Sylvia Plath Quotes About Writing の小説・ストーリー

At saka ako nagsimula na gumawa ng tula dahil tanging pagsusulat lang ang may kakayahang makapagpagaan ng aking loob sa mga oras na hindi maganda ang lagay ng puso ko. Sa bawat salita na aking binibitawan ay ang pagbigat ng puso ko na parang may dumadagan. Sa bawat tinta na naisusulat ay ang pagpilit ko sa aking mga mata na manatiling dilat. Sa bawat saknong na aking inililikha ay ang pag-agos ng aking mga luha. At sa bawat sulat na nasa iisang pahina ay ang unti-unti kong panghihina...

“Alam mo talaga kung paano ako pakiligin, ‘no?” I giggled. “Of course, isang harot ko lang sa ‘yo, bibigay ka na, eh.” “Tsk. You’re unfair habang ikaw ang tigas mo.” I just giggle and hugged him tight. Nilipat niya ang page niyon. Ang notebook na iyon ay naglalaman ng mga hinaing ko sa buhay. Hindi kasi ako nasanay na magsabi ng nararamdaman sa ibang tao kaya sinusulat ko na lang. Writing is my comfort zone. Through writing, I am able to say what I want to say. Mga bagay na hindi ko masabi-sabi sa ibang tao.

Sylvia Plath- "Perhaps someday I'll crawl back home, beaten, defeated. But not as long as I can make stories out of my heartbreak, beauty out of sorrow." Chapter 14 "He clearly likes you Faye" Sherlyn beamed nong sinabi ko sa kanya lahat ng nangyari samin ni Noah. Hinampas ko naman kamay niya, she's talking nonsense, and even if Noah really did like me, mawawala rin iyon pag malaman niyang buntis ako. Who wants to date a pregnant woman huh? Tell me, cause let's be realistic here, dating a pregnant woman is literally disgusting. It's like dating a woman who is still carrying another man's child and besides wala akong balak makipag date ulit, not now or ever.

Na sa bawat pagdilat ko, inaasahan kong makita siya. At kahit ganoon, hindi ko kayang kalimutan ang paalala ni Ma’am Celeste. Kasing linaw ng sikat ng araw. Na may mga linya na hindi ko dapat tawirin. Kaya sa sketchpad ko, isinulat ko ang... “Maybe summers change. Maybe people do, too. But some names never leave the silence of your heart. And some warnings—no matter how graceful—cling like thorns. I don’t know which one will break me first.”

She had long ago surrendered to the writing bug in her blood. Mabuti nga iyon na mapunta ang energy niya sa isang story na hindi totoo kaysa maging totoo ang ideya na iyon sa buhay niya. Kahit gaano pa ka-heinous, ie-explore ng kanyang utak habang siya ay personally unaccountable. Sinusulat lang niya, eh. At hindi totoo kahit ano pa mang gawin niya sa babaeng pinagseselosan niya. Este, niyong bidang babae pala sa babaeng pinagseselosan nito. Bago siya makalabas ng kwarto, halos buo na ang half ng plotline sa utak niya. Isusulat lang niya ang draft ng outline pagbalik niya sa kwarto para hindi niya makalimutan.

“Hahaha. Sabi ko sayo mahilig ako mag-dig ng information. Ngunit di naman ako gaano kaprangka dahil dinadaan ko sa metaphor, personification at hyperbole. Ahahaha. Gusto mo maging writer?” Napailing na lang ako. “Hindi po malawak ang imagination ko.” “Hahaha. Yan ang mga sinasabi ng mga taong tinatalikuran ang kanilang imahinasyon. Hinahayaan ngang tubuan ng damo. Hangang sa maging totoo nga ang sinabi nilang hindi malawak ang imagination nila. Haist. Minsan ang kwento Missamy, nakukuha yan sa mga experience na nangyayari sa atin. Yung sakit. Pananapak ng pagkatao mo at iniwan ka ng iniirog mo. Ahahaha. Mga dinadanas na pamamalupit sa ibang tao o kung minsan sa sariling pamilya. Yun ang tumu

Para itong nag-pe-perform. "Each word that comes out from our mouth, can make a phrase. And it can turn out as a simple but authentic poetry," malalim, at buong puso nitong litanya habang nananatili ang hitsura na para bang live na nagtatanghal. "Poetry is a-" "Okay, okay, Miss Sisil. I understand, what is poertry now," gumuhit ang isang na pipilitang ngiti sa labi ni Troye para putulin ang mukhang mahaba nitong salaysay.

Ang bawat komento, bawat reaksyon, ay nagbibigay sa akin ng lakas upang tapusin ang bawat madugo at emosyonal na kabanata. Huwag kayong mag-atubiling magsalita. Sabihin ninyo sa akin ang inyong saloobin—ang galit, ang kilig, ang sakit. Dahil ang kwentong ito ay hindi lang akin. Ito ay atin. Maraming salamat sa patuloy ninyong pagtitiwala. With blood, desire, and devotion, QuillWhisper

I'm not sure why, but whenever I think of her, so many words come to mind that I eventually form lines in every stanza of the poem I'm working on. I put on my headphones and listened to the violin cover songs I had downloaded earlier. When I listen to music while writing, I feel more at ease. I was writing peacefully when I almost got hit a plastic bottle on my head. Fvck! Who the hell threw it? It's a good thing the plastic bottle lid is tightly closed, or I'd be drenched. I looked down and was surprised to see a girl fleeing from the street near our house. "Oh, my goodness, did she just hurl me?"

giit ni Sophia bago niya isinara ang pinto ng aking maliit na silid upang pumasok sa kanyang trabaho. Naiwan akong mag-isa sa gitna ng init ng kwarto habang ang tunog ng lumang electric fan ang tanging sumasabay sa aking marahas na paghingal. Tinitigan ko ang blangkong papel... bawat linya nito ay tila nagiging salamin ng aking nawasak na dignidad mula nang iwan ko ang Maynila. Hinawakan ko nang mahigpit ang panulat, ang aking puso ay unt-unting binalot ng matinding poot at natitirang pag-ibig para sa antipatiko at mayabang na bilyonaryong sumira sa akin. Nagsimula akong sumulat ng isang liham na alam kong hinding-hindi ko ipapadala sa kanya... isang kumpisal na nakasulat sa bawat patak ng a