Slogan Nature Tagalog Novels & Stories

Haiku ay parang musika ng kalikasan—sakto lang ang bilang ng pantig pero puno ng damdamin. Eto ang isa kong paborito:

'Buhos ng ulan sa / Dahon ng saging, tahimik / Ang lupa’y humihigop.'

Simple pero ramdam mo yung freshness ng ulan sa tropical na setting. Ang ganda diba? Parang naririnig mo yung tunog ng patak sa dahon. Kagandahan ng haiku, kahit maikli, puwedeng magpaint ng vivid na imagery sa isipan.

Sumisigaw ang puso ko tuwing naiisip ang mga simpleng tula tungkol sa kalikasan—parang gusto kong isigaw at sabayan ng halakhak ang bawat ibon at damo. Mahilig ako sa mga tula na madaling maintindihan, lalo na kapag kasama ang mga bata o kapag naglalakad ako sa tabing-ilog at nagmamasid sa mga dahon. Kaya heto ang isang maiikling tula na palagi kong sinasabayan sa pag-awit nang tahimik habang nakatitig sa mga ulap.

Hangin sa damuhan, humihip ng dahan-dahan Nag-aalay ng bango mula sa mga bulaklak na banayad Mga ibong nagbabalik sa puno, kumakanta ng ligaya Tubig sa sapa, kumikislap — tila salamin ng araw

Lakad ako sa gilid ng daan, paa’y nababalot ng hamog Ngumingiti ang langit, naglalatag ng asul na kumot Hawak ko ang simpleng tula, parang yakap sa umaga At alam kong kahit maliit, ang mundo ay nagiging mas maliwanag.

Gusto kong sabihin na ang ganda ng tula ay hindi laging nasa malalim na salita; minsan, sapat na ang malinaw na larawan at damdamin. Naranasan ko nang basahin ito sa mga bata sa barangay at mabilis nilang natutuhan—naiisip nila ang hangin, ibon, at sapa. Nagiging susi ang ganitong uri ng tula para mahikayat ang mga kabataan na pahalagahan ang kalikasan. Nakakasilaw sa akin kung gaano kasimple ngunit makapangyarihan ang mga salita kapag nagmumula sa pusong nagmamahal sa mundo.

Sa bawat umaga, may pagkakataon tayong muling balikan ang mga kasabihan tungkol sa kalikasan na maaaring magbigay ng inspirasyon o gabay sa ating araw-araw na buhay. Halimbawa, ang kasabihang 'Ang kalikasan ay pinakamainam na guro' ay maaaring mag-udyok sa atin na pahalagahan ang ating paligid. Tuwing aalis ako ng bahay, inaasahan kong masisilayan ang mga puno at bulaklak, at nagiging paalala ito sa akin na kahit sa pagmamadali, may mga bagay na mahalaga. Ito rin ang nagtuturo sa atin ng mga aral sa pagtitiyaga at pagpapatuloy, tulad ng mga damo na patuloy na sumisibol kahit anong mangyari.

Sa ganitong paraan, bawat hakbang ko ay nagiging isang pagkakataon para magmuni-muni—bakit hindi natin lalagyan ng mas malalim na kahulugan ang mga simpleng bagay? Kung narinig natin ang kasabihang ‘Kalikasan, kaibigan ng tao’, ito ay nagsisilbing paalala na ang ating mga aksyon ay maaari ring makapinsala o makabuti sa mga nilalang sa paligid natin. Kaya’t hangga't maaari, sa puso ko, isinasama ko ang mga prinsipyo ng pagiging magiliw sa kapaligiran sa aking rutina, tulad ng pag-uugali ng mga ibon na masayang umaawit sa umaga—namumuhay sa kasalukuyan at gumagawa ng bahagi sa kanilang ekosistema.