Tiyak na may mga kantang agad nagbubuhos ng kumpiyansa sa eksena—parang instant adrenaline shot. Personal, tuwang-tuwa ako kapag may pelikulang alam kong magkakaroon ng isang eksena na sasabayan ng bass drop o nagbabagang guitar riff; automatic, nagiging cool ang character at mas malaki ang dating. Halimbawa, hindi mawawala sa usapan ang 'Misirlou' na ginamit sa 'Pulp Fiction'—sa unang nota pa lang, ramdam mo na ang swagger ng buong pelikula.
May mga kanta ring hindi lang nagpapalakas ng angas dahil sa ritmo, kundi dahil sa lyrics at konteksto. 'Stayin' Alive' sa 'Saturday Night Fever'—hindi lang upbeat ang beat, nagiging manifesto siya ng character at ng panahon. At syempre, kapag may AC/DC na nagtutulak ng guitar, halos siguradong may macho, matapang, o sarcastic na entrance na susunod; kaya bakit hindi isiping anthem ang 'Back in Black' para sa mga modernong antihero. Sa huli, ang pinakaimportante ay kung paano ginagamit ng direktor at editor ang kanta: timing, cut, at volume ang tunay na nagpe-fuel ng angas.