One Step At The Time Jordin Sparks นิยาย & เรื่องราว

Dahil doon ay napatili siya ng malakas. Bago niya naramdaman ang pagbagsak ng katawan niya sa malamig na tubig ay narinig pa niya ang malakas na sigaw ni Bradz na puno ng pag-aalala. Napapikit na lamang siya nang maramdaman ang pagbulusok ng katawan niya papunta sa ilalim ng kanilang swimming pool. Six feet ang lalim ng swimming pool nila kaya hindi niya kayang sukatin dahil five feet and four inches tall lamang siya maliban sa hindi rin siya marunong lumangoy. May swimming pool sila ngunit si Bradz at ang mga magulang lamang niya ang naliligo roon. Natakot na kasi siyang lumangoy sa swimming pool dahil muntikan na siyang malunod. Mabuti na lamang at agad siyang nasagip ng binata at mabilis

Sa labas, ang ingay ng Los Angeles ay patuloy, pero sa mundo ni Venice, tahimik ang lahat maliban sa tatlong tibok ng puso na nagbibigay sa kanya ng lakas. Sa loob ng private jet na patungo sa Los Angeles, si Romer Rodrique ay hindi mapakali. Kahit na malambot ang upuan at tahimik ang paligid, ang kanyang isip ay parang digmaan. Tatlong buwan. Tatlong buwan ng impyerno na walang katapusan. Tatlong buwan na ang tanging iniisip niya ay ang babaeng iniwan niya, ang babaeng sinira niya, at ang babaeng hindi niya kayang kalimutan.

“Hindi ito basta-basta bomba. Ito ay isang Valdemar model... 'The Judas Step.' Kapag inangat mo ang paa mo, sasabog ito sa loob ng 0.5 seconds. Walang takas.” “May paraan, Kristoff. Laging may paraan,” pilit na pagpapatatag ni Paola sa sarili, kahit na nararamdaman niya ang pangangatog ng kanyang tuhod. Ang kanyang mga mata ay mabilis na nagsusuri sa paligid.

Isa lamang siyang hamak na prostitute. Nakaupo siya sa harap ng isang salamin habang nakakalat sa mesa ang iba't ibang make-up. Inaayos niya ang sarili dahil siya na ang susunod na magpe-perform sa stage. Habang nag-aayos, biglang dumating ang kaibigan niyang dancer din sa bar na si Pamela. “Maya, ikaw na pala ang susunod? Galingan mo dahil mukhang jackpot ang gabing ito,” saad nito.

Stephan took out a lighter from his pocket and invited her to come near, “Halika na. Let’s play together.” Felicity hadn’t played with sparklers in a long time. After taking the two sparklers from Stephan, he protected the lighter with one hand to keep it from the wind and lit them for her with the other. With a ‘sizzle’ sound, the light bursting out like broken lightning was beautiful. Stephan held out a sparkler, lit it, and the two of them waved it around like three-year-olds. Lingid sa kanilang kaalaman, nakakuyom ang kamao at madilim ang tingin ng bulto ni Jago sa may exit at pinapanood sila.

Wala nakong sinayang pang oras, agad akong tumakbo palapit at sinalubong sya nang yakap. I heard him chuckled and wrapped his arms around my waist. I buried my face on his chest and I felt him kissed the crown of my head. I know I asked him for space to fix myself. Hindi ko rin inakala na kakailanganin ko ang presensya nya habang inaayos ko ang sarili ko pero hindi ko hinayaan ang sarili ko na tawagan sya at sabihing kailangan ko sya. I let myself to fix myself. I forced to fix it on my own. Ayaw kong maging ganung dependent kay Jefferson and gladly, I manage to fix myself on my own thinking that I have someone who's waiting for me to come home.

Binaluktot niya ang gintong relo sa kanyang pulso upang tingnan ang oras; eksaktong 7:30 ng gabi. Sa loob ng mga 30 minuto hanggang isang oras, siya ay nasa Vegas Executive Hotel sa Las Vegas upang makipagkita sa kanyang pinakabagong interes sa pakikipag-ugnayan, si Rod2020; iyon ang kanyang profile name. Iminungkahi nito na magkita sila sa partikular na hotel na iyon, at pumayag siya. Ang kanyang profile picture sa dating site kung saan sila nagkonekta ay nagpakita na siya ay marahil nasa 30s at medyo matangkad at guwapo. Gayunpaman, wala siyang maikukumpara kay Adrian, at hindi siya sigurado kung kasinghusay ba siya sa kama tulad ni Adrian.

One question, one answer—that’s what she gave to the guest. "Can I go now, Ronan? You got what you wanted." Anger lingered on her face. If he weren’t her friend, she’d really let him face the shame. But she couldn’t bear it. Ronan has been a great help to her, even at the university where she teaches. "My daughter is on her way. Let me introduce you first, please." All she could do now was wait for her soon-to-be stepdaughter. She feels like she's aging quickly because of the sudden changes in her life and what lies ahead.