Nakakaintriga kapag may linya sa isang libro na tumitigil lang sa 'hindi ko alam'—parang humihinga ang karakter at pinapayagan kang pumasok sa kawalang-katiyakan niya.
Madalas akong natagpuan ang ganitong pagtatapos sa mga monologo ng mga nagdududa: ‘‘Lumamig ang kwarto at nagtagal ako sa pintuan; tumingin ako sa labas at naalala ang lahat ng hindi ko nagawa, at huminto — hindi ko alam’’. O kaya’y sa mas maikli, matalim na pahayag: ‘‘Tinignan ko ang mga mata niya na puno ng tanong, sumagot ako nang mabagal… hindi ko alam’’. Ang mga linya kong ito ay hindi literal na sumasagot; nagbibigay sila ng espasyo para sa mambabasa na umakyat sa isip ng karakter.
Bilang mambabasa, nahuhulog ako rito dahil totoo ang uncertainty—hindi lahat ng emosyon kailangang ilahad nang buo. Ang ‘hindi ko alam’ ay parang signature ng nakalulumbay o naguguluhang tao sa literatura: nag-iiwan ng echo, at madalas, doon nagsisimula ang pinakamagagandang talakayan sa forum o sa sariling diary ko.