Tagalog Kalibugan Stories Novels & Stories

anito. Napatiim bagang siya. "Mina..." aniya na nakakuyom ang mga kamao. "That's the last time that I encountered you," kuwento nito. Tumango-tango naman siya. Naalala niya nga na bigla na lang siyang nahilo sa loob ng banyo at nawalan siya ng malay. Bumalik na siguro ang control kay Mina ng mawalan siya ng malay.

Tila ba ang dating nuon sa akin ay isang utos na hindi ko maaaring tanggihan. Hindi kasi pakiusap ang pagkakabigkas niya. Kundi para siyang inuutusan ako. “Pakasalan mo ako," nakatitig siya sa mukha ko. Matapos ay bumaba iyon sa katawan ko at nung bumalik ang mata niya sa mukha ko. Sa labi ko iyon nakatuon. Parang nababasa ko na ang susunod na mangyayari. Kinilabutan na ako. Ang mga balat ko nagsitaasan ang mga balahibo.

Kumabog nang napakalakas ang nahihibang kong puso. “Boy friend mo ako. Lalaking kaibigan, `di ba?” Umawang ang bibig ko; nalusaw ang kakatiting na pag-asa. Napakapaasa kasi ng mga salita niya. “Oo nga. I mean, hindi naman kita boyfriend—as in, karelasyon—kundi boy friend. At bakit ba ang init ng ulo mo? Ano ba’ng problema mo sa akin? Inaano ba kita?” yamot kong sabi.

Siguro nga ang kwentong inaasahan ko ay hindi kagaya ng mga fairytales na may happy ending o may masayang katapusan dahil ngayon palang na nasa kalagitnaan ng kwento ay labis na ang dagok na pinagdadaanan ng bida sa napakamasalimuot na kwentong hindi ko kailanman inasahang nageexist pala sa mundo. Tumango ako. Nilabanan ko ang titig niya. Ang laki ng pinagbago niya. Kung dati hindi niya ako kayang titigan kapag umiiyak ako ngayon ay nagagawa niya na akong titigan ng walang kakurap kurap.

Medyo kalma naman ako sa kwento nito dahil naipaliwanag na sa akin ito ni Maru. "Kaya nung nakasalubong ko iyon at tinanong kung totoo ba ang nasagap niyang balita na binigyan mo daw ng chance si Alex ay inirapan ko lang siya at nilagpasan." "At dahil sadyang makulit at makapal ang mukha ng lalaking iyon ay binugahan ko na siya. Ang sabi ko..."

tanong ni Anton. "May nagsasabing parang lobo ito, ngunit matalino raw na hayop. May iba namang nagsasabing mukha itong unggoy. Iba't ibang bersyon ang umiiral, pero ang pinakakaraniwang kuwento ay isa itong halimaw na may mukha ng tao. Iyon ang uri ng nilalang na sinasamba ng karamihan sa mga pamilya rito."

Bawat talon at ikot ng mga ito ay ramdam na ramdam niya sa kanyang puso. Nang matapos ang buong pagtatanghal, nakahinga nang malalim si Ayeth habang pinawisan sa matinding kaba. Sobrang perpekto ng lahat at walang maipipintas. Ang lakas ng palakpakan ng mga Pilipino at dayuhang nanonood ang nagpatunay kung gaano kaganda ang ipinalabas ng troupe. "Excuse me, is this story based on Philippine folklore?" tanong ng dayuhan sa tabi niya habang hawak ang printed program.

Kwento ni Bugoy. “Inagapan ni Pogi si Big boy. Hindi ito umiiyak tapos may iniabot siya kay Big Boy. Nagalit si Pogi nang makita na may sugat si Big Boy, alam mo bang binugbog niya ang mga lalaki. Halos lahat bagsak na sa kalsada na bugbog sarado pero nang bumaba ang isang lalaki na nakasuot ng purong itim hindi ito binugbog ni Pogi! Alam mo bang kusa siyang sumakay sa magarang sasakyan tapos bigla na lang umalis. Pero alam mo, Maria! Feeling ko napakagwapo nang lalaki na nakapurong itim, sayang lang at hindi ko nakita ang mukha niya dahil may suot siyang sombrero at shades! Alam mo na... Galawan pa lang lalaking-lalaki!” Kinikilig na kwento ni Stela.

Doon na rin nagsimulang magkalabuan ang Mama niya at si Tito Robert na nauwi rin sa hiwalayan kaya naman lumipat na sila sa ibang bahay. Nagkausap na rin sila ng Mama niya at sinabing walang kasalanan ang naging relasyon nila. Dahil noon pa daw ay medyo nagkakalabuan na. Tinry nilang isalba ang relasyon sa pamamagitan ng pagtira sa iisang bubong pero wala na talaga.

"Talaga? Paano nangyari 'yon?" "Siya ang lalaking nagligtas sa akin sa kalye ng Tokyo." Sagot ni Mariya. Nanlaki ang mata ni Mia sa gulat at tuwa. "Wow! Ang galing naman! Gusto kong marinig ang buong kwento, ha! Walang palampas!"