Araw Araw Love Novels & Stories

Araw-araw, oras-oras, segu-segundo, he will never be exhausted confessing his love. “I love you, too.” They were both teary-eyed. Kahit ang asawa ni Derek ay naiiyak na rin. He never expected that he could be this emotional.

Kung hindi ba dumating sa buhay ko si Light, ano na kaya ang buhay ko ngayon? Ako ang unang nagloko sa aming dalawa nagmahal nang hindi babae—kundi katulad ko pa nahulog ako sa lalaking 'yon eh... Mahal ko si Light hindi naman nawala ang puwang na pagmamahal na meron ako sa kanya. "Dahil first love—puppy love natin ang isa't-isa," sambit ko.

Hindi ko alam kung lumakas ba akong uminom dahil araw-araw halos akong umiinom noon o sadyang walang tama ang iniinom namin ngayon. "Ligawan mo na kasi si Chi—" "May mahal pa 'tong iba," mabilis na sagot ni Eros, nakakunot ang noo at mukhang napipikon na. "Sino naman? Iyong first love niya?" Umismid si Yvonne bago inumin ang nasa baso niya. "May girlfriend na 'yon, diba? Kaya makakalimutan din ni Chime 'yan," dugtong niya.

Make a baby with love not with lust. That's why, I used condom when we do sexual intercourse. I have a better plan, lalo pa noong araw na 'yun naiwan niya ang kotse niya sa parking lot dahil na flat ang gulong nito. Nagtanong tanong ako sa mga tao doon kung anong pangalan niya at napag alaman kong, Atarah Klyte Dela Veja. What a beautiful name it is but I noticed ofcourse her surname that was the same surname of my ex girlfriend kaya pinaimbestigahan ko at kumpurmado kapatid siya ni Akisha but I don't care. Interesado ako kay Atarah at hindi kay Akisha dahil noong naging kami ni Akisha masyado pa kaming bata at alam namin sa sarili namin na 'Puppy love' lang 'to. Yes I can say that Atarah is

Kusang kumapit ang mga kamay niya sa batok ni Tandre, at kasabay no’n ay ang pagkahulog ng kumot sa sahig. Kapwa namumungay ang mga mata nila nang matapos ang mainit na halik na ‘yon. Parehong awang ang mga labi at habol ang paghinga at hindi maalis ang tingin sa isa’t-isa. “I love you, Wena,” malambing at pinahanging sabi ni Tandre kasabay ang muling pag-angkin sa labi nito. “I love you too, Tandre, ahhh…” Kusang lumabas ang ungol ni Arwena nang bumaba ang halik ni Tandre mula sa labi, pababa sa leeg niya.

“Wala kang kailangang bawiin, Love. Dahil kahit anong bersyon mo, kahit hindi mo kami maalala, ikaw pa rin ang mahal ko. Ikaw pa rin ang asawa ko. At araw-araw… tutulungan kitang maalala kung gaano mo kami kamahal noon.” Narinig ni Louie ang bawat salita ni Klarise na parang himig ng isang kantang matagal nang hindi naririnig—pamilyar, ngunit malabo. May bahagi sa puso niya na tumibok nang mas mabilis, isang pintig na parang tugon sa damdaming hindi niya maipaliwanag.

Oh, ang galing, galing kong sumayaw Galing kong gumalaw, galing kong sumayaw Galing kong gumalaw, galing kong sumayaw Bibong-bibo gumalaw (Ang galing mo, Totoy Bibo, I love you) Ang saya saya ng puso ni Aria na nakikita nito na masaya ang mga taong mahahalaga sa kanya na dumalo ng kasal nila. Hindi niya nakitaan na napagod ang tatlong Lolo na sumayaw, bagkus nakikitaan pa niya ito na galak na galak sa ginawa nila.

Sinubok ng maraming problema, nagkahiwalay ng ilang taon, but heto, pa rin, hindi nagsasawaan sa isa’t-isa. “Babe,” tawag ko “Yes babe?” “I love you,” Tumigil siya sa paglalakad para tignan ako. Gaya noong una, nandoon pa rin ang pagnanasa sa mga mata. Ang pinagkaiba lang ngayon, kasama na doon ang pagmamahal at kasiyahan. Tumingkayad ako at inabot ng labi ko ang labi niya.

Nakinig ng music si Lalaine habang naghihintay sa kanyang nobyo, sinasabayan ang mga alam na awitin at umiindak ang mga paa sa tugtog, hindi niya mapigilan ang sariling hindi mapaawit sa mga musikang tumutugtog dahil karamihan ay napapasaya siya at nakakarelate sa mga iyon. “Then you came. You brought me out of the shell. You gave the world to me, and before I knew, there I was, so in love with you…” sumabay sa awitin si Lalaine nang hindi namamalayang nakapasok na si Juaquin sa loob, tumayo ito sa likod ng dalaga at tahimik na pinakinggan ang magandang boses niya na umaawit.

(After a few months) Nandito ako ngayon sa kuwarto namin ni Ace at nakahiga, mag aalastres na ng madaling araw at hanggang ngayon ay wala parin siya, tinatawagan ko siya pero hindi naman siya sumasagot, natatakot na tuloy ako kung ano na kaya ang nangyari sa Asawa ko. Kaya’t naman bumangon muna ako sa aking pagkakahiga at tinawagan ko ito ulit, ngunit walang sumasagot kaya pinatay ko nalang ang tawag, maya maya lamang ay may bumukas ng pintuan sa sala kaya’t alam ko na siya na yun kaya naman ay humiga na ulit ako sa kama at dali dali kong pinikit ang aking mga mata, para magpanggap na ako ay tulog, hindi nagtagal ay bumukas ang pintuan ng kuwarto namin at nanatili parin nakapikit ang aking m