Slogan Design Philippines Novels & Stories

“’May pupuntahan ka bukas?” Napatango ako. “Invitation galing sa PJ Corporation. Yung design ko nagustuhan nila.” Na kahit paano kailangan ko din buhatin ang aking sariling silya sa harapan niya para hindi nga ako nito maliitin.

Sila na ngayon ang simbolo ng resilience, ng pagmamahal, at ng tagumpay laban sa kasamaan. At habang nakatingin sila sa dagat ng Palawan bago umuwi, mahigpit na magkahawak ang kamay, sabay nilang binitawan ang isang pangako: “This is just the beginning of our forever.” ---

Nakaramdam ako ng kaba and at the same time tuwa. “Well of course you know that this four guys over here are Bella Philippines co owner so they have all the right to choose.” “Now all of your designs are presented and had been carefully deliberated by our panel. And take note, hindi nila alam kung kaninong gawa ang bawat designs para maiwasan natin ang issues that we are favoring someone!”

naitanong ng dalaga nang mabungaran ang nakahain nang almusal sa mesa. Tumango si James saka sinalinan ng kape ang kaniyang tasa. "Saan ang lakad natin?" naitanong niya nang magsimula silang mag-agahan ng binata. Tiningnan muna siya nito bago sumagot. "In a very beautiful place in Southern Luzon. Not far from herein Manila, pero tahimik at walang polusyon dahil maraming puno," sagot ni James na nakangiti pang inabot ang kaniyang pisngi saka iyon bahagyang kinurot.

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

Ganoon na rin si Marius na ginawa kong tagahiwa sa lulutuing Menudo. Ginugol namin ang buong hapon sa pagtulong sa final preparations, pag-aayos ng mga dekorasyon at pag-aayos ng mga mesa. Tiniyak namin ni Marius na maayos ang lahat. Habang ako, oo, nakakapagod pero masaya. Ramdam ko ang pagtutulungan ng mga tao sa lugar na iyon. Alam ko namang kaugalian na iyon ng mga Filipino. Pagpapakita ng pagpapahalaga sa pamilya, kaibigan, at kapwa tao. Isang bagay na humaplos sa puso ko dahil nagustuhan ko.

“Look, Marion, the three ladies represent the country, and see the banners na iwinawagayway nila? That’s—” “Different issues in the society,” sagot ni Marion at tinuro ang painting. “Tungkol sa women empowerment ang painting. Luz, Visayas and Minda stands for motherhood, sensuality and nature. ‘Yang mga banners sa hawak-hawak nila, it symbolizes their eagerness na ipaglaban ang kanilang karapatan.”

"And look, I’m trying to design a logo. Simple lang, 'yung hindi mukhang corporate." "Maganda 'yung idea ni Ben. Bagay 'yun sa vibe ng bahay natin," sabi ko habang tinitingnan ang screen ng tablet niya. "Pero seryoso, Diana, kailangan mo rin ng tulog. Baka mamaya niyan, pati ikaw maging amoy lavender na sa sobrang tutok mo dyan." "I'm fine, Ate! Excited lang talaga ako. This feels more real than any marketing job I had in Manila," sagot niya nang may kasamang malapad na ngiti.

Ang unang feature piece—ang pinaka-proud kong disenyo, isang serye ng leather handbags na inspirado sa pamana ng Pilipinas—ay inilabas sa ilalim ng malambot na liwanag ng spotlights. May mga bulalas ng paghanga na tumunog sa gallery. Nag-flash ang mga camera. Naramdaman ko ang haplos sa kamay ko, at nagtagpo ang madilim na mata ni Cairo sa akin, puno ng pagkamangha. “They love it,” bulong niya, mababa ang boses, pero ang pride niya ay nagdulot ng init sa dibdib ko. Tumango ako, hinigpitan ang hawak sa kamay niya. “Pinaghirapan natin ‘to… para sa lahat. Para sa mga bata, para sa Veron, para sa lahat ng pinangarap natin.”

Isa rin kasi ang social media sa nagbibigay sa kanya ng sakit ng ulo. “Wala ka bang planong mag-launch ulit ng branch somewhere here in the Philippines? Like Cebu? Or Davao? Dito lang talaga sa Manila?” “May branch na ako sa Cebu at Davao. At wala na rin akong planong dagdagan pa ito.” Humugot siya ng malalim na hininga. “I’m actually working on a new design para sa launching ng branch ko sa Istanbul.” Holden nodded. “I still can’t believe that your business is now a very successful one.”