Since You've Been Gone Novels & Stories

Umandar naman yung pagkamaldita ko dahil sa tanong na yun. "Hhmm... I am not oblige to say my whereabouts. And specially, nothing cares if I will be gone." Saad ko naman rito at biglang napalingon na lang ako kay Cayden dahil sa kadiliman ng mukha nito. Akala ko tuloy, may masamang elemento sa paligid. "You could have told me August. You just left without notice." Matigas na saad ni Cayden.

Lumipas ang ilang minuto ay hindi pa rin ako lumingon sa kanya. Palihim kong pinunasan ang luha sa aking mga mata saka nagsalita. "What? What do you mean?" Nanahimik muna siya saglit bago sumagot. "I- I don’t know either. I just miss you, Hazel. It’s been a month already since ang last conversation natin and it pains me only seeing you from afar and happy without me."

ani ko. Lumaki ang ngiti niya at inabot ang kamay ko kaya napunta ang tingin ko roon. Suddenly, I wanted to hug her tight. But I cannot do that with these people. "You'be been gone for long years... like Daddy," sabi niya na ikinawala ng ngiti ko. Napalunok ako at tumango. "You're right..." mahina kong sabi. "How are you, Mommy? They said you were away because you got so busy."

Sabi ko sa aking sarili, para na talaga akong baliw na umiiyak habang kausap ang sarili ko. Tama namang kailangan kong tumayo diba? Kasi kahit anong iyak ko, wala na din namang mangyayari sa akin. Kahit pa matuyuan ako ng luha, wala nang magbabago. Tapos na, tinapos nya na eh. Ayaw na nga niya daw akong makita. "I need you gone. Don't come back." Maliwanag pa sa liwanag ng buwan ang sinabi niya. Kahit di ako ganun katalino naiintidihan ko yun. Basic.