Novel & Cerita Sylvia Plath Quotes About Writing

Bago pa niya ako mahuli sa ginagawa ay muli akong nagsalita. "Ganito na lang, isulat mo lahat ng gusto mong sabihin. Tapos mamayang pagkagising niya ay ipapabasa ko sa kanya. Kasi kung sasabihin mo lang sa akin, malamang makalimutan ko ang ibang detalye. Mas maganda 'yong written." Bryle scoffed. "Pahihirapan ko pa ang sarili ko." "Tamad!"

"Ang sakit lang isipin na kahit sa bawat graduation ko ay wala ka. At alam mo ba ang mas masakit?! Noong mga panahon na mayroon akong sakit ay ikinukulong pa ako ni Dad! Alam mo ba kung gaano kasakit na mayroon nga akong tatay pero hindi ko naman nararamdaman?! Bakit hindi mo na lang kasi hinayaan na alagaan ka namin? Sabihin mo nga sa akin, naging masaya ka ba sa ginawa mo? Masarap bang mamuhay habang dinadala ang konsensya mo? Ako kasi ay kahit na wala naman akong kasalanan ay palagi akong nakokonsensya at palagi kong sinisisi ang aking sarili sa pagkakamali niyo ni Dad!" Nagtaka ako nang biglang ginamit ni Pluma ang kanyang isang paa at sinimulan na niyang magsulat sa lupa. Pagkatapos niy

Bakit ba kung kailan gusto kong huwag lumuha ay doon sila lalabas at kung kailan nagmamakaawa akong umiyak dahil mas nahihirapan ako sa pamamanhid na nararamdaman ko ay hindi ko magawa? Pinaglalaruan niyo ba ako? “Hindi ko na talaga kayang magsulat. Walang pumapasok sa isip ko na kahit na ano. Kahit alam ko kung ano ang mangyayari sa kabanata na iyon ay hindi ko maisulat. Parang nawala ang abilidad ko kung paano isulat ang nasa isip ko. Hindi ko na kayang magkwento Nico. Hindi ko na kayang gumawa ng libro.”

Hindi pwede. "Ma'am Agnes, for me, you are my second mother. But really, I am fine. I'm rushing things because I'm too excited to be with my own family and live my life simple and happy. Away from everything.that would stresses me." "Writing is your passion, Sunny. It's not a stress bit a comfort to you." "Yes. But it's time for me to stop and leave it in my memory and in my hand." Umiling iling siya.

sa utak. Kunsabagay, mahirap talaga para sa ibang tao na intindihin ang isang tulad kong nobelista. Gaya halimbawa ng pagsusulat ko sa madilim na silid. Ginagawa ko iyon dahil distracted ako sa liwanag na nagmumula sa mga ilaw or kahit sa labas. Minsan lang din makihalubilo sa ibang tao.

Maglilista ba siya ng dose-dosenang kasalanan nito? Sa huli, ipinasiya niyang wag na. Ang bawat salita ng poot na isusulat niya ay magiging pabigat lang sa sarili niyang emosyon, at hindi na iyon kailangan. Kahit na ang biglaang pag-alis ay tila nakakasakal, hahayaan na lang niya ang sarili na makalaya. Kaya naman, ilang sentences lang ang isinulat niya:

“Saka… Ka-close ko na rin naman siya. Tuwang-tuwa nga siya nang malaman na magkakaroon na ko ng pamilya.” Gumuhit ang matamis na ngiti ng dalagita. “Pero… Siguradong nami-miss niyo pa rin po ang pagsusulat kung nagta-type kayo sa cellphone niyo paminsan-minsan. Saka, siguradong magagawa niyo naman na po ang lahat kapag nakapanganak na kayo. Sabi niyo nga, ang mahirap sa pagiging writer, nakadepende sa mood ang pagiging productive.”

panimula niya sa kaniyang isip habang isinusulat ito sa papel, “hindi mo man makikilala ang iyong ama sa paraang inaasahan natin, nais kong malaman mo na ikaw ay bunga ng isang pag-ibig na nagkamali, ngunit naging totoo sa isang sandali. Huwag mo siyang kamumuhian. Huwag mong dalhin ang galit na aking naramdaman. Ang tanging hiling ko para sa iyo ay ang maging malaya sa lahat ng pait na aking naranasan.” ​Habang isinusulat niya ang mga linyang iyon, naramdaman ni Arah ang isang malalim na paghinga mula sa kaniyang kalooban. Ang pagpapatawad ay hindi isang marahas na proseso; ito ay unti-unti, parang paglubog ng araw na dahan-dahang nagpapalit ng kulay ng langit.

"Hindi na kailangan, Hon. Masaya na ako sa kung ano mang meron ako ngayon. Masaya na ako na nandiyan ka para sa akin. Kayo ni Athena. At iyang laptop na binili mo para sa akin? Bonus na lang iyan. Mas gusto ko pang sumulat ng walang kahit anong gadgets na gaya niyan basta huwag lang kayong mawala sa tabi ko. Ang laptop na iyan ay gamit lang. Pero kayo? Kayo ang inspirasyon ko. Hindi ko alam kung makakaya ko pang sumulat at ilabas lahat ng piyesa na nabubuo sa utak ko kung wala naman kayo sa tabi ko para i- inspire at i- motivate ako na magpatuloy pa." But she did. And is still able to. Sinabi niya na hindi niya alam kung paano pa siya magsusulat kung wala kami ni papa sa tabi niya dahil kami

Ang pinipigil nitong luha ay bumagsak na. Ginagap ko ang mga kamay niya. She was a writer sa isang publishing house rito sa America. "'Wag ka ngang maniwala don. Baka naiinggit lang yun sayo. Wag kang magpaapekto don sa bobang nagsabi sayo niyan. Gawin mo siyang inspirasyon para mas pag-igihin mo pa ang pagsusulat mo okay?" Tumango siya at nagpahid ng kanyang luha. At pilit akong nginitian.