Slogan Design Philippines Novels & Stories

Ganoon na rin si Marius na ginawa kong tagahiwa sa lulutuing Menudo. Ginugol namin ang buong hapon sa pagtulong sa final preparations, pag-aayos ng mga dekorasyon at pag-aayos ng mga mesa. Tiniyak namin ni Marius na maayos ang lahat. Habang ako, oo, nakakapagod pero masaya. Ramdam ko ang pagtutulungan ng mga tao sa lugar na iyon. Alam ko namang kaugalian na iyon ng mga Filipino. Pagpapakita ng pagpapahalaga sa pamilya, kaibigan, at kapwa tao. Isang bagay na humaplos sa puso ko dahil nagustuhan ko.

"And look, I’m trying to design a logo. Simple lang, 'yung hindi mukhang corporate." "Maganda 'yung idea ni Ben. Bagay 'yun sa vibe ng bahay natin," sabi ko habang tinitingnan ang screen ng tablet niya. "Pero seryoso, Diana, kailangan mo rin ng tulog. Baka mamaya niyan, pati ikaw maging amoy lavender na sa sobrang tutok mo dyan." "I'm fine, Ate! Excited lang talaga ako. This feels more real than any marketing job I had in Manila," sagot niya nang may kasamang malapad na ngiti.

Ang unang feature piece—ang pinaka-proud kong disenyo, isang serye ng leather handbags na inspirado sa pamana ng Pilipinas—ay inilabas sa ilalim ng malambot na liwanag ng spotlights. May mga bulalas ng paghanga na tumunog sa gallery. Nag-flash ang mga camera. Naramdaman ko ang haplos sa kamay ko, at nagtagpo ang madilim na mata ni Cairo sa akin, puno ng pagkamangha. “They love it,” bulong niya, mababa ang boses, pero ang pride niya ay nagdulot ng init sa dibdib ko. Tumango ako, hinigpitan ang hawak sa kamay niya. “Pinaghirapan natin ‘to… para sa lahat. Para sa mga bata, para sa Veron, para sa lahat ng pinangarap natin.”

Isa rin kasi ang social media sa nagbibigay sa kanya ng sakit ng ulo. “Wala ka bang planong mag-launch ulit ng branch somewhere here in the Philippines? Like Cebu? Or Davao? Dito lang talaga sa Manila?” “May branch na ako sa Cebu at Davao. At wala na rin akong planong dagdagan pa ito.” Humugot siya ng malalim na hininga. “I’m actually working on a new design para sa launching ng branch ko sa Istanbul.” Holden nodded. “I still can’t believe that your business is now a very successful one.”

Habang nakataas ang kilay nito. 'Ang taray talaga kahit kailan.' "Napanghihiyangan pa rin ako. Sa laki ba naman ng 5 million, saan mo iyon gagamitin?" Napaisip naman ako sa sinabi niya. Tama rin naman siya, sa laki ba naman ng 5 million. Magsolong anak na lang siya. Ang kamag-anak naman ni Rei ay nasa iba't ibang bansa. Mas pinili nila na sa ibang bansa manirahan kaysa sa Pilipinas na sarili nilang bayan.

Dapat ay pokus lamang siya sa goals. *** Lunch time. Niyaya siya ni Ethan na kumain sa canteen dahil may masarap na tanghalian bilang pasasalamat sa lahat ng empleyado. Nanatiling nangunguna tatlong magkakasunod na taon na ang Unicorm Marketing Agency sa buong Pilipinas at nag-uumpisa na din itong gumawa ng pangalan sa ibang bansa. May bisita daw na chef at ipapatikim nito ang specialty sa lahat.

At yun na nga ang senyales para sabay sabay silang tumayo. Nagsimula na silang kumalat at pumwesto sa mga pwesto nila. Stand up and Scream The best yea we're yellin' for the number 1 team Let's hear it for the EARTH KINGDOM The green color symbolizes the nature Number one, that's what we said The best yea alright GO GREEN! GO EARTH KINGDOM! Let's go KALIKASAN Go big green - Let's Fight! Ang cool naman ng cheering nila kasi imbes na clap and stomp, pasayaw nila itong ginawa.

Ang sakripisyo nila ang nagbigay sa kanila ng kapayapaang ito, at nararamdaman niya ang obligasyong siguraduhin na hindi ito masasayang. Isang araw, habang naglalakad pauwi si Brayan, nadaanan niya ang isang malaking billboard. Nakalagay dito ang mukha ni Don Ricardo Valeriano, ang pinuno ng Valeriano Corp., isa sa mga "Founding Families." Ang slogan ay: "Building a Better Future, Forging a New World." Napangiti si Brayan nang mapait. Ang "bagong mundo" ni Valeriano ay itinayo sa mga guho na nilinis ng dugo ng kanyang mga kaibigan. Ang mga Valeriano, kasama ang iba pang mga elitista, ay lumabas sa kanilang mga bunker na parang mga hari na bumabalik sa kanilang kaharian, inaangkin ang lahat n

“Team from Japan po ang nanalo. Ang concept nila is tungkol sa automated drone swarm system para sa intelligent waste sorting sa urban cities.” Tumango tango ang chairman. “And what about this group?” tanong niya at inangat ang folder na hawak. “Sila po ang representative ng Philippines. Sila ang ipinadala after manalo sa national competition. At kung concept and design ang pag-uusapan, they were way ahead compare to their competitors. In the aspects of originality, applicability and technical brilliance, unanimous ang naging boto ng mga judges that Philippines got the highest score.”

“Hija ikaw ‘yung babaeng sikat na designer sa Paris hindi ba? Balitang-balita ka sa news dahil isa ka palang Filipina. Ano nga ba ang pangalan ng iyong kumpanya? B-Blomoon?” “Blue Moon Clothing po inang, at opo ako nga po ‘yun. Nakakahiya naman kalat na pala ang muka ko.” Natawa siya sa sinabi ko. “Ano ka ba hija, sa ganda mong iyan ay dapat lang talagang ikalat. O’siya! Magpahinga na kayo, nabanggit na saakin ng alaga ko na nandito ka para makapaggawa ng mga designs, sige maiwan ko na kayo.”