Status In Life In Tagalog Romane & Geschichten

Tanong ko sa kanya dahil tila natahimik ang lahat dito. Nagulat lang kasi talaga ako na bigla niyang nabanggit iyon ng wala namang dahilan. “Uh…” Isang awkward na tawa ang pinakawalan niya bago siya nakabawi at bumalik sa akin. “Well, common na ang salitang iyon dito sa Denmark. Yan ang sinasabi naming mga matatanda sa mga dalagang hindi napipigilan ang mga pagnanais. Like we would say, parehas talaga kayo ng nanay mo. Nasanay lang ako, nakalimutan kong hindi ka nga pala lumaki dito. Pasensya na.” umangat ang magkabilang sulok ng labi niya na lumikha ng isang ngiti ngunit hindi man lang nagbago ang hugis ng mga mata niya.

Maliban pala sa lapis at papel, nakagagaan din ng pakiramdam kung ibabahagi ang nilalaman ng puso sa pamamagitan ng boses at salita. "Unfortunately, life isn't that easy. Ang reyalidad, kailangan muna nating masaktan bago sumaya. At kung dati na tayong masaya, umasa tayong kinabukasan hindi na. Gulong ba? Paikot-ikot. Paulit-ulit. Nakakasawa. Nakaka-put*ngina." Pumikit siya at sumandal sa headrest ng upuan. Pati paghinga, nakakapagod na rin.

Sana walang katumabas na kalungkutan itong nararamdaman kong kaligayahan. Sabi kasi nila, kapag masaya ka may kapalit iyon na kalungkutan. Iwinaksi ko iyon sa aking isipan, hindi nakakabuti sa bata ang nag-iisip ng negatibo. Tumayo ako at nagtungo sa banyo para maligo. Nagpasya pa rin akong magluto, kahit simpleng ulam lang. Iluluto ko nalang sa rice cooker ang kanin namin. Habang naliligo, marahan niyang hinaplos ang tiyan niya na wala pang umbok. "Sisiguraduhin namin ng iyong ama na magiging maayos ang buhay kapag nailabas na kita. Mamahalin ka namin ng buong-puso anak." ani ko at kaagad na tinapos ang pagliligo.

Wala ako sa sarili! Ngayong nasa tamang pag iisip ako at sa maikling paninitigsa kaniya ngayon ay alam ko na agad kung ano siya. Kung ano ang ugali niya. Mayabang! Mapang mata! At lahat na ng hindi magagandang ugali. Halos mapairap ako at ibinalik ang dating huwisyo. I cleared my throat when I’m about to speak. Hindi na dapat pa alalahanin ang aksidenteng nangyari. Pinilig ko ang aking ulo dahil sa mga naiisip. That just a one night stand and that’s all.

Simula Ng Makita ko Ang babaeng iyon ay ginulo na nito Ang tahimik Kong buhay. Gabi Gabi ko itong na iisip. Ring.... ring... ring... O...bro anong problema mo Saad Ng kaibigan Kong si Larry. Bro... Hindi ako makatulog pwede ba Tayong magkita sa bar malapit dito sa condo ko Saad ko sa kaibigan ko. Ano na Naman ba ang problem mo? Saad Ng kaibigan ko. Sige na... doon na Tayo mag-uusap. Paalis na ako sa condo...Saad ko dito.

Karapatan ko rin na malaman ang kalagayan nilang dalawa. "They're okay, cuz, and as far as I know, everything is okay. Don't worry about them. Sa 'yo ako nag-aalala dahil alam kong hindi ka sanay sa magiging bagong buhay mo. Talaga ba'ng okay ka lang sa ganyan na estillo?" Ngumiti na ako. At mula rito sa kinatatayuan ko, ay kitan-kita ko sina Pinokyo at Diego.

“Mali na sisihin mo ang sarili mo sa nangyari, ading.” “Ading?” “Sorry hindi ka nga pala Ilocano. Ading ang tawag naming mga Ilocano sa mga mas bata sa amin.’ Tumango ako. “Basta huwag na huwag mong sisihin ang sarili mo sa nangyari, ha? Isipin mo na lang na nangyari iyon dahil may malalim na dahilan. Tama ka, paghandaan mo ang buhay mo. Mga bata pa naman kayo ng girlfriend mo, marami pang magagandang mangyayari sa buhay ninyo. Gusto ko yung desisyon mong lumayo na muna at ipagpatuloy ang buhay. Gawin mo ang gusto at pangarap ng Mama mo sa’yo. Alam kong binabantayan ka niya at masaya siya na nakikitang sa ngayon at determinado kang magtagumpay.”

hahaha Alam niyo? sa totoo lang, isa na ito sa pinakamasayang pangyayari sa buhay ko maliban sa pinanganak ako ng mga magulang ko sa mundong ito. Biniyayaan ako ng taong hindi ko aakalaing mamahalin at rerespetuhin padin ang mga magulang ko kahit wala na sila sa mundong ito. Napakasaya ng puso ko ngayon dahil sa mga nalalaman ko hindi ko lubos maisip na sa loob ng 5 taon na hindi ko pagdalaw sakanila, pasikreto palang dumadalaw si Stefan sakanila. Hindi ko na mapigilan ang saya na nararamdaman ko ngayon, hindi ako nagkamali sa pagpili ng mapapangasawa ko. Masaya akong meron akong Stefan ngayon at panghabang buhay.

Hindi puwedeng mangyari ‘to. As the music played, more people came out from behind the trees and stalls – some carrying candles, some holding signs with messages written in Tagalog: “Yna, mahal ka kita!”, “Ikaw lang ang para sa akin! Tanggapin mo pa ba ako sa buhay mo?!” Yna felt her legs getting weak, tears streaming down her face as she realized what was happening.

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”