Snobbish の小説・ストーリー

"Why won't I accept this offer? It's full of more bragging offers than genuinity. I don't like it." Mabilis ang bawat kabog ng dibdib ko dahil sa sobrang kaba. Now I know why people look scared of him. His mouth is full of stabbing words that will slap your whole existence. I feel offended, I feel really offended. Even the way he looks in my eyes makes me offended. "I don't like greedy people," he whispered out of his breath.

I didn’t mean to sound rude—I just didn’t like the smell. I wanted his scent, not this artificial, floral disaster. “Albat—what?” Soren gave me a puzzled look, one brow arching as he frowned—gracefully, of course. “Is it the whiskey talking now, huh?” Even with his forehead creased in mild confusion, he still looked... damn irresistible. Nakakabighani talaga. Even when annoyed, Soren Monteviejo had that kind of presence that made you forget what you were mad about in the first place.

'Hindi mo kasi nakita ang gwapo nitong mukha', bulong pa nang kabilang isip ko. Sunod-sunod ang ginawa kong pag-iling dahil sa naisip. Ano bang pinag-iisip ko? Ang Zionn na iyon? Gwapo? Well, gwapo naman talaga eh... Kaso nga lang, masyadong snob. “Woi!” “Ay, kabayo!”

Iyong makaka encounter ka ng pa-mysterious na tao, iyong tipo na may tinatagong sikreto sa likod ng maamo na mukha tapos sobrang pogi pa? Para sa akin ay nakaka imbyerna ang ganoon na personality, masyadong ilang sa tao na parang allergic ito at kung makahawak siya ng tao ay magkaka skin disease ito. Tapos snob pa, tipid mag salita at parang iniipon ang laway para lang makipag usap exclusively lang sa taong mahilig sa nerd at pychological stuffs.

His family was extremely rich. But she didn’t think so. Na minaliit ni Jigo si Sarah. “You didn’t like her,” sabi niya rito. Nakaupo ito roon at nakamatyag sa kanya, nag-aalala. Laging nasa kanya ang mga mata nito na parang hindi pa nito alam kung anong gagawin sa kanya. “You’re only a snob when you don’t like people.” She could talk straight if she really would talk carefully slow.

Speaking of maduming sapatos my isang lalaking dumaan habang busy ito sa iPad nya. Binati ko ito. "Good morning Sir" Di nya ako sinagot diretso lang sya sa pag lakad. Bastos tong lalaking to. Hays haayan ko na nga! ganyan naman talaga ang mayayaman mga snobber. Bilag nahulog ang isang sobre at pinulot ko ito. "Excuse me, Sir nahulog po ang sobre nyo" Hindi parin ito lumingon.

Ang tatlong member ng Snobers nasa harap ko at mga naka ngiti lahat. Teka parang ang bigat ng mukha ko parang may nakalagay kaya naman bigla akong napa diretso ng upo, dahilan ng pagkalaglag ng hiwa hiwang kamatis at hiwa hiwang pipino mula sa mukha ko. ''Nak naman kayo ng teteng, ano tingin nyo sa mukha ko plato? Bakit sa mukha ko ninyo nilagay ang mga pinaghihiwa ninyo..?''

pagbibiro ko. Napailing na siya at umayos na. "I need to finish everything. I'll see you again." Talikod niya. Hindi man lang sinagot ang tanong ko. Ang snob pa rin talaga. "I'll help tomorrow!" Pasigaw ko at itinaas niya lang ang kanang kamay sa ere. Hindi man lang ako nilingon. "Ang snob talaga," salita kong mag-isa. . c.m. louden

cliché. "At para roon ibibigay mo ang katawan mo sa kaniya? I don't think he's interested, Cris?" "We are talking about Sage Frost! Everyone knows how bad that man is! He is the king of trouble. Palagi siyang pinapatawag ng dean. Mainitin ang ulo at 'di mo makakausap ng matino, napakasuplado pa! Dream on, Cris. He will never fall for you!" Sage has always been like that. That's him: very complicated, snobbish, and douchebag.

napansin niya ang pag smirk nito. He's mocking him. "You've never changed. Boasting in front of me. May I remind you, I am the captain of Taekwondo club and you are just my co-captain," Nakakalimutan yata nito ang bagay na 'yon noong college sila. "It's because you applied first," "Just accept, you're nothing compare to me," panggagaya niya sa sinabi nito kanina. Bahagya itong natawa.