Something To Remind Me Novels & Stories

Naintindihan ulit ni Noah iyon kung kaya’t nagbukas si Noah ng kumpanya para sa kapatid niya. At isa pang halimbawa: tuwing naririnig niya ang pag-ring ng phone ni Noah at nakikita iyon, nakakakita siya ng notification: Agatha’s brother’s birthday. Memoryado ni Noah ang mga importanteng petsa para sa kanya at sa pamilya niya, nagse-set ito ng reminders para palagi nitong maalala ang mga birthday nito ng higit pa sa kanya…

Sabi ko sa sarili ko, nauna pa siyang umalis sa akin. Habang nagmamaneho ako kay biglang nag pop-up ang reminder sa phone ko. Mabilis ko itong tinignan. Ngayon ko pala inilagay sa calendar ko na pupuntahan ko ang unit na laging pinupuntahan ni Pia. Imbes na umuwi ay nag u-turn ako papunta sa direksyon ng condo unit.

No one My phone beeped again for a reminder. Makakalimutin ako kaya laging naka reminder lahat ng schedule ko. Meetings, class and etc. "Kanina pa tumutunog yang reminder mo, bakit 'di mo pinapansin?" Zia asked when my phone beeped for the nth time. "Oo nga. Ano bang meron?" Kianna asked and took my phone. Napairap na lang ako at binitawan ang ballpen na hawak at pumalungbaba.

“Oo nga pala… bakit hindi ko nakita ang akin dyan? Naging kliyente mo rin naman ako, ‘di ba?” “Hmm? Oh, I kept it in my own drawer,” sagot niya. Napataas ang mga kilay ko. “Bakit?” Nagkibit-balikat lamang siya. “Remembrance.” “Remembrance for what? Para maalala mong naging kriminal for once ang asawa mo?” Umiling siya saka ngumisi. “It’s a reminder to me of how we first met. Of how far we’ve come together. Fascinating, right?”

Kung hindi ko pa siguro napansin ang pag ilaw ng cellphone ko sa night stand baka totohanin kuna talaga ang paggapang sa mga ito. "Don't forget our runaway event" yan ang bumungad sa akin na isinend ni Juvie. Muntik na din mawala sa isipan kong may gaganapin pa palang event kinabukasan kaya laking pasasalamat ko din kay Juvie at niremind ako nito.

And as long as they’re not creepy to me, I don’t mind at all. Patapos na akong kumain nang umilaw ang cellphone ko at magpakita ang isang reminder na sa next Saturday ay founding anniversary ng orphanage na kinalakihan ko. 1 week before ang sineset kong reminder dahil kailangan kong mapa-organize sa sekretarya kong si Mariel ang schedule ko ng buong week para maisingit ko ang paggrocery at shopping ng mga dadalhing ko para sa mga bata.

I need to remove his memory from my system, and the only way to do that is to replace it with another one. I think it's not bad to get laid tonight. Time to stop this long drought season of mine.

Siguro naman ay nago-overthink lang ako. Malakas na buntong-hininga ang pinakawalan ko. Ang main agenda ko ngayong araw ay makausap si Mr. Coldwell. Kailangan ko kasing mabawi ang box na naiwan ko sa kanyang kotse. Lalo na’t tingin ko may makakatulong dito para maibalik ang memorya ko.

“Because I want to make sure that even if I’m gone, you’ll still hear me. You’ll still feel me close. I don’t want my voice, my promises, to disappear with time. And maybe… just maybe… this will be the way I find my way back to you.” Napailing ako at sinabi ko sa aking sarili: “Reia come on, nakalimutan na niya siguro ang hidden message na ito kasi kung talagang nasa isip niya na balikan ka niya edi sana matagal na niyang ginawa. Paalala ko lang sayo na baka nakalimutan mong iniwan ka na lang niya bigla sa ere. Kaya siguro ito nabasag hindi para makita mo ang mensahe na iyon para umasa, ito ay para tuluyan mo na siyang kalimutan”

Nakatitig ito sa akin. “Nang mabasa ko ang pangalan niyang Rona. Parang may narinig na akong Rona dati. Hindi ko lang alam kung saan. Pero parang pamilyar." sagot ko at napatulala sa kawalan. Muli ay parang may pumitik na naman sa aking noo. Kaya bahagya akong napapikit. “Don't force yourself to think about the things you can't remember, you will hurt even more"