Something To Remind Me Novels & Stories

Bukod sa nangyaring aksidente, kailangan ko ring pagtuunan ng pansin ang kawalan ko ng memorya. Kailangan kong araw-araw na mag-ehersisyo at tingnan ang mga larawan na kuha sa loob ng apat na taon na maaaring makatulong sa mabilis na pagbalik ng mga alaala ko. So far, I already remembered a few necessary things regarding the past four years.

"Very well, now remind yourself about our family's saying and pass that reminder to your cousin too!" Alvin groaned when I suddenly place my phone to his ear. He glared at me furiously making me grin widely. Binalik ko ang cellphone sa aking tainga. "Huwag mong kalimutan ang event na dadaluhan mo mamayang gabi--" "What?" I knitted my brow as I don't remember anything the event he was talking about, and that was because kakaupo ko lang sa kumpanya bilang CEO. I wanted to rubbed it to his face.

We've been test numerous times, but our love conquers all. Kinuha ko na lang ang cellphone ko at tumingin ako sa calendar ng cellphone ko. Napakunot ang noo ko ng makita ko na may reminder ako sa araw na ito. Kaya pinindot ko ang petsa ngayon araw at nakita ko doon ang note. Lux' birthday. Must come. Napatakip naman ako sa aking bibig ng maalala ko na ngayon na ang kaarawan ni Lux.

At syempre, konektado din doon ang walang hiyang x-boyfriend ni ate. Pagkatapos ng klase ay mag-isa akong naglakad palabas ng gate nang mag-vibrate ang cellphone ko sa bag. Hindi ko pa nga nabubuksan ay pop-ng-pop na ang notifications. Natigil ako sa palalakad nang makatanggap nanaman ng link na pinagpyestahan sa GC. ---DOUBLE HOMICIDE ROCKS LOCAL SHOPPING CENTER---

bulong ko ng mabasa Ang pang huli Nagpatulong ako sa kaniyang makahanap ng bagong trabaho tapos nakuha pa nitong magbiro Ngumiwi ako bago ibaba ang cellphone sa sofa at tinuon ang atensiyon sa television kung saan may pinapanood ako Ilang weeks na din ang nakalipas,pakunti kunting gumagaan Ang pakiramdam ko pero naiinis ako sa sarili ko dahil hindi ko makalimutan ang mga nangyari at mga masasakit na sinabi niya Sinubukan ko pang mag install ng dating app sa cellphone ko para lang malibang Ang sarili at para narin tuluyan na siyang makalimutan pero sa tuwing pinipikit ko ang aking mata ay siya padin ang pumapasok sa isipan ko, sa tuwing may mga pamilyar na bagay akong nakikita siya Ang unang

She could feel anger growing inside her heart. "If you were in Rain's shoes, what would you do to make sure na kapag bumalik ang alaala mo, you would remember everything you cared for?" Tanong nito na inoobserbahan ang reaksyon niya. "A journal," sagot nito sa sarili nitong tanong. "Write all the memories you would like to remember. Write the exact place, the exact people so that you would know where to find them. Brilliant, right? That's Kaden." Maiksi itong tumawa. "Unfortunately, hindi na niya nahawakan iyon after he woke up remembering only me."

She still remembers his words. “Pinag ipunan ko talaga iyan para mabili ko, kasi gusto kong ibigay sayo ito. Congratulations! Kahit hindi mo susuotin okay lang po basta lagi mong tandaan ang relong iyan in the exact time it will remind you of me. One day when you look at it into your wrist as you wear it, you will remember me and those valuable things you have already that definitely, you didn't recognize now. I will tell you what is the purpose of that gift that I give you later on.”

“You promised.” Napamulat ako. “Lia?” Huminga ako nang malalim. “May sinabi siya.” “Ano?” “‘You promised.’” Napatingin si Nathaniel sa akin. “Kanino?” Umiling ako. “Hindi ko alam.” --- Muling tumunog ang cellphone. Isang mensahe. DON'T TRUST THE FIRST MEMORY. Napakunot ang noo ko. “First memory?”

Habang lumilipas ang oras, may mga napapansin akong maliliit na bagay sa harapan ng desk ko. Kapag aalis lang ako saglit sa desk pagbalik ko may mga sticky notes ng nakadikit roon. Sino na naman ang may pakana nito? 'Sino pa nga ba ide si Tristan?' sagot ng utak ko. May sticky note sa desk ko na nakasulat, "Don't skip lunch today." May smile pa sa dulo. Meron pang nakahandang bottled water sa gilid ng PC ko bago magsimula na naman ang overtime ko.

Siguro makakatulong din ang bahay na ito para mabalik ang memories ko noon. Sana bumalik agad. ****** LMCD22