Novel & Cerita Sobrang Pananakit Ng Puson

Kinuha ko ang panyo sa bag, tinanggal sa pagkakatupi nito at malawak na itinakip iyon sa aking mukha. I am mad. But I am more sad. Love is happiness, ika niya. Kaya kung doon siya masaya, ay hindi ko siya pipigilan. Kung ikasasaya niya at ikalulungkot ko, okay lang. I'm willing to endure the sadness. Nakaya nga ni Mama, ako pa ba?

Personal man iyon o hindi ay palaging may alam sila. "This is the first time I'm being like this. I'll suddenly smile without any reason. Sayang nga lang at hindi ko siya nakilala kagaya ng kung paano ko gusto ang makilala siya. Isa pa, tay, hindi mo na malalaman ang tungkol sa bagay na may kinalaman doon, dahil iniwan mo na kami ni nanay." Sumasakit na naman ang puso ko dahil sa mga salitang aking binibitawan.

Masaya na 'ba kayo? ""Oo, mabuti nalang nandyan ka. Stress reliever ka kase namin!"" Humalakhak sila. Napaka sakit ng aking panga, alam kong may pasa na ito hindi na kakayaning tumanggap pa ng mga suntok sa susunod. Tiyan naman siguro ang gagamitin ko.

"Arrgh! Puta–" Agad siyang tumakbo at pasalampak na dinaluhan ang kasintahan, babad ang walang lakas na katawan nito sa sariling dugo. The site of his weakened eyes covered with tears was driving her insane. Nanginginig ang mga kamay niyang hindi malaman kung saan hahawakan o kung dapat ba na galawin ang katawan nito, natatakot siya! Kahit ang mga mata niya ay namamaga na sa matinding pag-iyak, natatabunan ang paningin niya ng mga luhang walang humpay sa pagdaloy kaya panaka-naka niya iyong pinupunasan gamit ang kamay. The hell she cares kung nabahiran na ng dugo ang buo niyang mukha! Ang mahalaga ay mamasdan niya ng mabuti ang mukha ng kanyang iniibig.