Romans & histoires Something To Remind Me

Minsan naman ay billing reminders. At sa bawat pagkakataon ay unti-unti siyang nawawalan ng pag-asa. --- ISANG umaga ay abala siyang naghahalo ng batter para sa isang birthday cake order nang tumunog muli ang cellphone niya. Hindi niya agad pinansin dahil akala niya ay isa na namang advertisement. Ngunit nang tumunog ito sa pangalawang pagkakataon ay napalingon siya. At nang makita ang pangalan sa screen ay nanlaki ang kanyang mga mata.

Tahimik ang silid, ngunit ngayon ay mas mabigat ang katahimikan parang may nakabitin na hatol sa hangin. Umupo siya sa gilid ng kama, hawak ang telepono na tila ba anumang oras ay sasabog sa kamay niya. Sa screen, naroon pa rin ang huling mensahe. Walang bura. Walang takasan. "Kailangan ka ng anak mo."

Tumayo naman si Amy, bigla naman tumunog ang telepono niya nang tignan niya. “Remender: Twin’s Birthday Today,” pagbasa pa niya sa nakalagay, muntik na niyang makalimutan ang kaarawan ng mga anak. Dahil sa mga nangyayari sa kanya nitong mga nakaraang araw. Nagmadali siyang magbihis para mabati ang mga anak, nang makabihis na si Amy ay bumaba na siya. “Mommy, you’re so tagal,” sabi ni Aliah, tumawa lang siya nag sabihin.

Napahilamos ako ng mukha. Wala sa sariling dinampot ko ang cellphone at pumunta sa Safari. Nagtipa ako ng isang tanong doon. How can you make someone with selective amnesia remember you? Pinindot ko ang search at nagsimulang naglitawan ang mga idea.

"Ayan din ang iniisip ko noong ipayo nila Carl na huwag ka munang kausapin sa mga recent memory mo na nawala. Ang sabi nila baka raw ma-trigger ang utak mo at tuluyan mo itong makalimutan." "Pero mas tuluyan ko na hindi na iyon maaalala pa kung ipagdadamot niyo sa akin na sabihin ang mga recent happenings sa buhay ko. Malilimutan ko nang malilimutan ang lahat kung hindi niyo ako tutulungan na alalahanin ang lahat ng bagay na nangyari."

Hindi man kay Damien ay at least kay Drake at Pau na lang na nagpakita na rin naman sa akin ng kabaitan kahit na papaano. I was about to go down when suddenly, I remembered I had forgotten something upstairs. Mahalaga iyon, kaya kahit na tinatamad ay muli akong bumalik sa kwarto para kuhanin ang bagay na naiwan ko. I remembered putting it on the bedside table. And I was so relieved when I saw it still there.

wika pa nito na napapa isip. Paano niya natutunan ang bagay na yan? At her Young age! Did someone teach her? Bakit pakiramdam ko, someone's remind me of her... Bakit pakiramdam ko may mga alaala akong nakalimutan,, may mga imahe akong natatandaan pero lahat ng yun malabo sa paningin ko. Yung hospital, someone's tried to revive my body! But how come?

Kaunting kwentuhan habang naghuhugas ako ng plato at nagpaalam din dahil sa pagre-review. Araw-araw naman akong magre-review kaya hindi na mahirap sakin na memoryahin ang lahat. Ngunit hindi pa din ganoon kalaki ang kumpyansa ko sa sarili kaya binigay ko parin lahat ng makakaya ko para maintindihan at mamemorya ang lahat. Kaya kung hindi ko pa naramdaman ang pananakit ng batok ko sa ilang oras na pagkakayuko at likod sa pag-upo ay hindi ko pa siguro mapapansin ang oras.

Hindi ko hahayaang gamitin niya ang kaibigan ko. Muli akong huminga ng malalim para bumalik sa tamang huwisyo. So much for today. Ang dami kong nalaman na walang kinalaman sa akin. But maybe then, it was a reminder how cruel can people be. Maybe I am being warned in some way.