Something To Remind Me Mga Nobela at Kwento

We've been test numerous times, but our love conquers all. Kinuha ko na lang ang cellphone ko at tumingin ako sa calendar ng cellphone ko. Napakunot ang noo ko ng makita ko na may reminder ako sa araw na ito. Kaya pinindot ko ang petsa ngayon araw at nakita ko doon ang note. Lux' birthday. Must come. Napatakip naman ako sa aking bibig ng maalala ko na ngayon na ang kaarawan ni Lux.

Nagtimpla ako ng kape at pina-upo ko ito sa harap ng counter. Napakagat ako ng labi habang minasdan ang binata baka kasi kung ano ang ma-iisip na makatrigger ng memorya nito. Ayokong umuwi ito sa bahay baka mag muni muni ito doon at biglang babalik ang alaala. Ano ba ang pwede kong gawin at hindi muna ito uuwi?

Wala akong pag-iisip. This is so wrong. I have to rectify this situation. Then I remembered something. The tea. Yung ininom ko.

At syempre, konektado din doon ang walang hiyang x-boyfriend ni ate. Pagkatapos ng klase ay mag-isa akong naglakad palabas ng gate nang mag-vibrate ang cellphone ko sa bag. Hindi ko pa nga nabubuksan ay pop-ng-pop na ang notifications. Natigil ako sa palalakad nang makatanggap nanaman ng link na pinagpyestahan sa GC. ---DOUBLE HOMICIDE ROCKS LOCAL SHOPPING CENTER---

Nang sumara ang pinto, huminga ako ng malalim, sinusubukan kong pakalmahin ang sarili ko. Sa muling pagtutok, isinantabi ko ang aking umiikot na mga pag-iisip at ibinaling ang aking atensyon sa mga gawain. May layunin akong lumapit sa refrigerator, desididong maghanap ng mga sangkap para sa pagkain ngayong gabi. Isang alon ng pag-asa ang bumalot sa akin habang iniisip ko kung ano ang lulutuin, alam kong gusto kong maghanda ng espesyal para kay Kendrick—isang bagay na ihahain sa pagbalik niya.

bulong ko ng mabasa Ang pang huli Nagpatulong ako sa kaniyang makahanap ng bagong trabaho tapos nakuha pa nitong magbiro Ngumiwi ako bago ibaba ang cellphone sa sofa at tinuon ang atensiyon sa television kung saan may pinapanood ako Ilang weeks na din ang nakalipas,pakunti kunting gumagaan Ang pakiramdam ko pero naiinis ako sa sarili ko dahil hindi ko makalimutan ang mga nangyari at mga masasakit na sinabi niya Sinubukan ko pang mag install ng dating app sa cellphone ko para lang malibang Ang sarili at para narin tuluyan na siyang makalimutan pero sa tuwing pinipikit ko ang aking mata ay siya padin ang pumapasok sa isipan ko, sa tuwing may mga pamilyar na bagay akong nakikita siya Ang unang

She could feel anger growing inside her heart. "If you were in Rain's shoes, what would you do to make sure na kapag bumalik ang alaala mo, you would remember everything you cared for?" Tanong nito na inoobserbahan ang reaksyon niya. "A journal," sagot nito sa sarili nitong tanong. "Write all the memories you would like to remember. Write the exact place, the exact people so that you would know where to find them. Brilliant, right? That's Kaden." Maiksi itong tumawa. "Unfortunately, hindi na niya nahawakan iyon after he woke up remembering only me."

"I mean, parang nawawala sa isip niya na may amnesia ka. Ang weird lang kasi." Natigilan ako at napaisip matapos sabihin ni Mira 'yon. Tama siya. Bakit parang nakakalimutan ni Kuya na may amnesia ako at kailangan ko pa siyang i remind tungkol do'n? Hmm... Ang weird pero...

She still remembers his words. “Pinag ipunan ko talaga iyan para mabili ko, kasi gusto kong ibigay sayo ito. Congratulations! Kahit hindi mo susuotin okay lang po basta lagi mong tandaan ang relong iyan in the exact time it will remind you of me. One day when you look at it into your wrist as you wear it, you will remember me and those valuable things you have already that definitely, you didn't recognize now. I will tell you what is the purpose of that gift that I give you later on.”

Tiningnan niya ang mga papeles na nasa kaniyang kamay. Hindi niya pa iyon tapos na basahin at natutulala na naman siya. Muntik niya pang makalimutan na may meeting sila mamayang hapon. Huminga siya ng malalim. “Yes, Reanne. Remind me that again later.” Bilin niya. Ibinaba ni Reanne ang hiningi niyang kape at naglakad na ito paalis nang mapansin na wala na siyang ipag-uutos.