Something To Remind Me の小説・ストーリー

Tiningnan niya ang mga papeles na nasa kaniyang kamay. Hindi niya pa iyon tapos na basahin at natutulala na naman siya. Muntik niya pang makalimutan na may meeting sila mamayang hapon. Huminga siya ng malalim. “Yes, Reanne. Remind me that again later.” Bilin niya. Ibinaba ni Reanne ang hiningi niyang kape at naglakad na ito paalis nang mapansin na wala na siyang ipag-uutos.

Which was understandable because she had only given her number to that guy. But... no reminders? Teka... may daily reminders ang cellphone na ito. Dapat ay may reminder alerts sa screen.... Natigilan siya. May nangealam sa cellphone ko! Salubong pa rin ang kilay na binuksan niya ang cellphone at sinilip ang reminders at lalong nagtaka nang makitang completed na ang lahat ng nakalista roon. Those were the reminders of the number of days she had to live in the shop.

Reminder Today: Doctor's Appointment Mabuti na lang talaga at naisipan kong ilista iyon sa reminder ko dahil kung hindi, baka tuluyan ko nang nakalimutan ang appointment ko sa doctor. Ilang segundo akong nakatulala lamang sa screen ng cellphone ko bago ko iyon dahan-dahang ibinaba sa kama. Pakiramdam ko pagod na pagod pa rin ako kahit kagigising ko pa lang. Mabigat ang ulo ko. Mabigat ang dibdib ko. At higit sa lahat, mabigat pa rin ang isip ko dahil sa lahat ng nalaman ko nitong mga nakaraang araw.

Kahit anong paligo ang gagawin ko hindi na ito maiaalis sa akin. It's a scar that I have to remember for the rest of my life. A reminder of how cruel the people could be.

"Hindi ko pa maaalala kung hindi dahil sa notification ng calendar ko." "Buong araw nga akong hindi gumamit ng phone ngayon. Hindi ko rin alam kung bakit bigla ko na lang binuksan ang phone ko. Pagkabukas ko naman, saktong bumungad ang reminder sa'kin. Birthday daw ni Hailey." Pagkukwento nito habang naglalakad patungo kay Amaris. "Galing kayong dalawa sa mall? Wala ka bang photoshoot ngayon?"

Siguro dadalhin niya itong mga pagkain at doon na sila sa kwarto kakain. Ayos lang yan Shemaia, ipagpatuloy mo na lang ang ginagawa mo at huwag mong pansinin ang ibang tao. Yes, I need to motivate myself to remind myself to calm down baka bumalik na naman ang nangyari kagabi na nagtatago ako.

nakikiusap na wika ni Devon. "your too late nagawa muna tinatapos kulang," tumalikod na sya at humakbang papuntang pintuan ng lingunin nya uli Ang dalawa, "and by the way I just drop by for giving this cake for an ex unhappy anniversary," ibinato ni Tasha ang cake sa harapan ng dalawa na kasalukuyan paring naka higa sa kama, "and thanks to the open gate and door dahil naka pasok ako, nakalimutan nyo atang e lock dahil masyado na kayong sabik sa love making nyo, but don't forget to leave and clean your mess soon as possible, I will just give you twelve hours na umalis sa pag aari ko." matigas na utos ni Tasha sabay balibag ng pinto at tuluyang lumabas na ng apartment. HUG A FRIEND

mahina niyang sabi, pero may halong hamon sa tono. “Ito ba?” Hinawi niya ang buhok sa tenga. Tumawa siya, mahina. “It’s... a reminder.” “A reminder of what?” tanong ko agad, halos wala sa sarili. She looked straight into my eyes. “Na minsan, may mga taong nangakong hindi ako iiwan—pero umalis pa rin.” Tahimik. Napatigil ako. Napatayo lang ako roon, napapikit. She still remembers.

Pero, babalik ka naman mamayang alas dose, ano? Kasi may pupuntahan tayong event It's Tina's birthday, she's expecting us to be there. So, better not to be late." "Yeah, I know. You know what man? Pwede ka nang maging walking REMINDER app.. You are really, full of REMINDERS." "Ayan ka na naman! Sige na! Haha." Nangingiting lumabas si Grand sa malaking opisina nila.

rinig ko muli "Forget about it clark wag mo siyang isipin para makalimutan mo na siya" saad ko muli dahil may mga alaala nanaman mula sa gabeng yun ang bigla bigla nalang pumapasok sa isip ko at hindi ko mapigilan ang sarili ko na pigilan ito. Pumunta ko sa isang phycologist para magpatingin kung anong nangyayare saken bakit paulit ulit ko itong naaalala sa isipan ko.