Story Filipino Novels & Stories

Kinuha niya ang inilahad nitong isang baso ng gatas. “Thank you.” Ininom naman niya ito. Kasama niya si Fin na umalis ng bansa. Ayaw man niya dahil may sarili itong buhay ay wala siyang nagawa dahil nagpumilit ito. Ayaw siya nitong iwan lalo na’t buntis siya ngayon. Mag-aalala lang ito sa kanya habang nasa Pilipinas. Umupo si Fin sa tabi ng inuupuan niya. “Anong plano mo kapag nanganak ka na? Are you going back to the Philippines?”

ang nahihiyang sagot ni Serena. “Oh,please,call me Jasmine.I’m so excited about this project,Serena...Imagine,half of the scenes is in the Philippines,so there’s a bigger chance na makakauwi tayo ng Pilipinas!Oh,I can’t wait for the shooting to start!” ang excited na sabi ng babae. “S-Sure,Jasmine...I miss going back home,too.It’s been ten years since the last time I went to the Philippines...” ang pagkukwento ni Serena.

Kahit na buong araw na kaming magkasama, hindi kami nawawalan ng kwento sa isa't isa. Dahil sa date namin na ito, mas nakilala ko pa ng lubusan ang isang Pearl Torres. Ang estranghero na babaeng hinalikan ko noon sa bar na hindi ko alam eh boss ko pala, ang babaeng paulit-ulit na nagsusumiksik sa isipan ko, ang babaeng napaka kulit at hambog pero malambot ang puso pagdating sa akin.

Ganoon na rin si Marius na ginawa kong tagahiwa sa lulutuing Menudo. Ginugol namin ang buong hapon sa pagtulong sa final preparations, pag-aayos ng mga dekorasyon at pag-aayos ng mga mesa. Tiniyak namin ni Marius na maayos ang lahat. Habang ako, oo, nakakapagod pero masaya. Ramdam ko ang pagtutulungan ng mga tao sa lugar na iyon. Alam ko namang kaugalian na iyon ng mga Filipino. Pagpapakita ng pagpapahalaga sa pamilya, kaibigan, at kapwa tao. Isang bagay na humaplos sa puso ko dahil nagustuhan ko.

Chapter 35 NAKATANAW si Marina at Filan ang mga gusali mula sa kinatatayuan nila sa rooftop, hindi pa sila umuwi at nagpahangin na muna sila sandali. Pero para kay Marina ayaw pa niyang huminto ang oras para sa kanila, she wanted to spend more time with Filan hangga’t kaya niya so she grabbed the opportunity. “I want you tell a story.” “Okay,” hinintay ni Marina ang ikwento ni Filan sa kanya.

Si Melodia ay isang nilalang sa ilalim nang madilim at malawak na dagat. A heart full of hatred, ang puso ng mga taong may kinikimkim na kasakiman, selos at pagkamuhi ang nagbibigay buhay sa kanila. Silang mga sirena'y may kagandahang tinataglay at boses na pang-akit sa biktima. Ngunit isang insidente ang magbabago ng lahat nang buhayin muli ni Melodia ang taong nag-aagaw buhay. Ang simpleng sitwasyon ay naging sumpa ang dulot. Ang kanyang buntot ay maging paa at ang paa ng tao 'yon ay naging buntot. Kaya napagpasyahan niya na manatili muna sa lupa kahit walang ideya kung paano mamuhay bilang tao. Isinama naman sa ilalim ng dagat ang taong ngayo'y nagibg sirena. Nakita siya ng isang lalak

Pero magkaganoon man natuwa siyang nagiging komportable na si Phillian sa kaniya. He told stories about how he started as a fisherman, and how he met the people who were now working for him as they walked on the shore. Marami itong kwento tungkol sa karanasan nito sa laot, na minsan na raw itong napahamak dahil sa bagyo. Na nagkaroon daw ito ng maraming kaibigan, na naging mabuti ang buhay nito kahit wala ang tulong ng pamilya.

The combination of white, beige, and gold gives her the feeling that she’s part of a fairytale movie. Agad siyang umupo sa napakalambot na kama at inihulog ang kalahati ng kaniyang sarili. “This is my last day here in the Philippines.” She bit her lower lip and closed her eyes. Pinipigilan na tumulo ang luha na gustong kumuwala. Mariin siyang pumikit at umiling. Tulala sa kawalan habang inaalala ang araw na kasama niya si Clinton.

Pero ngayong magkaka-trabaho na siya, alam niya magagawa na niya iyon, kasama ang tiyahin niya. Si Andrew Scott ay half-British at half-Filipino. Sa London sa United Kingdom ito lumaki at nagpasyang umuwi ng Pilipinas kasama ang kapatid nitong si Samantha na sa pagkakaalam niya’y nag-aaral ngayon ng Culinary sa isang malaking eskwelahan sa Maynila. Kilalang artista ang Lola ni Andrew noong kabataan nito. At iyon ang naging daan kaya marami ang nagkaroon ng interes sa binata.

Napaupo si Felip at tila napaisip. "I thought he would never come home to the Philippines? Sa pagkakaalam ko ay madami na siyang negosyo sa California," sabi nito. "Hindi ko alam. Baka binibisita niya ang ilang negosyo niya?" "How about you? How are you? Hindi ka naman niya sinaktan? Ano'ng ginawa niya?" Sunod-sunod na tanong ni Felip at nag-aalalang tumingin sa kaniya.