Snobbish Novels & Stories

I didn’t mean to sound rude—I just didn’t like the smell. I wanted his scent, not this artificial, floral disaster. “Albat—what?” Soren gave me a puzzled look, one brow arching as he frowned—gracefully, of course. “Is it the whiskey talking now, huh?” Even with his forehead creased in mild confusion, he still looked... damn irresistible. Nakakabighani talaga. Even when annoyed, Soren Monteviejo had that kind of presence that made you forget what you were mad about in the first place.

'Hindi mo kasi nakita ang gwapo nitong mukha', bulong pa nang kabilang isip ko. Sunod-sunod ang ginawa kong pag-iling dahil sa naisip. Ano bang pinag-iisip ko? Ang Zionn na iyon? Gwapo? Well, gwapo naman talaga eh... Kaso nga lang, masyadong snob. “Woi!” “Ay, kabayo!”

Sa tagal ko syang sinusubaybay ngayon ko lang nalaman na may hilig pala sya sa business. Tumayo si Snipe at biglang napako ang tingin ko sa kanya dahil lalo syang gumwapo dahil sa suot nitong black tuxedo. Lumabas ang maputi nyang balat at malakas nitong appeal. Umakyat sya sa stage at na para bang nagmomodel ito. Natawa ako ng mapansin ko ang seryoso nyang mukha. Hindi nya pa rin iyon binabago kahit saan syang lugar. Snipe ay si Snipe at walang makakabago duon.

Speaking of maduming sapatos my isang lalaking dumaan habang busy ito sa iPad nya. Binati ko ito. "Good morning Sir" Di nya ako sinagot diretso lang sya sa pag lakad. Bastos tong lalaking to. Hays haayan ko na nga! ganyan naman talaga ang mayayaman mga snobber. Bilag nahulog ang isang sobre at pinulot ko ito. "Excuse me, Sir nahulog po ang sobre nyo" Hindi parin ito lumingon.

Ang tatlong member ng Snobers nasa harap ko at mga naka ngiti lahat. Teka parang ang bigat ng mukha ko parang may nakalagay kaya naman bigla akong napa diretso ng upo, dahilan ng pagkalaglag ng hiwa hiwang kamatis at hiwa hiwang pipino mula sa mukha ko. ''Nak naman kayo ng teteng, ano tingin nyo sa mukha ko plato? Bakit sa mukha ko ninyo nilagay ang mga pinaghihiwa ninyo..?''

cliché. "At para roon ibibigay mo ang katawan mo sa kaniya? I don't think he's interested, Cris?" "We are talking about Sage Frost! Everyone knows how bad that man is! He is the king of trouble. Palagi siyang pinapatawag ng dean. Mainitin ang ulo at 'di mo makakausap ng matino, napakasuplado pa! Dream on, Cris. He will never fall for you!" Sage has always been like that. That's him: very complicated, snobbish, and douchebag.

Nagrereklamo ito sa mararangyang bagay at magagandang kasuotan. Nakakaaliw din ang masayahin nitong pagkatao. Ang kainosentehan nito na nagpapasakit ng kanyang ulo. Sa kabila no'n, hindi maitatanggi ang kabutihan nito. "Don't change your personality," Nasambit niya habang nakatingin dito. "Hmm...? May chinachabi ka?" tanong nito habang puno ang bibig. "Don't talk when your mouth is full." suway niya rito.

Ang mga ito pa ang unang kumukuha ng atensiyon niya pero ngayon ay siya ang nagpapakababa makuha lang ang atensiyon ng lalaking gustong-gusto niya pero hindi naman siya magustuhan. "What a pity! The snobbish and high self-esteem woman is now at this bar and drinking alone." anang isang tinig na alam na alam ni Jade kung kanino. Taas ang kilay na nilingon niya ito. "So what? It's none of your business!" mataray na sagot niya dito sabay tungga sa baso ng alak na hawak niya. "Care to share your problem?" pangungulit nito.

asar nito sa kapatid niya. Lumabas ang mga mapuputing ngipin ng lalaki sa mahinang pagtawa. Swabe pa nitong nirolyo ang manggas ng kulay itim na longsleeve bago sumandal sa sofa. Saktong pag-angat ng tingin nito ay nagkasalubong ang mga mata nila. Nawala ang ngiti nito habang si Tatiana ay mas namilog ang mga mata. Pati paghinga niya ay tumigil sa tingin nito. Pakiramdam niya ay sobrang tagal no'n kahit pa tila kumurap lang ito at binalik ang atensyon sa kuya niya. "Snobber." Maliit siyang ngumuso, natigilan at napahawak sa kanyang mga labi.

paniguradong pinag-fifiestahan na Ang mga video namin sa social media. Entitled narcissists have an unreasonable demand that others should conform to their way, believing they are deserving of special treatment. They should not be made to wait. In restaurants, a table should just be ready for them. Fast food restaurants, their food should be ready instantly. They don’t think they should have to queue up for things and can become very impatient. They don’t believe they have to pay their way, or they think others should pay more.