Slow Morning Quotes の小説・ストーリー

Malumanay. Huminga ako nang malalim bago sumagot, pilit na kalmado. “Good morning, Lucas.” Tumango siya at nagpatuloy sa paghahanda ng pagkain. Ang amoy ng pritong itlog at kape ay simple ngunit nagbigay sa akin ng kakaibang ginhawa. Parang sa mga sandaling ito, ang lahat ng nakaraan ay napapalitan ng katahimikan na hindi ko alam na matagal ko nang hinahangad.

Kinaumagahan ay idinilat ko ang aking mga mata nang maramdaman ang mga halik na dumadapo sa pisngi ko. Kinusot ko ang aking mga mata at paglingon ko ay ang nakangiti niyang mukha ang sumalubong sa akin. "Good morning,"masaya niyang sambit.Hindi ko tuloy maiwasang ngumiti dahil sa napaka-gandang bungad sa umaga ko.Kapwa pa rin kaming walang saplot kaya't inalalayan niya akong magbihis.

Kinabukasan… Wala na siya sa tabi ko at napahawak ako sa ulo ko dahil may kaunting sakit pa din dala ng hangover pero di na masyadong masakit dahil nasuka ko naman ang iba. Napatingin naman ako sa orasan ko at alas 7 na pala ng umaga. Tumayo na lang ako nang napansin ko na may pagkain na nasa lamesa at breakfast ko iyon at lumapit ako at nakita ko na may sticky note pa doon. ‘Good morning, my lovely Wife. Kumain ka na para hindi ka gutumin at maligo ka na din kasi hinanda ko na sa banyo ang mga susuotin at gagamitin mo sa pagligo.’

inis kong sambit dahil wala na akong naiintindihan sa binabasa ko. Binuksan ko naman ang dalawang mensahe mula kay Rare. || Hey beautiful, you were the first most beautiful though in my mind as I woke up this cool morning, just wanted to say a good morning to the one that means the whole world to me.|| ||I hope you wake up this morning with the same smile on your face that I will have on mine all day just thinking of you. I love you as always master ko||

(Amelie’s POV) Maaga pa pero malambing ang liwanag na gumigising sa akin, dahan-dahang sumasayaw sa aking puting kumot, para bang nag-aanyaya na bumangon ako at huminga nang panibago. Kadalasan, paggising ko, kabog ng dibdib ang sumasalubong, mga deadlines, mga tawag, mga e-mail na kailangan kong habulin bago pa man ako makalunok ng unang kape. Pero ngayong umaga… kakaiba.

Hindi niya natapos ang sentence. Dahil dumilat si Jarred. Half-asleep. Half-dazed. Pero sobrang… soft. At ang unang nakita? Siya. “Good morning…” garalgal niyang sabi, paos, mababa, parang kinakain pa siya ng antok at pagod. At nang makita ni Jarred ang reaksyon ni Veronica? Nakangiti siya. As in that lazy, wicked, just-woke-up-but-still-deadly kind of smile.

"Good morning... wife." *****

--- Paglabas niya sa veranda, sinalubong siya ng malamig na simoy ng umaga at ng amoy ng kape. “Good morning,” sabi niya, mahinahon, kahit may kabog sa dibdib. Tumingin si Quen, at ang mga mata nitong kulay abo ay tila walang pahinga. “Morning,” maikli nitong sagot. “You slept?” “Barely,” tugon niya, umupo sa tapat nito. “You?” “Didn’t need to.” Tahimik silang sandaling pareho. Ang mga kubyertos sa mesa ay maayos, ngunit walang sinumang gustong magsimula.

Somehow, in this chaotic world, a peaceful journey like this with her is solemn and once in a lifetime. "I just love mornings like this with you, Mors," she calmly said. Her eyes were shut while she held the coffee. I took my chance and glanced at her. . . She was smiling peacefully. "Me too. . . It's beautiful and quiet," I smiled and had another sip. Tumango siya, at saka tipid ang ngiting pinakawalan sa akin. Ibinalik din niya ang mga mata sa madilim na dagat, at saka maigi niyang pinagmasdan ang maliit na screen sa harapan.

Nilapitan n'ya rin ang kasintahan at ginawaran ng halik sa labi. "Good morning my queen," malambing na bati n'ya kay Amber. "Good morning tatay," balik bati nito sa kan'ya. "Breakfast in bed guys! Tatay cooked our breakfast today," masayang anunsyo n'ya sa dalawa. "Yeheey! May foods! Busog na naman ang mga alaga ko sa tyan tay!" tuwang-tuwa na sigaw ni Joshua na pareho nilang ikinatawa ni Amber.