Something To Remind Me Novels & Stories

Maaga naman siyang natulog kagabi at marahil kinailangan niyang bumawi ng antok. May dinadala na siya sinapupunan na kailangan niyang ingatan. Nangako siya sa sarili na palagi nang aaga ng gising. Mamaya ay tatawag siya sa totoong mga magulang niya para ipaaalam ang kalagayan niya. nakadama siya ng konsensya dahil hindi pa siya nakakapag-update sa mga ito lalo na sa ina niyang si Filomena.

So what's this? Was it because... her heart can remember everything? Kaya kusang gumagalaw ang katawan niya nang hindi niya napapansin, dahil alam nito ang nakasanayan na niyang gawin dati pa kahit wala siyang maalala ngayon?? Is that even possible?? Hindi ko na naisip pa kung anong ginagawa ko kanina. Parang bigla ding naglaho ang inis na nararamdaman ko.

Iginalaw-galaw niya pa ang katawan na parang teenager na na-surprise at medyo kinikilig. “Malamang. Baka hanapin mo ang mga ‘yan pagbalik mo kung kaya naman kahit expired na ay sinabi kong diyan lang iyan. Mapaghanap ka pa naman ng mga gamit mo. Memoryado mo kung alin ang nawawala.”

I shook my head for the ninth time and tried to focus my attention on my laptop, but I still can't. Namamalayan ko na lang ang sarili kong nakatulala then the cycle repeats. I won't be able to focus my attention in this activity I'm doing as long as Jam's image keeps appearing in my head. I still can't forget how she looked at me genuinely.

I tried to not think of things and just appreciate the world around me. The buildings surrounding me. The people walking and looking at their clothes, or the things they are talking with their companions. The sound of the transportation near the road. The noise around made by some mall I passed to, the soft blow of wind to my hair. The warmth on my skin of the sunlight. Sometimes, to forget things, you need to be aware of everything around you and notice those little details you always ignored. I was breathing calmly and passing on of the pedestrian lane when my phone vibrated. Tumawid muna ako hanggang sa makarating sa kabilang dulo. I fetched my phone and an unknown number was calling.

“Remember, ikaw ang magp-present bukas sa client.” Napamaang sandali ang bibig ko. “Iyong sa online? Anong oras ba?” “Gigisingin na lang kita. Just don't lock your door.” Tumango ako. “Oh... sige. Pero ano mo nang konek no'ng chocolates?” “Nakakaboost ng memory,” kaswal niyang sagot. “It helps you think better and focus. Keeps you awake too. Kung sa estudyante, madaling makasaulo ng impormasyon. Baka sakaling makatulong sa'yo.”

Napahawak ako sa noo ko at napailing habang hindi makapaniwala sa sarili. Sa lahat ng oras at sa lahat ng taong puwedeng pumasok sa isip ko, bakit siya pa? At bakit kailangang pati ang mukha niya ay may kasamang napaka-irresponsableng memorya? Huminga ako nang malalim bago pilit na ibinalik ang atensiyon ko sa mga dokumento sa harapan ko. “Focus, Quinn,” bulong ko sa sarili ko habang bahagyang kinatok ng aking daliri ang ibabaw ng desk. “Business. Just business.”

Ngunit pagkadampot ko pa lang ng planner ay may nalalag na isang maliit na kulay-berdeng notepad mula sa nakatagong bulsa nito. Yumuko ako para pulutin iyon mula sa sahig. Naisip kong ibalik agad iyon sa loob ng planner, ngunit habang hawak ko ang notepad, hindi ko naiwasang basahin ang nakasulat sa nakatuping pahina nito. ‘Day 342 - Memory retention: Low. Subject still shows no signs of recovering past identity. Supplement dose: 2 tablets daily.’ Agad nangunot ang noo ko. Teka, ano na naman ito?

“Don’t forget to remind me to take this.” Bigla akong napapikit nang mariin. Fuck. Parang may humigpit agad sa lalamunan ko habang mahigpit kong hawak yung papel. Maliit na bagay lang iyon. Simpleng note. Pero sapat na para maalala ko na naging totoo siya. Yung baby. Yung future na ilang araw kong pinanghawakan. Unti-unti akong napaupo habang nakatitig sa vitamins.

Pilit na kinokontrol ko ang pagkairitang nararamdaman ko at pilit na ipinapaalala sa sarili ko na ito naman talaga ang dapat. Dapat nga hindi ako naiirita o naiinis kay Lucy o sa kahit na sino pang babae na nali-link kay Mikey, dapat magpasalamat pa ako sa mga ito dahil ipinapaalala lang ng mga ito kung saan ba dapat ako lumugar. Kumbaga ay constant reminder, madalas kasi ay tanga ako at lagi kong nakakalimutan ang bagay na iyon.