Since You've Been Gone นิยาย & เรื่องราว

Dahil sa tatlong araw na hindi mahagilap ang anak, siya ang sumalo sa mga responsibilidad nito, dahilan ng kanyang matinding sakit ng ulo. He clenched his hand over his phone, staring at the empty desk as his thoughts spiraled. His chair creaked as he leaned back, trying to piece together why he had left without warning. His breath hitched, his mind replaying his message: 'I'm gonna be away. I'll be back after three days.' And just like that, he became unreachable.

Wala nang mababago. Mahina siyang tumawa, pero may mapait ang tuno. “Hanggang ngayon ba, you still haven’t forgiven me? Hanggang ngayon ba, galit ka pa rin? It’s been six months, Anessa. I gave you what you wanted. You told me never to show up again, and I respected that. I stayed away, hoping you’d forgive me…”

Bakit hindi mo sinabi? Napahagulgol na rin ako saka iniyuko ang ulo ko. Nakaligtas nga siya ngayon, pero mawawala rin naman pala siya ilang araw mula ngayon. Ano na lang ang mangyayari sa 'kin kapag matagal kitang hindi nakasama o nakapiling? Para na nga akong pinagsakluban ng langit dahil hindi lang kita nakita ng ilang araw tapos ngayon malalaman ko na mawawala ka na pala.

RAIUS HEAVED A SIGH. “Ang daya nga kasi napapayag nila ako. Walang-wala rin ako noong mga panahong iyon, eh. Ako na lang ang mayroon ako. Kahit ikaw, wala ka na sa akin noon dahil hindi ka naman na nakakaintindi noon. You were bedridden. I was caught off guard, Aiah. I had no choice but to let you go.”

Ganito pala ang pakiramdam na mawalay sa mga mahal mo. “Na’ko, ganyan talaga sa una. I already experienced that but as the years goes by, you’ll get used to it,” Ngumiti ako ng sapilitan. “Wait, alam ba ng mga Velasquez na aalis ka na ngayon?” Nilingon ko siya at umiling. Her eyes widened. “Really? You didn’t informed them?” “No, I don’t have to,” I scoffed. “Callum know that I’ll leave anyway,”

"You are hurting me... bakit mo ako tinataboy? What I want is to see you, to be with you. Bakit parang wala na akong binalikan pagkatapos ng ilang buwang pagkakalayo dahil sa pagtatrabaho ko?" "Wala na... wala nang dapat balikan. You left me hanging. Nasa bingit ng impyerno ang buhay ko, hinahanap kita pero wala ka. May mga importanteng bagay na nawala sa akin na parte ka rin noon. Please, ito na ang huling beses natin na pagkikita."

"Please umuwi ka na lang." "Vell..." "I'll be better if you're not here."

“Y-Yeah…” “Tapos hindi ka na naman magpaparamdam? Halos araw-araw kita kinokontak pero lagi kang coverage. Saan ka ba kasi galing? Sabi ni Vixon wala ka sa tagaytay. Hindi rin ako pinapasok sa village n’yo-” “If ever I’m gone again, just don’t find me, Line…” Nangunot ang aking noo at pinilit tumingin sa kaniya. “Bakit naman?”

Sabi ko sa aking sarili, para na talaga akong baliw na umiiyak habang kausap ang sarili ko. Tama namang kailangan kong tumayo diba? Kasi kahit anong iyak ko, wala na din namang mangyayari sa akin. Kahit pa matuyuan ako ng luha, wala nang magbabago. Tapos na, tinapos nya na eh. Ayaw na nga niya daw akong makita. "I need you gone. Don't come back." Maliwanag pa sa liwanag ng buwan ang sinabi niya. Kahit di ako ganun katalino naiintidihan ko yun. Basic.

“My god, Bea. Where have you been? Ilang taon din tayong hindi nagkita.” Ilang taon na ang lumipas but Klea is still Klea. Madaldal pa rin. “Yeah, tama ka. Ilang taon na rin,” sang-ayon ko sa kaniya. “Wait napa’no kaba? I mean para ka lang bola na biglang naglaho dati. I’ve tried contacting you, but you’re out of reach. Wala man lang kahit isang bakas basta bigla ka nalang umalis and then boom, bigla ka nalang naglaho sa world.”