Novel & Cerita Sobrang Pananakit Ng Puson

pagyayabang ko para matakpan ang sakit na kumurot sa puso ko. I chose not to move on. Hindi rin totoo na nakapagmove on na ako. How can I? Kung sa lahat ng ka-date ko siya ang naiisip ko? May isang ka-date ako na pinagmamalaki ang kotse niya habang panay ang overtake ang nangyari tuloy ay nakabangga siya. Nagkaroon pa ako ng maliit na sugat sa noo dahil sa kanya pero pinalampas ko na lang at hindi na muling nakipagkita.

Personal man iyon o hindi ay palaging may alam sila. "This is the first time I'm being like this. I'll suddenly smile without any reason. Sayang nga lang at hindi ko siya nakilala kagaya ng kung paano ko gusto ang makilala siya. Isa pa, tay, hindi mo na malalaman ang tungkol sa bagay na may kinalaman doon, dahil iniwan mo na kami ni nanay." Sumasakit na naman ang puso ko dahil sa mga salitang aking binibitawan.

"Arrgh! Puta–" Agad siyang tumakbo at pasalampak na dinaluhan ang kasintahan, babad ang walang lakas na katawan nito sa sariling dugo. The site of his weakened eyes covered with tears was driving her insane. Nanginginig ang mga kamay niyang hindi malaman kung saan hahawakan o kung dapat ba na galawin ang katawan nito, natatakot siya! Kahit ang mga mata niya ay namamaga na sa matinding pag-iyak, natatabunan ang paningin niya ng mga luhang walang humpay sa pagdaloy kaya panaka-naka niya iyong pinupunasan gamit ang kamay. The hell she cares kung nabahiran na ng dugo ang buo niyang mukha! Ang mahalaga ay mamasdan niya ng mabuti ang mukha ng kanyang iniibig.