Novel & Cerita Tagalog Devotion For Today

Di nagtagal ay heto kami magkaharap ni Ice at kapwa magbibitaw ng vows para sa isa't isa. "I, Ice Clark take you, Talliah Jae, for my lawful wife, to have and to hold from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, until death do us part. I will love and honor you all the days of my life.I promise to cherish you always, to honor and sustain you, in sickness and in health, in poverty and in wealth, and to be true to you in all things until death alone shall part us. I will do everything to protect you and my child. Talliah Jae, receive this ring as a sign of my love and fidelity. In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit

Konti? "Hindi po noh! Hindi sir. ." "Kaya mo yon?" Potek! Parang mas lalong gumagwapo si sir sa paningin ko pag nagtatagalog. "Oo naman, sir. Kahit ano po kayang kaya ko. . Kaya ko kayong pasayahin. Kaya ko kayong painlabin, kaya ko kayong ipagtanggol, kaya kong palambotin ang matigas niyong. ."

masiglang bati ko dito. Nakarinig ako na parang nagkagulo sa kabilang linya. "Cal, are you okay?" Tanong ko sa nag-aalalang boses. Biglang nawala ang kaguluhan at narinig ko muli ang boses ng nasa kabilang linya. "It's you, Dhali! I am very sorry. Hindi ako natuloy kagabi. Nabusy ako. Ang daming pinagawa ni Dad. Parang pinaparusahan ako,"paghinging paumanhin at paliwanag nito sa akin.

sambit nito bago inalis ang kamay sa tyan niya. Oo nga naman, i-enjoy ko na lang muna ang natitirang araw ko rito sa Pilipinas. Today is Wednesday, she has only two days pang natitira para i-enjoy iyon. "Um, Ma? What if, isama ko si Nay Linda bukas mag-shopping?" suggestion niya sa ina.

"Salamat. Salamat at nandiyan ka palagi sa tabi ko. Salamat dahil nandiyan ka para pasayahin ako, para makinig sa mga drama ko, para maging sandalan ko sa tuwing lugmok ako. Salamat at nangyari ka sa buhay ko." Mula sa maliliit na bola ng apoy ay naging maliliit na fire spikes ito. Pikit-mata kong itinaas ang kamay ko. Sobrang bigat na ng nararamdaman ko, at hindi ko alam kung bakit nakakatayo pa ako nang maayos. Nanginginig na ikinuyom ko ang aking kanang kamay ko bago ko iminulat ang aking mga mata. Sa pagmulat nito ay siyang pagsugod sa akin ni Evagne, at bago pa man siya makarating sa kinaroroonan ko ay mabilis na bumulusok sa kaniya ang mga fire spike at bumaon sa katawan niya at tuluya

Kaya pala tungkol sa kasal ang ginawang topic ni Mariza noong pumunta kami sa Tagaytay! "I'm serious. Masyado ng matagal ang taon na nagkahiwalay kami. Panahon na siguro para sumaya na kami. Alam ko ang pinapasok ko. Kung iniisip ninyo kung kaya ko ba siyang buhayin. Oo! Kaya ko! Mayroon na akong sariling business at mahal ko siya." Mukhang seryoso talaga siya kay Angel. Sana all!

Naalala ko tuloy ang sinabi ni lolo sa aming magpipinsan. "Suarez's love is the greatest, nieto.." lolo said in a fine sunny day. (Nieto means grandchild). "Why abuelo?" Isaiah asked.(Abuelo means grandfather). Isaiah is smarter among us. While me is the most handsome. Hindi na dapat nagtatanong kung tungkol doon. "Because we only love once." Lolo said. Napatingin akong muli kay daddy. Hindi na muling nag asawa si daddy pagkatapos mamatay ni mommy. At alam kong hanggang ngayon si mommy pa rin ang mahal ni daddy.

Ilang saglit lang ay umingay na ang paligid. “Good morning parents and pupils. We are here to celebrate Family day. To spend time with our wife, husband, sons, and daughters. To formally start our program may I request everybody to stand up for the opening prayer, singing of the National Anthem and opening remarks of our dear principal.” Sabi ng emcee.

For a devil like me, I'm so blessed to have another angel in my life. "Ang daya mo, Totoy. Sobrang blessed ko sa'yo," nakangiti kong tugon. Binigyan lang ako ni Totoy ng isang napakatamis na ngiti. "Then..." biglang kuminang-kinang ang mga mata ni Bexan. "Can I get a hug?" nakangusong sabi ni Bexan. Ang cute talaga ni Totoy! Nakakagigil, sobra!

Ang sakit niya ay parang bombang maaaring sumabog anumang oras. Tuwing gabi, dumudulog ako sa Diyos. Hindi para sa sarili ko, kundi para sa kanya. “Panginoon,” bulong ko, “bigyan Mo pa kami ng oras… kahit isang taon lang. Hayaan Mong mapagpatuloy pa niya ang buhay na may ngiti, dahil kung may taong karapat-dapat sa kabutihan, siya ‘yon.” Alam kong sakim ako dahil kapag binigyan Mo ako ng isang taon, hihilingin ko na naman ng isa pa.