Something To Remind Me Novels & Stories

Malalim siyang bumuntong hininga at may kinuha sa bulsa niya. Naglakad siya papalapit sa ‘kin. Nagulat ako ng kinuha niya kaliwang kamay ko. May sinuot siya sa ‘kin na bracelet na ang nakalagay ay “Only You” at sa paligid nito may mga design na heart at saka flower. “Para saan ‘to?” takang tanong ko. “Wear that bracelet, while you don’t even remember me. Then return that bracelet to me. When you remember me.”

"Did you remember something? Kahit maliit na detail lang, sabihin mo. Hindi ko kailangan ng complete memory—gusto ko lang malaman kung may nakita kang place, face, or object na puwedeng makatulong sa'yo." "Not clearly. May feeling lang, parang may taong matagal ko nang kilala ang tumawag sa akin. Pero wala akong mukha na makita, wala ring exact location. It disappeared before I could understand what it meant." "Then don't force it. Kung pinilit mong habulin ang memory habang nawawala ito, baka lalo kang ma-frustrate or ma-trigger. Mas mabuting hayaan mo muna itong bumalik naturally kaysa pilitin mong buuin ang isang bagay na hindi pa ready."

Hindi ko man lang natapos ang sasabihin ko na mag ingat siya sa pagmamaneho. Kumilos na rin ako agad, pag tapos ko na isalang ang sinaing at pakuluin ang mga ingredients para sa iluluto ko na sinigang ay nilinis ko na ulit ang bahay kahit na malinis pa ito. Binuksan ko rin ang air freshener para siguraduhin na maayos ang amoy ng bahay. Bigla namang tumunog ang cellphone ko. Isang text mula kay Lemery na nagsasabing, "Hello, be. Kumusta ka na? I miss you. Coffee date tayo sa susunod, ha. Treat ko :) "

Sino pa bang magre-remind sa akin ng ganun? Kung siguro may makakarinig sa akin baka iisipin nilang may saltik ako. This is how I motivate myself. Kinakausap ko ang aking sarili para palakasin ang loob ko dahil sino pa ba ang gagawa nun para sa akin? Minsan tuloy kahit ako natatawa na lang din sa sarili ko. Hay buhay nga naman. Ang hirap maging mahirap, pero ganun talaga.

Baka nga naman kasi makatulong siya. Bumalik sa itaas para kunin ang mga gamit niya at ayusin ang lahat ng dapat ayusin. Sa pagitan ng ginagawa, tatlong beses ding nag-ingay ang phone. Gusto niyang sagutin pero sinunod niya ang instruction ni Wade. Minabuti na lang niyang bilisan ang paggawa ng notes at reminders sa sticky note at idinikit sa mismong monitor ng computer sa desk niya. Thankfully, natahimik din ang mga tawag. “Well, okay na lahat.”

Bumaba na agad ako at pumunta sa kusina, ngunit may nakita akong isang sticky note na nakapaskil sa dining table, may katabi naman itong mga gamot. Kinuha ko ito at binasa. Maaga akong umalis, uuwi ako ng maaga mamaya. Drink your medicines. Sayo nalang 'yang lulutuin mo. Just reminding. Wala sa sariling napangiti ako sa nabasa ko, kahit na note lang yun at di masyadong sweet, still kinilig parin ako. Kahit na wala'ng nakalagay na pangalan ay kilalang-kilala ko pa rin ang sulat-kamay nito.

Napatakip ako ng mukha, at natawa rin pero pilit pinapakalma ang sarili. Habang lumilipas ang oras, sinubukan kong ibalik ang focus sa reports. Pero sa bawat tunog ng notification sa phone ko, hindi ko mapigilang mapangiti. From: Zedrick Don’t skip lunch. I know you sometimes forget when you’re busy. Napahinto ako sa pagta-type. He really remembers that. To: Zedrick I won’t. You, too. Don’t miss your meeting.

Nakangiti na sabi naman nito sa akin. Mukhang hindi ko nga makakalimutan ang bagay na yun. Dahil may reminder nga pala ako. kung yun nga lang na pinag usapan namin kanina ay nakailang paalala ito sa akin. Yun pa kayang sa Sabado pa baka oras oras ako paalalahanan nito about doon. Hindi naman halatang masyado itong excited. Parang ngayon pa lang lalabas kung kumilos eh.

"Sorry, 'Tol, nawala sa isip ko na kaarawan mo pala ngayon. Mabuti nalang talaga ay nag-set ako ng reminder sa phone ko para sa araw na 'to." "Kalimutan na pala tayo, 'Tol ah. You forgot my birthday celebration." Bakas sa tono ng boses niya ang pagtatampo. Lumapit ako sa kaniya para tumabi ng upo. Umakbay ako sa balikat niya at bahagyang pinisil ang balikat. "Hindi ko nakalimutan. I set my reminder para maging aware ko. You know me. I am a busy person. Being the president of student coucil is not that easy."

sagot ko saka ko siya nginitian Nagpatuloy na ako sa pagtatrabaho at bandang alas dos ay hinanda ko na ang mga gamit na dadalhin ko para sa paglabas namin ni Sir MB. Pinuntahan ko na si Sir sa office niya para iremind siya sa meeting. Kumatok muna ako and when I heard his signal ay pumasok na ako sa loob. “Sir, remind ko lang po yung three PM appointment ninyo.” magalang na sabi ko dito “Okay!” sabi lang nito Hinintay ko na siya and when he went out of his office ay sumunod na ako dito matapos kong sumenyas ng pamamaalam kay Sir Gab