wala namang bagay na imposible, at saka, walang masama mangarap ng mataas. Kaya nga pangarap eh, kase 'yon ang gusto nating marating sa buhay, 'yon yung nagiging rason to strive harder and do better." I nodded. "Ako, nag ABM ako kase... simple lang, mukha akong pera," I laughed. Akala ko pa naman nasa seryosong usapan na kami, hindi talaga sya nawawalan ng entry sa pag bibiro.

"Ano naman yung nasa ribs and sa dibdib mo?" Gumilid si Javier para maayos na makita ng dalaga ang tattoo niya sa ribs. "Latin word din ito. It means 'to the point of no return'," Humarap siya sa dalaga at tinuro ang kanang dibdib niya. "Philippines Tribal, ito ang napili ko kesa doon sa ibang tribals. May deeping meaning sa Philippines kaya pinili ko 'to. Balak ko din sana na dugtungan itong tattoo ko sa dibdib hanggang sa kanang kamay ko,"

May halong desperasyon, kabaliwan, at matinding pagkamuhi. "Hindi ko hahayaang mananalo na naman kayo." Bahagya kong ikiniling ang ulo ko habang kalmado ko siyang pinagmamasdan. "Ano naman ang makukuha mo kung maaachieve mo ngang gawin ang lahat ng gusto mo? Pera o pamumuno sa buong mundo? Kung ganoon lang din naman ang pangarap mo ay sana tumakbo ka na lang bilang president at gumawa ka na lang ng kabutihan sa buong mundo."

"Obvious ba? Natutuyo na ang lalamunan ko sa kakahintay sa'yo rito!" "Sorry naman! Nag family asaran pa kami eh! May nakikita ka na bang karapat dapat?" "Anong karapat dapat? Mga natutunan mong salita it's kadiri!" "What? I'm a Filipino, of course magaling akong mag Tagalog! Ano? May nakita ka na ba?" ulit kong tanong dito. "Paano Ako makakakita kung ang lalamunan ko nga ay tuyo na! Umorder kaya muna tayo!"

"Ibig kong sabihin, baguhin ang iyong buhay, isa na naiiba." "Siguro, hindi ko alam." Puno ng kalituhan ang maliit na mukha niya. Hindi niya maintindihan kung bakit kakaiba ang tanong ng lalaki, ngunit ang sagot niya ay ayon sa kanyang puso, "Maraming beses ko na itong pinag-isipan, ngunit ang pinakamahirap na panahon ay lumipas na, at ang aking pangarap ay unti-unti ng natutupad. Ang lahat ng ito ay hindi madali para sa akin."

Mahirap at nakakalungkot pero tinanggap ko na bahagi ito ng masalimuot na tatakbuhin ng buhay ko. I'm okay, ang mahalaga sa akin ngayon ay alam ko kung ano ako. Alam ko kung saan ko gustong pumunta. May pangarap ako kung saan patungo ang buhay ko. Nahanap ko 'yong goal ko sa buhay at 'yon ang mahalaga para mabuhay ako ng may ngiti kahit mapait ang pinagdadaanan ko at kahit mag-isa lang ako.

I remember how simple and happy my life with my Mom, I am not expecting this would happen to us. Nangilid ang aking luha sa isiping gagawa ako ng masama sa walang kamalay malay na lalaki, but for my mother's freedom... gagawin ko. Hindi ko alam paano ako makikipagsapalaran sa mga mayayaman, panigurado rin ay kailangan kong magsalita ng Ingles sakanila. Napatingin ako sa ganda ng paligid, it looks peaceful and relaxing. Makikita mo ang lupain ng De Marquez at ang dagat na malapit sa maraming puno na pagmamay-ari rin nila. Laking pasasalamat ko na mayroon paring magandang tambayan sa Mansion at dito nga sa terrace ng kuwarto.

Ito ay ngiting puno ng pagtanggap—sa sarili, sa nakaraan, at sa posibilidad ng mas maliwanag na kinabukasan. “Live life to the fullest,” bulong niya sa sarili, ngunit sa pagkakataong ito, alam niyang iba na ang kahulugan nito. Hindi na ito tungkol sa pansamantalang kasiyahan o pagtakbo sa sakit. Ito na ang simula ng tunay na buhay—isang buhay na puno ng pag-asa at ng posibilidad ng pag-ibig, kahit hindi pa ngayon.