Sugat Sa Braso นิยาย & เรื่องราว

Malalim na buntong-hininga ang kaniyang hinugot at malakas na ibinuga. “Ah!” ngunit daing niya nang makaramdam siya ng hapdi sa braso. May malaking sugat pala siya roon na malamang dahil sa kung saan-saan siya lumusot kagabi makatakas lang.

Nakangiwi na siya ngayon habang nakahawak sa kanyang braso. "Sorry... sumakit lang yung sugat sa braso ko kaya nabitawan ko 'yong kutsara." sabi ni Marco. Kaagad akong napatayo sa aking kinauupuan. Umikot ako sa kabila at dali-daling nilapitan siya.

Punong-puno ng dugo at sugat ang kanyang katawan na para bang piniling isangga ang sarili para hindi masaktan ang mga kasamahan at mailayo sa kapahamakan. Kung pagmamasdan mong mabuti, mukhang sa kanilang lahat ay siya ang may pinakamalalang sinapit. Bukod sa mga sugat at pasa na nakikita ay meron rin itong tama ng bala sa kaliwang braso. Hindi ito tumitigil sa pagdurugo at patuloy lang ang pagsigid ng sakit sa buong katawan bagay na nagpapahina sa kanya.

Gusto niya lang na maramdaman nito kung gaano kaalab ang pagmamahal niya rito at kung gaano rin niya ito na-miss dahil nga ilang araw silang hindi nagkita. Habang siya ay nasa bisig nito ay isa siyang lumpo na walang lakas ang buong katawan. Nang mahawakan niya ang isang malagkit na likido ay doon lang siya tila binuhusan ng malamig at bahagya niya itong itinulak. Nang tingnan niya ang kanyang kamay ay may bahid na ito ng dugo. Tiningnan niya ito na puno ng pagkabalisa. “Dumudugo na naman ang sugat mo. kailangan na nating pumunta sa ospital para matanggal na ang bala sa braso mo.” sabi niya rito.

Ano'ng ibig sabihin nito? Nang maramdaman ko na mas tumitindi ang sakit ng braso ko, agad kong nililis ang manggas ng suot kong t-shirt at ganoon na lang ang gulat ko sa nakita ko sa aking braso. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Paano ako magkakaroon ng ganitong ukit na buwan sa kanang braso ko? Bakit nandito ito sa braso ko gayong si Marcus at Rossa lamang ang alam kong mayroon nito.

“Umayos ka sa pagkakaupo. Lalagyan ko na ng bandage.” Iyon ulit ang boses. Mas malinaw. Mas malapit. Para bang binulong sa mismong tenga niya. May kasunod na imahe—mga kamay na nagbabalot ng benda sa sugatang braso. Isang silid. Amoy alcohol. May bahid ng dugo sa sahig. May kaba. May tensyon sa pagitan nila. Pero bago pa niya masundan ang lahat, bigla itong naglaho.

Magkahalo ang takot at duda sa boses ng pari. Malumanay na sumagot si Minggay. "Nanghuhuli po ako ng daga sa ganitong oras kasi po sa ganitong oras lang din po sila naglalabasan. Ito pong dugo ko sa damit, galing po 'yan sa sugat ko po dito sa braso. Nadulas po kasi ako habang nanghuhuli. 'Yung kutsilyo ko po na gamit, pampatay po sa mga daga, tumusok po dito," ipinakita ni Minggay ang kaliwang braso. May sugat nga ito na dalawang sentimetro ang haba. Hindi kalaliman, pero mukhang may natamaan sigurong ugat kaya ganoon na lamang ang bulwak ng dugo mula rito.

daing ko. May biglang humablot kasi sa braso ko.

Habang nasa daan, hindi niya maiwasan ang hindi ito sulyapan, partikular sa sugat nito sa braso. May mga bahid pa rin iyon ng dugo. She can't help but to feel guilty. Natamo nito iyon dahil sa pagliligtas nito sa kanya. Bukod sa braso ay mas malala ang natamo nitong sugat sa kanang kamay. Marahil tumama iyon sa maliit na bato ng matumba sila.

“Hay! ‘Di ka marunong magtanggal ng bra.” Inikot nya ang mga braso at kinalag ang kanyang kulay itim na laced bra mula sa likod. Nang tuluyan nya itong mahubad sa pamamagitan ng paglusot ng mga strap sa kanyang mga braso ay isinampay nya ito sa balikat ni Santiago.